OLLEKE BOLLEKE
Maandag kinderdag. Geldt voor alle artiestenvaders.
En dan ook nog telefoon.
Ik aarzel. Dochter Elvis heeft de kat in een hoek gedreven en begietert hem met heet badwater, beneden huilt baby Rover. Toch maar opnemen. Voor het zelfde geld zijn het Barend & Van Dorp.
'Goeiemorgen, met de Felicitatiedienst, bij u is een kindje geboren.'
'Een maand of twee terug alweer, ja,' brom ik.
'Ik wil graag een afspraak met u maken, om ons feestpakket te tonen.'
'Kruis maar aan: familie Rot, geen belangstelling.'
'Want zo denkt uw vrouw er ook over?' klinkt het strijdlustig.
'Dat weet ik niet en ik ga het haar ook niet vragen. Prettige dag verder.'
Nee, het vaderschap heeft mij niet veranderd in een sukkel. En tot rust gekomen ben ik ook niet. Mijn nachten zijn korter dan in mijn wildste tijd.
Als Elvis naar de peuterklas is gefietst, krijgt mijn vrouw haar uurtje op de fitness. Mijn zoon ligt in zijn stijfselkissie op de piano.
Als hij wakker wordt zijn u en ik de sigaar, want dan mis ik mijn deadline.
Daan heeft voor me gekolfd, maar Rover zweert bij de uier.
Zoals hij pas schijt in een schone luier.
'Kan ik wel weg? Als ie gaat krampen...'
'Dan krijgen ze het stukje morgen. Zeker bij Ouders van Nu snappen ze dat.'
Op de tik van de buitendeur, gaat Rover af. Er helpt maar 1 ding. Optillen, en wiegend door de kamer, op de wijs van Summertime: 'Je pa is rijk en ma mag er wezen, dus hush, kleine Rover, geen gekrijs...'
Als Daan terug is, haal ik Elvis van school. Hoeveel kostbare minuten heb ik al verspild aan het hek voor speelplaats Olleke Bolleke? Toch, het moment dat je het lokaaltje binnen mag en je liefste zoekt en ziet is telkens weer aankomsthal Schiphol. 'Eerst nog op de glijbaan, vader, dat vind jij leuk.'
'Drie keer dan, vader heeft haast.'
'Wat moet jij doen?'
'Opschrijven hoe jullie mijn leven veranderd hebben.'
Het lijkt haar niet erg belangrijk. 'Nu nog de schommel...'
De keuze voor een gezin stond vast. Dat ik op mijn manier een goede vader zou zijn, leek me logisch. Maar dat ik geen 'Niet storen'-bordje op mijn werkkamer hoef, kan me nog steeds verrassen. Verjaard is de doodzaak om voort te leven in de kunst, geen pennenvrucht die het haalt bij de meesterwerken van mijn zaad.