Verhaal van een speler-producent

maandag 29 augustus

Uitmarkt


'Als iedereen gratis komt spelen, kan ik ook een leuk feestje geven,' bromde Hans Dulfer ooit over de Uitmarkt. Klopt, maar wat dan nog? Of je de mensen die je daar treft ooit terugziet in het theater weet ik niet. In tegendeel misschien wel. Zo heb ik in het verleden setjes van Theo Nijland en Maarten van Roozendaal op de Uitmarkt bezocht, en dat je na een half weer naar buitenliep van: 'Blij dat ik dat eens gezien heb...' terwijl ik anders wie weet wel eens een kaartje voor een hele avond had gekocht.
Om de ploeg van Nachtlied er vol in te gooien was vooral de bedoeling omdat de halve stad ermee bezig is, de media, iedereen toch in het krantje kijkt: wat speelt er, aan bekenden vraagt 'waar ga jij naar toe' of 'wat heb jij gezien'. En toch altijd hoop op de toevallige voorbijganger die van je bestaan niet wist.
Twee jaar geleden bracht ik er vertaalde Schubertliederen en dat vooral ouder volk ineens bleef staan, de oren niet geloofde, en kon ik in mezelf wedden op een enthousiaste grijns of een hoofdschuddend doorlopen.
Voor nachtlied leek het me ook prettig dat we in ongedwongen sfeer - korte sets, gratis toegang - even konden proeven hoe het straks wordt.
In de vrijdagavond tv-editie was geen plek, maar we hadden twee mooie optredens gekregen.
Zaterdagmidaag half vier stonder er een paar honderd man voor het UPC podium toen ik de eerste maten van Lola inzette.
's Morgensvroeg hadden we Vlinders in de nacht al losgelaten in Business-class van Harry Mens, maar nu waren we echt begonnen.
Geestig te zien hoe een deel van het publiek echt was gekomen voor Astrid, en ik werd ook warm die bijzondere stem naast me te horen.
En van Dijk is toch echt een grote jongen. 'Bill, man je zit er aan vast!'grijnsde ik in het intro van Grijsgrauw Groen en Geel, en Bill was zichtbaar blij eens publiek voor zijn neus te zien dat ook nog eens het bekende instrumentale loopje (Whiter Shade of pale) voor haar rekening nam. Ook Sandra Mirabal pakte met Los Munecos haar punten. Er zullen nog wel wat mensen stuiten op de Stanzas en Cadenzas cd die zij met Jakob maakte. Voor Hans Zilver is mijn losse manier van opzetten vreemd - ik hou niet van repeteren, voordat ik live gevoeld heb wat werkt en wat niet - maar hij maakt zich nu al onmisbaar met bas en koortjes.
Een gezamenlijk Vlinders in de Nacht bleef als slotlied prima overeind, dat gaan we zo houden.
Na afloop nog even langs de stand van Kleine Komedie (2 en 3 oktober) en Amstelveen (26 november) gewandeld om te checken op flyers en affiches. Een en ander aangevuld. (Had van alles in de kinderwagen meegenomen) Beetje kruidenierswerk, maar ik weiger deze productie mijn schouders op te halen.
Zoals ik ook op het achterdoek een A0 had gehangen, niet alleen dat passanten wisten waar ze naar keken, maar vooral omdat AT5 opnames nam.
Op het artiestenterras liet ik mijn eten koud worden om die uitzending te checken - drie nummers maar liefst - en het klonk nog goed ook.
Zondagmorgen zagen we in de lobby van Hotel de la Haye tijdens het uitchecken ons liedje bij Harry Mens, niks mis mee. En bij aankomst in Bellevue voor het middagoptreden vertelde Jakob dat Mart Smeets de nacht ervoor Lola had gedraaid in Off the record. Top. Ik wou altijd al eens in dat programma, dus had samensteller Leo Blokhuis een briefje en cd gestuurd. Werkt dus wel. En je hioeft niet bang te zijn voor verplichtingen: als ze er niks aan vinden, doen ze er heus niks mee.
Bellevue grote zaal was uitgelopen, dus de soundcheck wasm eer een kwestie van 'doetut? Spelen maar.'
Opnieuw een prettige sfeer, mensen met een geamuseerde grijns op hun gezicht, en prima respons.
NCRV's Volgspot maakte opnames, die nog diezelfde avond werden uitgezonden. Alle technische en muzikale feiltjes meegenomen, leuk om naar te luisteren en het schiet voorbij. Nu zit ik gapend en tollend de website op te schonen, want aankondigingen van dingen die geweest zijn, lezen als de krant van gisteren. En het is ook best een lekker werkje.
Een geslaagde Uitmarkt in de koffer. En heel erg het besef dat het seizoen is begonnen.




Woensdag 24.

2. RADIO & TV


Het versturen van cd's naar de radio was leuk. Briefje voor Frits Spits met een verwijzing naar hoe dicht Grijsgrauw,groen en geel bij A whiter shade of pale staat. Voor Jacques Klöters de zucht van de technicus bij De Triviva Verdi Quiz: 'het lijkt verdomme wel Don Quishocking 1969'
Leo Blokhuis,van dat mooie programma van Mart Smeets attendeerde ik op The Band in het Nederlands. 'Die nacht schoot Daan een Duitser dood,' de titel is alvast goed, mailde hij.
Maar tv? Wat heb je aan tv? 'Dertig seconden op tv doet meer dan 1 jaar in het theater,' of hoe zei Lenette van Dongen het. Maar waar dan?
Ik ben gevraagd bij Christine van der Horst. Best een grappig mens,lijkt me. Maar van die belspelletjes word ik erg zenuwachtig. Toen ik daar Bart Chabot zag zitten, schudde ik mijn hoofd: doe dat nou niet!
Moet ik dan zelf wel? Of Bill of Astrid sturen naar iets waar ik zelf niet in wil?
Ik zoek langs de producenten op internet. Eyeworks, Blue Circle, Talpa. Muziekprogramma's zijn er niet. Alleen de karaokebende krijgt zendtijd.
Is Thuis misschien wat? Angela Groothuizen is altijd fijn. Als ik binnenval zie ik Gordon zichzelf benatten bij een filmpje waarin zijn eigen moeder de tanden op tafel legt.
Ik hou mijn mond maar dicht.

Vrijdag 19 augustus.

1. AFFICHES


‘Als een plank over zeven sloten,’ zingt Hans door de huiskamer. Ik heb de Nachtlied-cd er bij opgezet terwijl ik het publiciteitsmateriaal verstuurklaar maak.
Elk theater een bordrug envelop met 150 flyers heb ik gisteren gedaan. Nu nog iedereen een koker met 2 x A0 (grootte driehoeksborden) en 5 x A2. Weet ik ook eens hoe dat voelt, netjes oprollen van posters, wat scheef gaat zorgvuldig terugdraaien, twee elastiekjes erom, koker dichtplakken, adres erop, met de hand de kokerinhoud, titel programma en speeldatum en een stempeltje met ons adres.
(Doe het zelfmodel. Piepkleine lettertjes horen met een pincet in een gleufje geduwd. Sissend met een oog op de klok in elkaar gefrummeld. Je gooit twaalf euro toch niet zomaar in de prullenbak).
Als laatste de megabestelling van de Kleine Komedie. 400 A2 posters ingedrukt, 10 A0 en maar liefst 1000 flyers.
Twintig voor vijf. Ben vier uur bezig, en heb nog geen pot koffie gezet. Buiten miezert het.
‘Het heeft een hoog gekke Gerrit–gehalte,’ mopper ik, als de bolderkar van de kleintjes is volgeladen met de bulk,want Daan heeft de auto. Straks krijg je een recensent die noteert dat ‘Jan Rot naar verluidt erg druk is geweest met de organisatie, maar de energie beter in de voorstelling had kunnen steken.’ Je moet je er niet bij neerleggen als je voor lul staat.nee, daar moet je niet mee zitten. Dus haal ik mijn camera en maak een plaatje voor het nageslacht.

En dan holderdebolder de dorpsstraat af. Twee keer rammelt een zak kokers op de klinkers. 

Op het TPG-filiaaltje schrikken ze of er wel zoveel pakketzegels in huis zijn, maar dan gaat het ook snel. Anderen mogen tussendoor hun krantje betalen. ‘17 en 18 september in de Kloosterhof,’ werf ik een dorpsgenoot die geamuseerd toekijkt. Dan kan hij niet. ‘Donderdag 24 november Roosendaal,’ ken ik de speellijst inmiddels uit mijn hoofd. ‘Als iemand zo hard werkt aan de voorbereiding, komt die voorstelling ook wel goed, daar kun je op vertrouwen.’
281,26 aan porto. Toch meer dan vijfhonderd gulden. Die drie kwartjes zijn voor een blikje cola. Bolderkarrend naar huis. Op de burgemeestersstoep wacht ik op Daan.
Twee dingen bedacht: voortaan gebruik ik geen postbusnummers, dan kan de TGP ermee sjouwen. En niet op vrijdag versturen, want morgen haalt niemand iets op. Mensen,wat ben ik moe.
Zoals ik nu de kick van de meisjes op kantoor begrijp: ‘alles is vandaag de deur uit,’snap ik ook hoe opwindend in het theater de aankomst van al die pakjes is. Daan heeft in Bellevue gewerkt: ‘Dan stoven we allemaal hyper door het gebouw. Het begint. Wat geboekt is, begint te leven!

naar huis