Dagboek Nachtlied

Op de dagen dat er iets bijzonders gebeurt, houdt speler-producent Jan R. zelf zijn verhaal bij. De recente toevoeging bovenaan.
(af en toe dubbel met Janshoek)

 

OKTOBER

2 Oktober EERSTE PREMIERE

'O wat een nacht, 2 oktober in 2005
Krijg de zenuwen, nu sta ik stijf
Zie ze gieren door mijn lijf

Het is niet mijn beste vers en bovendien is O what a night een afschuwelijk lied, maar voor de eerste van de dubbelpremiere in de Kleine Komedie toch een vrolijk begin. Het valt wel mee met die zenuwen, maar Amsterdam is een stier. Wij hebben het rode kleedje en in principe wint de toreador, maar als je niet oplet ga je op je bek. Er zijn wat lelijke noten, er is een stukje tekst weg, misschien kap ik Bill iets te kort af als hij iets wil vertellen, maar de sfeer is goed en tegen de einde van de eerste helft na het verrassingsoptreden van Joop Visser en Jessica van Noord krijgt de inzet van Lola een open doekje en weet je: de voorstelling is gemaakt.
Na de pauze loopt het als een trein, nachtlied op vleugels, prachtige Zoete zomers van Bill, Astrids ode aan Lennaert Nijgh gaat nog iets dieper met Anja en Boudewijn de Groot en Joost Nuissl in de zaal en Hans Zilver wint ieders hart met Plank over zeven sloten. Bij het bedanken een daverende ovatie voor Jakob en Sandra, en in de afslag van Nevel in de nacht (dancing in the dark) gebeurt wat ik niet eerder heb meegemaakt: de Kleine Komedie staat als één man op.
Mooie complimenten, opgeluchte nazit en ondertussen de wetenschap: morgen weer...

3/4 Oktober DUBBELPREMIERE DAG TWEE EN GEVOLG

'Denk erom, de wedstrijd van gisteren telt niet, we beginnen vandaag overnieuw, de mensen die er nu zitten hebben geen idee wat voor feest het gisteren is geweest.' hou ik een peptalk in het barretje van de Kleine Komedie naast het podium. Alleen Jakob geeft sjoege: 'Waarom zou ik dat vergeten?Ik ga gewoon lekker zo door." ja, als pianist kan dat. Als presentator niet. Dus ga ik meteen maar in de aanval: "Goedenavond, u weet, dit is een dubbelpremiere. Gisteren was het hier feest. Driehonderd man, coryfeeen in de zaal, verrassingsoptreden van Joop Visser en zijn nieuwe partner Jessica op het podium, staande ovatie, het dak eraf. Daar was u niet bij... Maar vanavond is de echte premiere en gaat het er echt om, laten we de liedjes spreken. hebben ze hun plaats verdiend? Hebben wij het recht ze te spelen?" Toch mooi dat je meteen een andere avond hebt. En inderdaad, het is geen grote knal vandaag, maar intiemer, kampvuur, ontspannen en onderhoudend. We weten zelf dat de voorstelling geslaagd is maar het is fijn dat na afloop ook te horen.
'Het is een soort familietje," zeggen vrienden Okki en Floris, 'erg prettig om naar te kijken.' In de auto terug draai ik de Nachtlied-cd en merk hoeveel ik van alles en allen ben gaan houden, de schmalz van Bill in Vlinders, de lage noten van Astrid in Spaarne, het accent van Sandra, het op de grens van zijn hoogte zingen van Jakob en die wijde wereld achter de ijle stem van Hans in Plank. Mooie ploeg, mooie speellijst, mooie plaat, mooie voorstelling. Nu nog een mooie recensie...
In afwachting begin ik de theaters het An & jan-plan voor 2006 te sturen, onder het motto: gisteren premiere, vandaag naar volgend seizoen. Om vijf uur heb ik zelfs al een paar geinteresseerden binnen. Zo druk ermee,zo heerlijk ook eens even iets anderste doen, geen nachtlied, maar nieuw nieuw nieuw, dat ik pas over vijfen ga drentelen of de krant nog 's komt, terwijl die altijd stipt om half zes wordt gebracht door een jongen met boemboemboxen in de auto.
Daan heeft net het eten opgeschept als we de krant horen aankomen. 'Nee niks, komt pas morgen, bezweer ik teleurstelling vooraf terwijl ik ogenschijnlijk kalm de pagina's omsla. daar staat het, midden over de bladzij. 'Jan Rots perfect vertaalde liedjes,' slik ik hardop. Kijk snel of er geen adder in de laatste regel staat en begin voor te lezen. Prachtig over mijn staat van dienst, over de opzet, iedereen genoemd, fijne sfeer en dan een lading voorbeelden. Ik wacht op de nare zin, de maar, de sneer, maar nee: een dikke 10. Man o man. Het is zelden dat je geen woord zou willen veranderen in een recensie, en ondertussen zeker weet dat het niet zo is opgeschreven omdat de recensent nog geld van je krijgt of verkering met je zuster wil. We trekken de kinderchampagne open die ik gisteren vergeten was, en proosten op alles. Later in bad,glijdt alles van me af: gelukt. Mooie ploeg, mooie speellijst, mooie plaat, mooie voorstelling, mooie recensie... Dat kortstondige moment van geluk en tevredenheid dat als je nu een hartaanval krijgt, dit werk af was en bekroond. na een kwartier soezen in eigen waan, pak ik de kouwe kraan en zet 'mop mijn kop. Vooruit mannetje, aan de arbeid. Want we zijn niks niet klaar. We zijn net begonnen,en het eerste wat we nu gaan doen is die zalen voljagen!

(klik hier en download de recensie

6 oktober Rookmachines

Eerst belt een lokale radio me uit coma. "Of ik dan en dan telefonisch..." Ja hoor. Dat zoiets een gat in mijn avond slaat, omdat er iets de vrije geest hindert dat je zo 'op de radio moet', is nu van ondergeschikt belang. Zolang niet elke zaal naar tevredenheid is gevuld, helpt elke druppel. Net weer ingeslapen opnieuw telefoon. Een mevrouw met asthma heeft mijn nummer van het theater gehad. Of we rookmachines gebruiken. "Gelukkig niet. En ik zal Bill & Astrid vragen tijdens de soundcheck wat in te houden." Hm, daar hoort toch een meisje van het theaterbureau tussen. is voor zo iemand ook een beetje gek.
Dan maar op. Het dagrecord van de website is voor de tweede dag achtereen gebroken dankzij Henk van Gelders recensie. 208-233-261. Dat gaat er op lijken. Openingspagina een beetje zooitje geworden met al die uitroeptekens en kleurtjes. Nu geen tijd voor. Veel theaters ondernemen actie met het pronkstuk. Ondertussen is het boeken van An & Jan 3 begonnen. De Nachtlied-theaters doen tot nu toe weer gewoon mee. Elke directeur een persoonlijk mailtje, en een An & Jan plan 2006 in pdf. Bij gebrek aan een recente foto, heb ik een portret van een gelijknamig duo uit de jaren zestig. Ik hoorde pas later van hen. Tijdens 'Het lied van An & Jan' van Ramses Shaffy bestonden we al.
Het begint directeur Okapi hier steeds beter te bevallen. Gisteren met Wim Visser van Carré de afspraak gemaakt over twee jaar mijn vijftigste verjaardag daar te vieren, bijgestaan door de mooiste mensen met wie ik heb samengewerkt. Voor de eerste keus moet ik dat nu al gaan regelen. En heb je fier die dag in de agenda gezet, tik je even later op verzoek die recensie in Word over, zodat theaters 'm kunnen gebruiken in eigen vormgeving. O boy, ik wil nog zo veel doen voor ik over een uurtje weer in de auto zit naar Naaldwijk, en ondertussen is Rovertje wakker geworden, doodongelukkig zo te horen. Daan staat voor ons te koken, dus daar gaat de directeur (tevens babysit.)

7 t/m 9 oktober - Naaldwijk-Barendrecht-Purmerend

De Naald in Naaldwijk heeft met vereende krachten de magere beginstand bezoekers nog flink opgekrikt. De NRC-recensie prijkt in de vitrines. Als dank dekken we de enthousiaste directeur en publiciteitsdame zingend toe in Goodnight Irene: slaap zacht Peter,slaap zacht Joke, ik droomvan jou vannacht. Volgend jaar An & Jan III.

Ook vrijdag Barendrecht heeft minder toeschouwers dan begroot, ondanks een wederom fraaie recensie, nu in de Volkskrant. Tijdens de heropening van het Kruispunt, oktober 2004, stonden hier drie dagen An & Jan met als gasten de laatste dag Bill en Astrid. Op de terugweg bedacht ik Nachtlied. Deze terugweg - na voor mij het lekkerste optreden tot nu toe - zin ik op een nieuw plannetje om volgend jaar de tweede helft van het seizoen in mijn eentje nog een kleine zaaltoer te doen in plaatsen waar we anders niet staan. In drie kwartier naar huis is te kort voor het vinden van een goeie titel

Zaterdag 8 begint met een los optreden op het vertalerscongres in de tijgerzaal van Artis. Dankbaar publiek en de meegekomen Jakob surft lekker mee in het verhaal dat ter plekke ontstaat. Na afloop een berg cd's verkocht. En dat aan vakgenoten. Radio Oosterhout belt voor een telefonisch interview, net als ik de auto sta in te laden. Gelukkig tikt een congresganger dat mijn gitaar nog tegen de achterklap staat. In Naaldwijk had ik mijn portemonnee al laten liggen, begin een beetje overwerkt te worden.
In de artiestenfoyer in Purmerend heeft Bill een heerlijke lasagna in de oven warm gehouden,die ik opeet tijdens een interview met het Haarlems Dagblad. De Purmaryn is een fijne zaal met lekker geluid, en hier zo'n 250 man. Toch merk ik dat ik moe ben. Zoekend naar een nieuw verhaaltje over Sandra verlies ik wat tempo, en als bij Op Rozen het ritmeboxje van Hans niet over de monitor klinkt, glipt de set uit mijn handen. Publiek is zich dat niet bewust, maar het is net een gebroken teugel, je hebt ze niet onder controle. Gelukkig zorgt Lola voor de oppepper en gaat iedereen goed de pauze in.
'Jammer dat je dat Sinatra-verhaal zo hebt ingekort,' schiet Bill toe als ik naar de koffiezetter loop. 'het lijkt mij leuker als...'
'Ja hoor 's, de aankondigingen zijn niet vast, en dat blijft zo. Ene keer wel, andere keer niet,' weer ik kribbig af en trek me terug. Niet aardig, maar Bill kan wel wat hebben. En een beetje prikkeling over en weer werkt. Na de pauze gaat de bal tiktak rond en gaat de Purmaryn alsnog in de koffer.

Even douchen en door naar Stadsschouwburg Velsen waar Astrid en ik op de Nacht van de cultuur nog een setje in de foyer doen. "Rabarber rabarber" babbelt het door aan de bar als wij met Vlinders openen. Ik introduceer Spaarne, Haarlem om ze tot zwijgen te krijgen, maar we zijn behang.


'Sorry,' stopt Astrid halverwege het eerste couplet, 'maar ik wil dat het stil is.' Haar blik is beslist en het helpt. Maar als ik Whiter shade of pale inzet begint het weer. Nu stop ik. 'Of je luistert of je gaat weg, en anders ben ik nu vertrokken. We zijn er speciaal voor gekomen, we willen er iets moois van maken, maar voor dat gelul er doorheen zijn die teksten veel te goed.'

Vanaf dan is het heerlijk, iedereen doet mee en we zijn een uur verder als op Goodnight Irene Velsen en Haarlem worden bezongen, ook Astrid, programmeur Jacob en Jan Rot passen weer mooi. Het laatste rondje is voor mijn kleintjes. 'Slaap zacht, Elvis, slaap zacht, Rover ik kom bij jullie vannacht...' Ontroerend om al die wildvreemden je schatjes te horen toezingen. 'Vrienden, ik krijg ineens heel veel haast,' beken ik. 'Tot ziens!'


Terug in de auto sla ik op de A4 even af voor Hoofddorp. Half drie in de nacht, maar ik laat me dit niet ontzeggen. Langs de weg naar het theater staan driehoeksborden voor Nachtlied. Toch ontroerend. Het is niet de ijdelheid om je kop levensgroot op een poster te zien, maar het feit dat je een plannetje bedenkt, uitvoert en dat het ook echt werkt. Gelukkig ligt er een camera in de auto.

De rest van de terugreis borrelt het nieuwe plannen en liedjes waarover later meer. Eerst woensdag Delft !

13 oktober Prachtlied.

Directeur Jan Bartels van de Veste stond aan de basis van Nachtlied. Bij zijn vertrek uit Het Kruispunt in Barendrecht vroeg hij An & Jan om de verbouwde zaal te openen. gasten waren o.a. Astrid & Bill. Het verhaal is vaker op deze site verteld. De wederkennismaking is prettig. Publieke opkomst wederom achter bij de verwachtingen vooraf, maar zo'n 250 man is bepaald niet niks. Ik laat Jan vast het proefaffiche voor An & Jan 3 zien: "Nieuw op 1."
"Ik begrijp die drie niet," ziet hij snel. "An & Jan: nieuw op 1. Dat het het derde programma is, doet niet ter zake.
Klopt. Ben je zo geconditioneerd door An & Jan Grootste Hits deel 1 en 2 dat je vanzelf van 3 uitgaat.


En dan is het weer concentreren op Nachtlied. De paar dagen rust hebben ons goed gedaan. Een vrolijke show, twee uur op het podium maar voorbij voor je het weet. 'Nachtlied prachtlied,' grapt iemand bij de cd-verkoop na afloop.

Om te onthouden.

17 oktober Overeind

Donderdag 14 zitten er 350 man in De Meerse in Hoofddorp. Hier is ie voor gemaakt. Alles klopt, alles loopt. Directeur Jan Gras komt zelfs in de pauze al vertellen hoe mooi hij het vindt. De dag erop in de Lawei in Drachten zit er de helft, maar op de laatste klap van Nevel in de nacht springt de zaal overeind. En dat voor Friezen! Zaterdag in Oosterhout, de Bussel spelen we opnieuw voor de mensen die zijn gekomen en niet voor wie allemaal zijn weggebleven. Dankbaarheid na afloop. Veel mensen die zich speciaal voelden in zo'n geheim genoodschap.
'Ik word er kwaad om,' zegt Bill in de kleedkamer, 'en allerlei bagger zit vol.'
'Op de tv is het anders het zelfde liedje,' vergoeilijk ik. '56 channels and nothing on. En die paar leuke programma's scoren laag."
Zondagmiddag luisteren we in het Compagnietheater een besloten verjaardagsfeest op. Weer een laaiend enthousiaste tribune. Dit dagboek Nachtlied wordt enorm saai zo. Maar wij hebben het naar onze zin!

18-20 oktober. 800 man

In de Oosterpoort in Groningen,waar ik als zanger van de Streetbeats begon, speelt John Hiatt in de grote zaal. 'Wees een beetje blij met mij' neuzel ik dan ook halverwege op de wijs van Have a little faith in me. In 1980 ging het dak eraf toen ik mijn nieuwe bandje Ratata presenteerde. In deze zaal gaf ik in 1994 de mooiste Hard zingend in het donker (uitverkocht). Tijdens de laatste Van Rot Los voor de reprises, dec 2001, zat mijn vader in de zaal en Daan hoogzwanger en kreunend in de coulissen. Het leek die nacht te gaan gebeuren, dus raceten we na afloop naar Amsterdam, met ingehouden adem over de afsluitdijk, want waar moet je dan heen.
Nu is het gewoon een lekkere avond. Op weg naar het Martini hotel,waar vrouw en kleintjes al slapen, pik ik nog een kwartiertje Hiatt mee, Hij speelt alleen ouwe nummers. Doen wij ook,maar toch elk jaar nieuwe.

DE volgende morgen wacht Hoorn. Het was de laatste boeking voor Nachtlied. Directeur Rob Weber had ons als cadeau bedacht voor iedereen die kaartjes kocht voor tenminste twaalf voorstellingen. De actie liep als een trein en samen met de gewone kaartjes staan we dan ook op 798 bezoekers. Ik laat het bij de kassa twee keer zeggen, gewoon voor het lekkere.

Het voordeel van achthonderd man, of elke volle zaal is dat er geen gaten vallen in je presentatie. Alles loopt natuurlijk. Ook Hans wacht met een inzetje ineens prachtig lang. Met een half volle zaal zou je denken dat ie zijn tekst kwijt was, nu houdt de zaal de adem in. Ik vind het heerlijk spelen. En ook Astrid en Sandra groeien. Bill is er niet zo van onder de indruk. "Tsja, Dit hadden wij altijd." Heeft er zich niet eens voor geschoren. Maar bij het applaus na Marie glimmen zijn ogen, want dit is toch precies wat hij wil: klein Randy Newman zingen en dat iedereen luistert. Glansrol van de avond overigens dochter Elvis bij Lola.

In het slotapplaus vraag ik Jakob een digitale foto te maken voor op de site,en Alex om het licht goed hard te zetten. Helaas zie je niet hoe groot die bak is. En waar zijn Bill & Astrid, meneer Rot?

 

 

21-24 oktober O,o Den Haag

De directie van Diligentia was vorig jaar bij het boeken wat huiverig. Na de lange verbouwing moesten ze weer publiek terugwinnen en stel dat Nachtlied niet zou lopen... dat konden ze zich niet permitteren.
'Wat kost die tent?' ademde ik zwaar bij wijze van grap, want ik wilde hier per se staan en even later hadden we een vrolijke overeenkomst waarin Nachtlied inderdaad Diligentia huurde. Er zijn zo'n 250 man, waaronder een flink clubje nieuwsgierigen van het Residentie Bach koor dat nu al flink in de weer is met mijn Matthäus-hertaling. Na een fijne linzensoep van Astrid en een fruitsalade van Sandra & Jakob het toneel op. De Nachtploeg is enorm op dreef, de show loopt als een trein, het publiek is grotestads en vat de kleinste nuances, wat de artiest kietelt om ze ook allemaal met zorg te brengen. Na afloop raadt een van de technici ons waarschuwingsstickers aan voor emotionele aanslagen. De Plank van Hans was hij niet droog door gekomen. Na afloop 66 Nachtlied-cd's verkocht, ruim 1 op 4. Bill buiten het podium nog steeds een beetje ongedurig, ik begrijp niet goed waar het aan ligt. Maak ik er teveel een Jan Rot-show van?

Maar nee: de volgende dag is alles koek en ei en klinkt de scheet die hem al dagen dwars zat: hij was gevraagd voor een musical waar hij eigenlijk geen zin in had. Hij wil verder met wat hij zelf wil, en dat is wat we nu doen: lekkere nummers in het Nederlands. Vanmiddag heeft hij zich dan ook afgemeld - overlapte sowieso met een ander project - en is de opluchting zelve. Heeft een heerlijke spaghetti soep en walnootijs voor ons gedekt, en dat voor een bonnetje van 14 euro.
We noemen direct wat titels voor solorepertoire, en de vreugde voor een vervolg op de samenwerking is wederzijds. Astrid komt eind november met een solo-cd uit waar ze het hopelijk druk mee krijgt, maar daarna hebben wij ook nog wel wat samen in petto.
Plannen genoeg. En ondertussen genieten van nu. Het LAK-theater is uitverkocht en heeft er zin in. Hans heeft het moeilijk met zijn basgeluid en raakt daar licht door aangeslagen. Misschien speel ik al te lang om van een foute noot te schrikken. dat is net als met voetballen een verkeerde pass. Al schiet je in eigen doel, het spel gaat verder. Toch is het ook mooi, die toewijding. 'Dit was je beste Plank van de hele toer,' zegt Bill hem na afloop gemeend, 'dus voor de kunst is die stress zo erg nog niet.'
Na afloop de toekomst doorgenomen met directeur Roland Helmer, want die zegt altijd nuttige dingen. Terug in de auto besef ik lekker drie dagen vrij te hebben. Tijd om weer eens wat nieuws te maken! De hele zondag knutsel ik aan een longlist nummer 1-hits voor An & Jan volgend jaar, het spuit ideeen en tekstflarden die ik nog lekker voor mezelf hou!
O ja, en als lezers familie hebben in Helmond of Zaltbommel, stuur ze dan naar ons toe. We staan donderdag in Het Speelhuis en vrijdag in De Poorterij, en daar kunnen in beide nog heel wat mensen bij!

26-29 Lekker eten

Het Thalia theater in IJmuiden is bij technici een voorhoofdfronser, want de akoestiek is niet overal even lekker, maar och, wat een mooi lief zaaltje is het, (220) en het publiek heeft er daar ook altijd echt zin in. Het zit lekker vol en mede door Astrids stevige pluggen in haar eigen regioradioprogramma krijgt Lola zelfs een open doekje. Programmeur Jacob Bron spreekt van de hertalingen als 'een nieuw genre' en die kreet ga ik maar eens overnemen.
De drie vrije dagen heb ik gebruikt ter voorbereiding van An & Jan volgend seizoen en terug in de auto merk ik wel hoe de toer zijn tol begint te eisen. Thuis is Rover ook nog erg druk met zijn doorbrekende tandjes en zingt zijn eigen Nachtlied vanaf een uur of vier.
Prachtige recensie in het Leids dagblad en een leuke nachtlied-special op de brabant tv zorgen voor kantoorwerk, ik mail alle regionale omroepen om ze op Walhalla te wijzen en of ze er misschien iets mee kunnen doen, inclusief de data wanneer we in de buurt spelen. Er hoeft er maar een iets in te zien en het loont de moeite.
Het Speelhuis in Helmond voor mij dichtbij, maar er zitten erg veel mensen op de weg. Op de theaterbrochure was er weinig belangstelling maar gelukkig is het nog redelijk aangetrokken. Elke show is anders met andere grapjes en dingetjes en we geven altijd alles wat we hebben, maar zodra de Nachtlied-kaars is uitgeblazen, de cd's na afloop zijn verkocht en ik ben omgekleed ben ik hem alweer vergeten. Weet alleen dat we lekker gespeeld hebben en aan het gedruis in de foyer is dat ook te merken.
Ik heb geen enkel richtinggevoel en ben ook dolblij met de navigator. Maar voor de Nieuwstraat in Zaltbommel, waar Theater de Poorterij is gevestigd had ik beter op mijn neus kunnen afgaan. 'Keer om' roept Mien Hop zoals de onze heet dwingend, voor het bord Zaltbommel - km. Ik doe wat ze eist, wordt na een flinke omweg een industrieterrein opgejaagd, moet twee polders door en wordt dan een doodlopend kanaalweggetje opgestuurd. 'U heeft uw bestemming bereikt,' klinkt het triomfantelijk, en inderdaad zie ik een bordje Nieuwstraat. Ik kan er nog om lachen, maar voor ik in de Poorterij ben is er een half uur om, ben ik te laat en gevaarlijk want meneer Rot moet om kwart voor zes eten anders is ie net zelf een plofbakje.
'Wat is er aan de hand?' vraagt Jakob verbaasd als ik snauw om iets onbenulligs.
'"Ik ben een kuthumeur en reageer me even af. Gewoon niet op letten, ok? Dank je wel voor je begrip.'
Ze duren nooit lang, die buien, maar maken ook weer ergernis bij anderen los. En even later hebben jakob en ik ons driemaandelijkse onenigheid, altijd zo'n twintig minuten voor aanvang, waarbij drie minuten voor aanvang vrede wordt gesloten. In de toegift zit de laatste tijd een momentje waarin ik stil sta bij onze inmiddels al 25jarige samenwerking, en vandaag is die speciaal: "ik was van plan het morgen te doen in Emmeloord, voor Jakobs verjaardag, maar wij hadden vandaag onze halfjaarlijkse ruzie en als ik het morgen doe denkt ie dat ik het goed wil maken,dus doe ik het nu..." en ik vertel over de speldjes van verdienste die ik heb laten maken en dat het Stichting Okapi heeft behaagd als dank voor de afgelopen jaren te onderscheiden....
Als ik het speldje opprik zijn we er beiden zichtbaar van ontroerd en dat gesprek voeren we nog wel een keer verder.

Zaterdag 29 begint met een pagina in de NRC over de Bob Dylan-vertalingen van de studentjes Bindes en Henkevoet. Hun gepruts met Beatleteksten vond ik al zeer ergerniswekkend, maar het zelfgeschreven gebep met mislukte baksels zet aan tot een brulmail naar hun en mijn uitgever, dat de mensen dom zijn, maar daarin niet hoeven te worden gestimuleerd. Gelukkig ben ik wel zo bijdehand het niet te versturen.
En dan naar 't Voorhuys in Emmeloord, ik heb daar nooit eerder gespeeld. Extra vroeg weggegaan en daardoor ook relaxt aangekomen. We zorgen om de beurt voor eten - woensdag had Hans fijn soep en quiches, donderdag hartige taart en salades van Daan, vrijdag visschotels van Daan en nu staat Bill bij binnenkomst een kaasfondue te prepareren. Domper op de pret zijn zorgwekkende familieomstandigheden voor Hans, maar op het podium is er niets van te merken. Er zijn tussen de 200 en 250 man, zoals het gemiddelde van deze tour gaat worden.
In de auto naar huis knutsel ik aan Help van de Beatles. help me in het begin van het lied is gewoon Nederlands, maar op het eind niet: help me, help me, help me - oeh"kan met die klemtoon nooit .
Doe iets als je kan en jij dit hoort, want alleen ga ik er zeker onderdoor, stop die klotetrein ik spring er voor, alsjeblieft, lief, doe iets, doe iets, doe iets...' Het is een begin. Henkes en Bindevoet zouden hem zo al naar de drukker hebben gestuurd, maar laat ik me over dat gajes niet nog eens opwinden. Ik hoop dat ze snel verliefd worden op hetzelfde meisje, ruzie krijgen en uit elkaar gaan en dat we nooit meer iets van ze horen!

Augustus (chronologisch)

september

naar huis