LAATSTE LOODJES (1 dec, terugblik dus)

door Bill van Dijk

De laatste loodjes....

Ze zeggen de laatste loodjes wegen het zwaarst. Nou dat konden we beamen
n.a.v. de voorlaatste voorstelling van Nachtlied in Bergeijk. ZES UUR(!) hebben
Hans en ik in de auto gezeten voor we de schouwburg bereikte. In mijn 36 jaar in
dit vak heb ik dit nog nooit meegemaakt, een unicum. Ik wist op een bepaald
moment dat we ons ‘etentje’ voor de voorstelling gewoon niet op tijd zouden
halen en belde Jan om hem er van op de hoogte te brengen. Het vervelende was
namelijk dat Hans de ‘kookbeurt’ had en al het eten bij ons in de auto lag.
“Jan, ik denk dat je maar wat pizza’s moet gaan bestellen want het ziet er naar
uit dat we het niet op tijd gaan halen, we rijden niet sneller dan 10 km per
uur...als we rijden. Dat zou betekenen dat er pas over 10 uur zouden zijn!” . Jan
antwoordde, “Ach die file lost zich op een bepaald moment wel op, bel maar
als je in de buurt bent.” Enkele uren later stonden we nog steeds stil. Hans,
“Ik houd het niet meer Bill, we moeten stoppen anders doe ik het in mijn broek,
of moet ik gebruik maken van de plastic magnetrondoos.” “O.k., o.k”.
antwoordde ik snel in de hoop dat ik niet getuige hoefde te zijn van de
magnetrondoos. Bij de eerstvolgende afslag reden we er af...maar we konden nergens parkeren
bij deze T-splitsing. Dan maar de berm in met knipperende lichten. Daar
stonden Hans en ik. De snijdende kou van de woeste wind joeg het sneeuw tegen ons
aan en voor we het wisten stonden daar als twee sneeuwpoppen te plassen.
Een uur voor aanvang van de show waren we nog 70 kilometers verwijderd van
Bergeijk. “Jan, we gaan het echt niet halen hoor, we rijden nog steeds 10 km per
uur.” Jan, “O.k. ik gooi de boel wel om en bel je wel als je normaal
gesproken op moet in de show”. Zo gezegd, zo gedaan. Jan belde me en ik hoorde via
mijn mobile het publiek hartelijk klappen en meeleven met ons ‘file-leed ‘.
Hans en ik waren ondertussen begonnen aan het brood en de kaas voor de spaghetti
want we waren best hongerig.
Na Eindhoven ging het wat sneller maar en ondanks het feit dat we te laat
waren gingen we toch nog wat van de show meemaken. Zo’n tien minuten voor de
pauze liepen we het toneel op en zongen allebei onze solo’s. Iedereen merkte op in
de pauze dat het wel heel vreemd klonk zonder bas, percussie en koortjes
ondanks het feit dat het publiek dat natuurlijk niet doorhad. In de pauze stelde
Jan een aangepaste tweede helft op en we hebben Bergeijk toch nog een fijne
avond bezorgd. Het stelde ons wel allemaal weer even op scherp...voor de laatste.

De Laatste...

Toch vreemd zo’n laatste voorstelling en zeker die van ons Nachtlied. Het was
niet de beste die we ooit speelde maar wel een die in karakter bleef.
Ik had me voorgenomen om bij deze ‘laatste’ niet alleen de vegetariërs in
ons groepje te behagen maar ook de carnivoren. Wetende dat onze Alex al tijden
snakte naar een ‘lekkere biefstuk’, heb ik bij de groothandel een kilo van de
beste gehaald en twee tonijnsteaks voor Jakob en Sandra, die naast hun
vegetarische gerechten ook van vis houden. Ik mocht van het personeel in de
Schouwburg van Amstelveen gebruik maken van de keuken, had dus alles wat ik me maar kon
wensen tot mijn beschikking. Van oven tot koekenpannen enz. Er stond een
grote vierkante tafel in de keuken en ik vroeg of wij daar aan mochten zitten voor
het diner. Dat kon en er werden borden, bestek en zeven prachtige stoelen
neergezet. “Had ik nu maar een camera bij me”, uitte Astrid. We hadden ons
allemaal voorgenomen om niet te ‘sentimenteel’ te gaan worden, maar hadden het
best zwaar met dit afscheid. Het was namelijk erg leuk geweest en realiseerde ons
ineens dat het na vanavond afgelopen was en we maar moesten zien of onze
voornemens om elkaar te zien en plannen te maken ook werkelijkheid zou zijn. Je
weet het namelijk nooit in de ‘showbizz’. Ach, je weet het eigenlijk nooit,
punt.
Het eten was lekker en op naar de soundcheck. Hé, het klinkt allemaal anders.
Klopte ook, want Alex maakte gebruik van het geluidssysteem van het theater.
Doorgesproken, opgelost, aankleden voor de show. Iemand van de schouwburg kwam
de kleedkamer binnen met een pakketje voor me. Het bleek een cadeautje te
zijn van mijn trouwe fans Jos en Tine die voor de hele cast chocoladeletters had
meegenomen met de ‘B’ van bedankt en de ‘N’ van nachtlied. Lief.

“Weet je wie hier in de kleine zaal staat?”, uit Jan, met wie ik de
kleedkamer deel. ‘Nee’, antwoord ik. “Ben Cramer” (we hadden het toevallig een paar
keer over hem gehad). Ik zie Ben (met wie ik ooit in Evita heb gespeeld) nog
even in de artiestenfoyer. Hij treed op voor een feestje van KLM personeel..of
zo. “Ik hoef pas later op, dus kom ik wel even bij jullie kijken”. ‘Leuk’
antwoordde ik. In de pauze spreken we elkaar weer. Er schijnt van alles fout te
zijn gegaan met zijn afluistering. ‘Mijn speakers stonden gewoon niet aan en
ik moest zingen met een groot orkest. Ik kon mezelf gewoon niet horen. ‘Nog
vijf minuten’ komt Alex ons vertellen. We gaan altijd alvast zitten, stemmen, wat
praten vóór het puibliek weer op hun plaats zit. Ik zie Ben in de coulissen
staan. “Hé Ben! kom het toneel op’ roepen Jan en ik. Hij krijgt spontaan
applaus van het publiek. Jan, “Zing de Clown, Ben”. Nou dat hoef je geen twee
maal te zeggen. Ik wijs hem waar de microfoon staat, maar hij heeft er al een uit
zijn smoking getoverd, niet beseffend dat die in de grote zaal niet zal w
erken aangezien hij voor de geluidsinstallatie van de kleine zaal is bestemd. We
zingen vrolijk mee met het refrein. Ben gaat helemaal mee met onze grappen en
grollen en ik besef alweer hoe apart deze voorstelling wel niet is. Niemand
blikt of bloost n.a.v. deze ‘intermezzo’ en het publiek vond het ook leuk. De
gewoonste zaak van de wereld in Nachtlied. Jan probeert het voorlaatste lied te
rekken om nog maar geen afscheid te moeten nemen. Hij spreekt vier man op de
eerste rij aan, “Hoeveel keer zijn jullie al naar Nachtlied geweest?”. “Tien”
is het antwoord. We zingen ze als dank ‘Slaap zacht’ toe en gaan over in
‘Nevel in de Nacht’ (oorspronkelijke tekst van Bruce Springsteen.
Bij het laatste lied, Nachtlied ( Schuberts Wanderers Nachtlied – tekst
Goethe) trekt Jan Astrid en mijzelf naar zich toe, ik zie de tranen langs Astrid
wangen glijden maar houd me sterk, anders komt er geen noot meer uit. We drinken
er nog een in de foyer en nemen afscheid. Ik heb aangekondigd dat we bij mij
thuis nog een écht afscheidsetentje hebben. Jan kent dat niet, echt afronden
met z’n allen, “Ik hou niet van nakauwen’. Ik beloof toch iedereen te mailen
en stel voor dat iedereen een gerecht maakt. Met elkaar mooi afsluiten hoort er
gewoon bij wat mij betreft, dat heeft niets met ‘nakauwen’ te maken.
Hans en ik zijn al bezig in zijn studio met de opnamen van ‘Zoete Zomers’ en
‘Nevel in de Nacht’.

Dat was het dan, Nachtlied. Leuk hoor. Als de toekomst er ook zo uit gaat
zien, heb ik er zin in.

P.S.....

Ik heb binnenkort een eigen site: www.billvandijk.nl
In aanmaak te zien op www.megmusic.nl/billvandijk/index.htm

 

 

 

( ma 21 november 05)

Na Leiden....

We zijn nu net over de helft van de toer en beseffen ineens dat ons samenzijn
niet oneindig is. Afscheid doet altijd een beetje pijn. Dat betreft trouwens
niet alleen Nachtlied maar ook het tragische verlies voor Astrid, Sandra en
Hans die alledrie onlangs een dierbaar familielid verloren. Zelf heb ik beide
ouders het afgelopen jaar verloren en besef de leegte die bij hen is onstaan
Toch moeten we tegen wil en dank door. Ook zo na Nachtlied.

Familie...

Je hebt je familie niet voor het uitkiezen, zo ook in een theaterproduktie.
Er wordt ‘gecast’ en dan het is maar zien of het ‘klikt’. Deze familie was
leuk, we hadden mazzel, het klikte. Een kleurrijke, eigenzinnige,
zigeunerfamilie die op elkaar rekende, en kon rekenen. Anders dan in musicals waar de cast
continu wisselt (vanwege het groot aantal voorstellingen) en je soms niet weet
met wie je die dag gaat spelen.

Artiesten hechten zich snel, aangezien zij zich in de repetitieperiode bloot
moeten geven. Zo bloot dat ze zich kwetsbaar opstellen. Als die openheid niet
wordt geschaad door collega’s ga je al snel van ze houden, worden ze familie
waar je niet graag afscheid van neemt. Maar het leven is één lang afscheid.
Niets mis mee als je maar gelooft dat er altijd weer een nieuw avontuur wacht. Ik
maak me geen zorgen om deze Nachtlied familie. Het zijn stuk voor stuk
creatieve geesten die niet op de bank zullen zitten gaan kniezen, maar ook na
Nachtlied dapper door zullen gaan.

Nachtlied is een leerproces voor ons allemaal. We zijn allen even (aangenaam)
verbaasd over deze bijzondere ‘cast’ en de prettige samenwerking. Zo anders
allemaal, en toch zo lekker samenwerken. Daar leer je van. Je ziet dingen bij
de ander die je zelf niet hebt en pikt daar wederzijds wat van mee.

Bijzonder...

Bijzonder was, dat er op het oog, ‘a l’improviste’ een mooi huiskamerconcert
is ontstaan waar de spelers en luisteraars in deze tijden van grof
(theater)geweld ontspannen van genoten. Eindelijk eens niet indrukwekkende decors,
symphonieorkesten in de bak, neerstortende vliegtuigen, helikopters of kristallen
chandeliers die over het hoofd van het publiek heen en weer zwiepen. Nee, hier
was een pretentieloos, gezellig samenzijn van ‘wie het kleine niet eert is het
grootte niet weert’.

Jan’s Verbazing....

Jan Rot verbaast zich over het feit dat hij nog niet is doorgebroken tot het
grote zaal circuit. Gelijk heeft ie, want het komt hem zeker toe. Bob Dylan,
ging over op elektrisch, wat zijn hardcore fans als verraad zagen. Ook Jan
heeft hardcore fans die hem waarschijnlijk liever voor henzelf houden dan afstaan
aan een groot publiek. Toch zal, Jan kennende, de dag komen dat hij
‘doorbreekt’.

Jan’s verbazing 2...

Jan verbaast zich wel eens over het feit dat ik niet weet waar ik de volgende
dag ga spelen of niet persé van tevoren geïntereseerd ben in het aantal
bezoekers. Het gaat mij namelijk niet om waar ik speel of voor hoeveel, maar met en
voor wíe ik speel.
Ik heb nooit naar applaus toegewerkt om een goede avond te hebben. Ik weet
dat dit misschien ondankbaar klinkt in de oren van het publiek. Nee mensen, want
ook jullie zijn deel van deze ‘live’ belevenis. Dat is juist het mooie en
tevens trieste van theater, het is als ether, het vervliegt voor je ogen, maar
de geur kan je een leven lang bijblijven. Daarentegen kan een opname, zei het
een cd of film, genadeloos een verkeerde indruk achterlaten, want ook dat was
maar een momentopname (onder de druk van dure studio tijd).

Lege zalen. Opa verteld....

Toen ik in 1971 de hoofdrol speelde in de musical Salvation stonden wij bijna
een half jaar in Carré. Het moest het antwoord zijn op de cultmusical Hair
waarin ik Claude speelde, maar het Nederlandse publiek was nog niet rijp voor de
rock-musical. Carré bleef zo goed als leeg. Zo leeg dat we mensen van de
straat gingen halen om te komen kijken. Uiteindelijk is er een tent speciaal voor
ons gebouwd die over de zaal werd gehangen zodat men de balkonnen niet zou
zien en daardoor toch nog een beetje ‘vol’ zou lijken. Daar heb ik geleerd dat
het niet uitmaakt of een zaal vol is of leeg. Spelen zul je, en het plezier
tijdens het spelen blijft even groot. Soms zelfs groter als er een aandachtig
klein publiek op de rand van de stoel ‘meeleeft’.

RET- mannenkoor...

Jakob en ik hadden een optreden van een half uur in het Fortis-theater,
Schiedam met het RET mannenkoor. Ik deed een selectie uit Nachtlied en o.a. wat
nummers van Harry Nilsson. Ik zag er als een berg tegenop, maar gelukkig bleef
Jakob mij opbeuren met de mededeling dat het geweldig ging worden en nergens
zorgen om hoefde te maken. Omdat ik dit bijna nooit doe ben ik altijd onzeker
voor dit soort optredens. Het was geweldig, de mensen waren blij. We kregen zelfs
nog een mail van de organisatie dat het publiek had genoten. Voor mij alweer
een mijlpaal. Ik was de sombere herrineringen van ‘met een band door het
land’ na het songfestival in 1982 vergeten. Ik trok dat toen niet en haakte na
twee optredens af want er gaat niets boven ‘live’. Het optreden met Jakob was de
definitieve bevestiging.

Utrecht

Jan biechte dat hij bij de nachtvoorstelling in Utrecht helemaal op was, maar het niet wilde laten blijken aan zijn collega’s in de angst dat het zou ‘overslaan’. Niets gemerkt jan. Goed gedaan jochie!

Gouda

De directrice van Gouda sprak me aan na de voorstelling met de mededeling dat
ze nog wat leuke foto’s van mij had die genomen waren net na de opening van
de schouwburg. Ze hebben aan haar een goeie. Ze is altijd genmotiveerd, maakt
goede repertoire keuze en is lief voor haar gasten. Aan de ‘bitterballen
tafel’, want de spelers krijgen na afloop altijd ruim bitterballen en drankjes van
het huis, liet ze mij foto’s zien uit de tijd van Cyrano de musical. Grote bos
lang haar, sikje en snor. Het leek wel een eeuw geleden. Had ik die bos nog
maar. Dertien jaar geleden stond ik hier in de grorte zaal en nu in de kleine.
De herinnerigen aan Cyrano zijn mooi....maar deze voorstelling ook.

Hoogeveen

Onze gastvrouw in Hoogeveen was tot tranens toe geroerd door de voorstelling.
Ze wilde het meteen bijboeken voor het volgend seizoen...helaas is Nachtlied
dan niet meer.
Het is opvallend hoe enthousiast de schouwburgdirecteuren zijn over deze
voorstelling. Theaterproducenten waren niet al te verwachtingsvol met
Jan’s plan om met ons op tournee te gaan. Ondanks soms tegenvallende
bezoekersaantallen hebben we naast een enthousiast publiek enthousiaste directeuren
achtergelaten. Ze waren blij dat we er waren, verrast wat ze zagen, bleven zitten
waar ze normaal vaak na de pauze verdwijnen. Da’s een fijn gevoel voor de artiest,
producent en theater directeur.

De laaste week...

Wat wil je als je je laaste week van een productie ingaat?

- Genieten
- Mooie voorstellingen spelen om een goede indruk achter te laten bij het
publiek
- Nieuwe projecten realiseren met deze fijne collega’s
- De week aansluitend op de laatste voorstelling je agenda zien te vullen,
met wat dan ook, om het ‘zwarte gat’ te vermijden.

De tijd is voorbijgevlogen. Het leek wel gister dat Jan me belde n.a.v mijn
verzoek om liedjes voor mij te vertalen. Het resulteerde in Nachtlied.
De goede sfeer tijdens de repetities, het verblijf in de bossen bij
Ossendrecht tijdens de eerste tryouts. De maaltijden die we voor elkaar kookten. De mooi
hertaalde liedjes en gesloten vriendschappen.

Wat heb ik geleerd in deze afgelopen maanden....

- Neem de mens voor wat hij is en geef hem / haar de ruimte die je zelf ook
graag wil
- Ondernemen is een kunst. De kunst van het doen en niet laten. Als je iets
wil, zul je het zelf moeten realiseren.
- Muziek maken is meer dan de juiste noten spelen. Plezier is misschien nog
wel belangrijker. Dat straalt.
- Als je je in een groep op je gemak voelt kan er niets mis gaan. Iemand
vangt je op als je valt.
- Het gaat niet om het aantal mensen in de zaal, maar hoe ze de zaal verlaten.

We hebben een leuke show neergezet. Ik geloof, zelfs voor Jan een mijlpaal.
Ondanks het feit dat er regelmatig gerefereerd werd aan An & Jan, had deze show
er niets mee van doen. We waren het Nachtlied team, die goed met elkaar
overweg kon en elkaar wist aan te vullen.

Ik wens Jan, Jakob, Sandra, Astrid en Hans toe dat hun mooiste dromen
uitkomen en veel doorzettingsvermogen om ze te realiseren. Op mij kunnen ze altijd
een beroep doen.

O ja...Ps....

Jan, die prachtige cd met hertaalde liedjes van jou door mij gezongen moet er
komen!

Jakob (en Sandra), het symphonisch concert met repertoire van Harry Nilsson
en Randy Newman gearangeerd door jou gaan we doorzetten.

Astrid we gaan ‘s diep spitten in het reperoire van Lennaert Nijgh voor een
mooie avond.

Hans ik zie je gauw in je studio om samen op te nemen.

Alex, succes met al die producties die gaan komen

Liefs,

Bill

------------------------------------------------------

31 oktober

"Die gitaarfoto ben jij, man,' laat Bill weten (zie onder),"herken je je eigen hand niet?" Goh, ik heb net zo'n trouwring en wat moet Bill met zo'n antieke Martin-gitaar, dacht ik nog. Enfin. Bill had wel een billboard geschreven maar die kwam niet door zijn eigen censuur. "Was een beetje fel." En hoe gevaarlijk Bill dan kan zijn, bewijst deze foto:

22 oktober

Een nieuwe aflevering van Billboard laat even op zich wachten want Bill van Dijk stuurde ons deze foto als bewijs: Hij leert gitaar spelen!

Billboard I. 22 september

Wat is het toch leuk, zo'n kleine 'familie' productie in vergelijk met een Carré of Circustheater. Normaliter repeteer je zes a acht weken...nu 6 a 8 dagen! Onze Jan houd niet zo van repeteren. "Dat doe je maar thuis". Ik was al niet de snelste tekstheld, dat is dus buffelen tot diep in de nacht, wakker schrikken en de teksten er maar weer bijhalen. Te veel vrijheid nemen met zijn teksten of originele melodie wordt afgestraft met "rook komt uit mijn oren" of "Dat doe je maar in je eigen tijd" waarna er hartelijk gelachen wordt. De sfeer is duidelijk ontspannen en aangenaam.

Onze Astrid kende ik al vanaf de musical Hair, Jakob Klaasse kende ik nog niet maar het voelt aan alsof we elkaar al jaren kennen. Zijn lieve vrouw Sandra heeft de 'fuego' en vrolijkheid van een echte warmbloedige Cubaanse en Hans z'n introvertie laat hij los als we met z'n tweeën in mijn auto naar of van een optreden rijden. Jan zijn vrouw, Daan, zorgt ervoor dat de bammetjes en beleg zijn ingekocht en klaar staan voor Jan om meegenomen te worden naar het theater. Er is zelfs een Senseo apparaat en magnetron! Alex, onze geluidsman blijft rustig ondanks de gekte van al die zenders en handmicrofonen.
We hebben nu drie voorstellingen achter de rug en het wordt met elk optreden hechter. Het is wel een nieuwe ervaring voor mij om maar acht keer te spelen voor een première, maar ik heb het gevoel dat we elkaar er gewoon met plezier doorheen zullen slepen. Ik raak geïnspireerd door Jan z'n gedrevenheid. Zijn energie lijkt oneindig terwijl hij teksten, productie, publiciteit en het totaaloverzicht houdt, en tussendoor nog tijd vindt om bij de repetities van zijn Nederlandse Matthäus- Passion te zijn zonder humeur of concentratie te verliezen. Als ik daar naar kijk, krijg ik zin om de stoute schoenen aan te trekken om straks zelf iets op poten te zetten in plaats van te wachten op het volgend telefoontje van een producent of regiseur!

Billboard 2 (26 september)

De technicus van het theater in Amersfoort groet mij hartelijk en is
(aangenaam) verrast om mij hier niet in een groots opgezette musical te zien, maar in
dit gezellig 'zigeunerorkestje'. Het lied 'Nevel in de nacht' voor het eerst
in z'n geheel gezongen, maar nog zonder de sequenser of saxofoon. De sequenser
(slagwerkbandje via Hans z'n Ipod afgespeeld) zal er in Den Bosch zijn en Jan
gaat nadenken over koortjes. Als dat allemaal niet werkt gaan we het lied
opdelen. Eerst maar eens één keer goed doen voor we weer dingen gaan veranderen.
Het publiek luistert aandachtig, ze zingen en klappen mee en
verlaten de zaal blij. Het is natuurlijk ook leuk om Jan te horen over de
historie van de liedjes en hoe hij tot zijn keuzes t.a.v. de vertalingen is
gekomen.
We zingen voor het eerst alle solo's via de handmicrofoon wat een hel is voor
de technici die gewend waren dat we het met de zendermicrofoons deden en
alles nu weer moeten veranderen. Het geluid op het podium laat daarom nog wat te
wensen over, we horen elkaar en onszelf niet altijd even goed over de
monitoren, maar er wordt aan gewerkt. Het publiek heeft er in ieder geval geen last
van. Het is nog steeds een 'work in progress'. Er zijn nog maar drie a vier
tryouts voor we in Amsterdam de première spelen, maar ik voel nog geen spanning in
de groep.
Titus geeft in Amersfoort nog wat aanwijzingen en concludeert, 'Gaan met die
banaan!" Jan wil een van Astrid's nummers inwisselen voor een fantastisch
'japans nummer' wat hij vol overgave gaat voorzingen. Heb wel met Astrid te doen
als zij nog vóór Amsterdam een nieuw lied moet instuderen, maar denk dat zij
in haar carièrre wel voor hetere vuren heeft gestaan.
We hebben afgesproken om beurten voor elkaar te koken tijdens de tournee maar
de magnetron heeft het begeven, gelukkig heeft mijn schoonmoeder er nog een
over, die gaat straks dus mee in de bus met het decor. Dat koken wordt best nog
een uitdaging want we hebben vier carnivoren en twee vergetariërs in de
ploeg.
Deze ouwe rot kan de glimlach over zijn lippen soms niet bedwingen als hij de
jonge Rot bezeten aan het werk ziet. Net als ik is Jan een late opblijver en
de mailtjes gaan om twee uur 'snachts nog gretig heen en weer. Mailtje: Als
het niet vol genoeg is in Den Bosch gaan we woensdag op de markt 'Parade maken",
gewoon met gitaar de markt op, lekker spelen en flyers uitdelen. "Ik doe mee
Jan", is mijn antwoord.
Tijdens, voor en na het optreden (23 sept) van TROS muziekcafé is Jonge Rot
op het briljante idee gekomen om promo filmpjes te maken voor de lokale en
nationale omroepen. Hij klikt zijn camcorder aan en zet het op een flightcase,
richt een spotje van de gang verlichting, wat niet wil meewerken, op de affiche
die hij net heeft opgehangen (om als 'decor' te dienen) en wij zingen zo'n
honderd keer op de wijs van 'Goodnight Irene', 'slaap zacht...(vul in elke stad
waar we spelen) ik droom van jou vannacht'. We zwenken het kader in en uit en
de lamp heeft zich onderstussen op de tegenovergestelde muur gericht. Alweer
die glimlach over mijn lippen als ik Daan (Jan's vrouw) in lachen zie
uitbarsten als ze ons zo bezig ziet. Dit wordt niks denk ik, maar zing dapper door. We
worden gelukkig door de leiding van de TROS gehaald om op te treden, want ook
dat moet gebeuren. Jan kennende gaan we die filmpjes vast overdoen in Den
Bosch.