4 september Uitmarkt in de Blauwe Zaal, Utrecht. Van te voren bedacht om niet de hele ploeg mee te nemen, alleen Jakob en Sandra. In een productie met zes mensen sta je gauw constant voor anderen te denken, en vergeet je zelf te voelsprieten met welke verwachting de zaal daar zit, wat ze willen, wat jij ze wil geven etc. Bovendien is het zonde om Bill en Astrid zo weg te geven.
Maar in de soundcheck breekt het zweet me uit. Wat gaan we doen? Alles klinkt ineens zo kaal. Waar zijn de stemmen, de koortjes, de bas van Hans? We gaan af als een gieter zo!
'Wat gaan we nou spelen?' vraagt Jakob, terwijl ik in mijn optreedpak schiet. 'Geen idee, Klaas,' zeg ik naar waarheid. 'Zonder broek kan ik niet denken.' Paniek is een vorm van opladen. En als het metertje vol staat, zoek je de rust. Eens zien. 'We beginnen met Nachtlied van Schubert. En dan een stukje Middernacht van Mahler. Dat die mensen denken: waar zijn we in godsnaam beland.
En dan vertel ik over Astrid en doe Pyromaan, en vertel over Bill met een stukje Procol Harum en een couplet Plank over zeven sloten van Hans. We laten Sandra iets spelen, en dan zien we wel.'
Zo gaat het en het werkt als een trein. Improviserend optreden is het leukste wat er is. Tot slot maak ik de zaal tot proefkonijnen voor twee nieuwe vertalingen. I'm gonna knock on your door, de kinderrockklassieker van Eddie Hodges (remake little jimmy osmond) heet vanaf vandaag IK SCHOP EEN DEUK IN JE DEUR.
Uit mijn hoofd zonder fouten, en dan meteen maar, van papier, de Springsteen-klassieker Dancing in the dark, gisteren gemaakt.
'Verkloot zijn de kansen,verkloot zijn de kansen voor wie wacht
dus laat ons dansen, ook al is het als nevel in de nacht.'
Ik heb hem eigenlijk vertaald voor de komende nummer 1 tour met An & Jan, maar ik denk dat ik 'm al met Nachtlied meeneem. Poeh, wat een brok energie, dat lied.
'Hey baby!!' eindig ik in stijl, 'heeft u een beetje een idee gekregen van Nachtlied? Voor wie meer wil: 12 november in deze zaal met Bill, Hans en Astrid. Tot ziens!' Dik applaus. Alleen dochter Elvis staat een beetje beteuterd in de coulissen, stond op Lola te wachten om mee te zingen, speelt vader ineens iets anders!
Met een glas jus in de foyer zijn de tranen snel weggespoeld en dan op naar Amsterdam, voor twee nummers bij Opium, het cultuurmagazine van de Avro op radio 2. Tijdens het eten bij Plancius tegenover de Plantage zegt vriend Klaasse alvast toe er nog graag een tour An & Jan aan vast te plakken. Dat we Borroquito van Peret gaan spelen bewaar ik wijselijk voor later.
'Jacques Klöters heeft vanmorgen 'Vlinders in de nacht' gedraaid,' begroet Hans Zilver ons in de Plantage, en daar word ik heel gelukkig van. Radio heeft nu de prioriteit voor Nachtlied. Dat luisteraars iets bekends en toch nieuw horen en de oren spitsen.
Bill heeft griep op zijn stem en stuurt een lief toitoi SMS'je. Er zijn toch maar twee liedjes, dat worden dan 't Spaarne Haarlem en Lola. Het is ook leuk om steeds nieuwe liedjes te doen, maar marketingtechnisch is herhaling beter, en tot alle zalen vol zitten gehoorzamen we daaraan. Na afloop maken we de balans op van de eerste week van het nieuwe seizoen. Twee tv en acht keer radio terwijl overal de losse verkoop is begonnen. Mooie start!

12 september 'Wordt het niet te veel?' vraagt iedereen steeds maar. Ik heb nergens last van, maar schijn wat minder toegankelijk en licht geprikkeld. Dat hoort erbij. Ik begrijp eindelijk mijn voormalige theaterbaas Diederik Hummelinck, die je in drukke periodes kon opnemen met een bij voorbaat vermoeid: 'Jaaaaa...?' want wat kon het voor belangrijks wezen.
'Laat vader nou even werken...' werkte ik dochter Elvis mijn kantoortje uit, terwijl ze toch de hele middag al waren weggeweest en alleen even de nieuwe laarsjes kwam laten zien die ze van opa had gehad.
Ja, daar moet ik voor waken, dat het gezin er niet onder lijdt, want zoveel eisen ze ook niet. Eigenlijk zouden we deze week in New York zitten om Daans verjaardag te vieren, een stoere plek om dertig te worden. Omdat net nu aanvragen voor radio en tv binnenkomen, hadden we dat al teruggebracht tot een weekend Hotel New York in Rotterdam, want 'zo'n mijlpaal moet je niet thuis vieren, dan weet je over tien jaar niet meer wat je die dag hebt gedaan.' Inmiddels was het hele plan van de baan, we moesten maar gewoon thuisblijven, dan keken we lekker een film extra of zo. Maar mijn zondag geposte briefje naar Goedemorgen Nederland heeft meteen resultaat. Of ik morgen te gast wil zijn?
'Dan wordt mijn vrouw 30,' weer ik af, maar loop toch even naar de wc waar mijn liefste zit met de deur open. 'We kunnen toch in een hotel?' weet ze meteen, en ja, dat noemen wij thuis 'Jan Rot-geluk'. Toch nog een mini-verjaardagsvakantietje. Al is mijn plan om vannacht een uitgebreid Jan & Daan fotoalbum op het net te zetten getorpedeerd. Vijf jaar geleden kreeg ze de partituur van Schumann's Frauenliebe met opdracht dat ik er een Nederlandse versie over ons van zou maken. (noot red: cd Ja,ik wil). Ik kan moeilijk de vertaling van Paradise by the dashboard light aan haar opdragen, waar ik nu mee bezig ben voor Nachtlied, want die loopt net als het origineel vast in een verkeerd huwelijk. Dan toch maar eerst 'Wonderful Tonight' van Clapton!

 

14 september. Nachtlied in Goedemorgen Nederland, het klinkt als een grap. 'En dan Mensen, welterusten zingen...' Om kwart over zes gaat de wekker in Hotel Gooiland. 'Doorslapen,' beveel ik jarige Daan. 'Ik ben zo terug.' God schonk de navigator, zeker in Hilversum met z'n eeuwigdurende omleggingen, zeker zo vroeg. Stipt om kwart voor zeven in de AKN studio. Kopje koffie, schmink... Je voelt je bepaald belangrijk, als ze zo vroeg al opje rekenen.
'Hallo,' komt presentator Klaas Drupsteen alvast even dag zeggen, 'we hebben elkaar eerder ontmoet, herinner je je dat?' Mijn geheugen springt prompt op tilt dat ik decennia terug het bed heb gedeeld met een NCRV-employee, heette die niet ook K...
'Je weet het niet meer,' beslist Klaas. 'In een radioprogramma dat ook Goeiemorgen heette. En daarna bij Volgspot met An & Jan.' Er staat me vaag een programma bij waar ik voor twee uur praatgast was geboekt en na een half uur toch eens vroeg wanneer er eens een plaatje van mij gedraaid zou worden? Eentje? In het tweede uur? 'Ja, maar zo'n onbekend eigen liedje haalt de vaart uit het programma,' gooide een bijgehaalde producer olie op het vuur toen ik dreigde op te stappen. Zou me nu niet meer gebeuren. En met die vertaalde wereldhits zit je altijd goed. Ik wou Klaas nog vragen of hij uit Zuidwolde komt, waar ik als jongen woonde, daar was ook een Klaas Drupsteen, een vriendje van Jantje Veen die zo mooi op het orgel speelde (en zijn haar liet groeien en zijn naam wat anders ging schrijven) . Of had ik dat de vorige keer al gevraagd. Whatever.
Voor mij zit een aanslag-deskundige. Prima, uit angst zappen de mensen alvast niet weg. Dan mag ik.
'Je hoefde hopelijk niet gisteren te spelen?' opent Klaas, doelend op het vroege tijdstip.
'Mijn zoon krijgt tandjes, dus het was even goed druk vannacht.'
Een inderhaast opgeplakte flyer op de gitaar bewijst de producent, maar als te vaak wijd ik in het interviewtje weer te veel uit over de vertalingen in plaats van over de tournee, Bill en Astrid, en de website. De muziekfragmentjes zeggen gelukkig alles, en als Klaas er na Lola, Spaarne en Grijsgrauw nog eentje vraagt, zet ik zonder aarzelen Mensen,welterusten in, deze jongen gaat naar bed wat om kwart over zeven 's morgens niet ongrappig is. 'Ga ik ook echt zo weer doen', grinnik ik tussen de regels door.
Kwart voor acht terug in het hotel. Daan trots, dochter Elvis bijzonder aanminnig, vader op tv is een dag een streepje voor. Bijna iedereen die ik die dag spreek heeft het gezien. Ik wist niet dat er zoveel mensen naar keken. Leuke reacties op de mail, cd-bestellingen en mogelijk een extra optreden.
'Je hebt al meer dan honderdveertig hits op de website,' checkt Daan aan het einde van de middag. En ja hoor, als ik om tien uur de pagina RTV wil bijwerken, blijkt eindelijk die best bezochte dag in 2002 verslagen. Drukste dag in 6 jaar: 13 september 2005.
'Een nieuw webrecord? Dat is het mooiste verjaardagsadeau,' zal mijn meisje zo mompelen als ik het vertel. maar eerst ga ik nog eens wat programma's aanschrijven. Meer TV svp!

16 september Met het Oog op Morgen wordt steeds enthousiaster, en wil graag een studiogesprek aan de vooravond van ons Nachtlied-trainingskamp in Hoogerheide. Pakweg 12 minuten, met een lied, de eindtune, 'en neem ook de cd mee.' Als Bill en ik ons om half elf in het Mediaparkmelden kort het tumulteuze rapport over de ondervraging van het vriendje van de vermoorde Nienke het Nachtlied-item in tot 'Deuk in je deur' en een goedgemutst 'Mensen welterusten, Jeroen Pauw die moet naar bed.'
Maar zo gaat dat. Een volgende keer krijgt een gast een lekke band en speelje extra. 'Vier uur rijden voor vier minuten radio, ik zou er vroeger niet over gepiekerd hebben,' grinnik ik in de gang tegen Bill. 'Maar nu met een eigen toko, heb ik nergens last van en ben blij met elk stukje van de cake.'
Bill zou dit voor een musical ook niet in zijn hoofd halen, maar vindt aan Nachtlied vooral heel leerzaam om te zien wat er allemaal kan, als je het zelf doet. Om twaalf uur in de stromende regen zwaaien we: tot morgen in Hoogerheide!
Vrijdagmorgen schoon ik de website op, tik dit verhaaltje, terwijl mijn printer uiterst traag persoonlijk gerichte uitnodigingen draait, en zie dat het kwart voor 1 'smiddags is. In het theater zijn Alex en René aan het bouwen, hangt Simon zijn decor op, terwijl de nachtlieden zo'n beetje aankomen en inchecken in de volksabdij. Ik pak de doos met boterhammetjes en mijn gitaar en ga lekker op de fiets. Na maanden voorbereiden begint nu waar het om te doen was: we gaan spelen! (Hopelijk zondag een verslagje)

17-18 September. 'Trainingskamp Hoogerheide' Als ik de Kloosterhof binnenkom plaatst ontwerper Simon de Boer net de decorpanelen. Silhouetten van lege kroegstoelen, die op het podium te vinden zijn. Ik hou altijd erg van wat Simon maakt, en ook nu is het blinde vertrouwen een lust voor het oog.
In afwachting van de huurvleugel repeteren we vast even de moeilijke nummers. 'Ik begin nou toch een beetje nerveus te worden,' zucht Bill, die nog deze week twee liedjes heeft gekregen en zich toch al niet laat voorstaan op zijn tekstvastheid. 'Zo aan het eind van de toer zit het wel.' plaagt hij. Dan arriveert de vleugel (tot blijdschap van Jakob een mooie Steinway) en volgt na weken in de huiskamer van Jakob en Sandra de eerste doorloop, versterkt, op het podium. Hans trekt per uur grauwer weg, maar ik ken de repetities van An & Jan, waar je de eerste dag ook huivert wat we die wereldhits aan doen. Er ontstaat vanzelf een vorm, en druppelsgewijs komen de liedjes aanvaardbaar. Bij verstek van regisseur Titus Tiel Groenestege neemt Simon zijn rol waar. Het is in dit stadium noodzakelijk dat niet ik het hoogste woord voer. Ik vind het zowel lekker als lastig, maar vanaf het podium zie je niet wat de zaal ziet. 's Nachts in bed verzin ik nieuwe tussenteksten. Ik heb er per aankondiging altijd graag drie op voorraad waarvan ik de beste gebruik als er op dat moment niets beters te binnen schiet.

Titus is er om 13.00. We vertonen ons kunstje. Hij is blij met het concept, geeft ons voor een paar titels choreografietjes. Als vaker met Titus denk ik dan stil: 'da's niks' maar als je de opdracht uitvoert werkt het en ben je er ook blij mee. Qua aankondiging sneuvelt het complete toneelstukje van Astrid als waardin en Bill als vaste klant en daar is iedereen blij mee. Liever een mooi verhaal over het liedje. Een paar omgooiingen, Schuberts nachtlied als toegift en dan is het tijd om te eten, omkleden en loos. Uit ervaring wijs geworden begin ik een eerste try-out relaxt, door het publiek goedenavond te wensen, te bedanken dat ze zijn gekomen, dat we hier een paar dagen hebben staan werken en nu voor het eerst nachtlied aan publiek vertonen en dan maar gaan. Vanaf jakobs sluitingstune van de VPRO gaat Nachtlied op vleugels, en zelfs het tijdens de doorloop nog abominabele Dansschool Janssen (Tango Palace van Dr. John the Nighttripper) maakt de uitverkiezing meer dan waar. In Op Rozen (la Vie en rose) is de hele zaal verliefd op Astrid, Bill komt goed met zijn Righteous Brothers en ja, wat ieder van ons verwacht had behalve de zanger zelf: Hans Zilvers Plank over zeven sloten ligt als een huis.

Bloemen, een prima cd verkoop, veel complimenten, een fijne nabespreking met Titus en Simon. In bed alles wat goed en fout is op een rijtje. Tegen vijven val ik om. kwart over negen sjort Elvis me uit bed. Om half elf leuk radio-interviewtje met Jacques d'Ancona. Astrid Nijgh komt op de koffie, om twaalf uur een tv-ploeg van Omroep Brabant voor een interview, naar het theater,nog even wat doornemen, omkleden en er weer op. Teveel hooi? Als ik het podium oploop stotter ik in de eerste zin, voel hoe moe ik ben, Jakob geeft een onbegrijpelijke inzet en ja, hoe goed ik me er ook ophad ingesteld, het is een voetbalploeg die na een gewonnen europa-cupwedstrijd de benen breekt tegen een middenmotor. Iedereen heeft er last van, behalve Hans. is die dan toch twintig jaar jonger? Hoe kan ik nou een tekst vergeten die ik zelf gemaakt heb? Rook uit mijn oren. Publiek ervaart dat niet zoals wij, dat heeft er geen last van als iemand verkeerd inzet of een tekst verhaspelt. Vind het juist wel grappig. Dus altijd doorgaan, al is het voor jezelf weinig. Voor Lola haal ik dochter Elvis op het podium, die in een bruidsjurk met een trommel ieders hart breekt, en ook ons ijs en vermoeidheid. De tweede helft is lekker ontspannen, en na afloop weer louter complimenten. Schoonvader heeft in de tuin een barbecue opgezet en in prachtig nazomerweer zit iedereen blij en tevreden onder de grote parasol. De kop is er af, de show werkt, we weten waar we moeten slijpen, maar het kan niet meer fout. We zijn begonnen. Nachtlied (be)staat!

19 September. 's morgens kwart over acht in de auto op weg naar Enschede voor maandagmatinee op de universiteit. In de auto kan je lekker denken. Nummers van Astrid moeten we omdraaien. Binnenkomen met Wordt' t ja is lekkerder dan Zonder jou. En al vind ik het fijner om als finale-lied ieder een couplet te doen, heeft Bill gelijk dat Nevel in de Nacht (Dancing in the dark van Springsteen) door één man gezongen moet worden. Heeft die Van Dijk het toch weer voor elkaar. Die kent het klappen van de zweep. In musicalland is het in de try-out fase constant rood alarm voor een extra nummer of behoud van een speciaaltje. Gruwelijk zijn zijn verhalen over in elkaars licht staan, onberekenbaar timen, met gekonkel iemand onzeker maken... Daar hebben we bij Nachtlied gelukkig geen last van.
'We spelen vandaag vooral de nummers die we nog niet goed kennen,' waarschuw ik het publiek, maar Dansschool Janssen of Oom Harrie die een week geleden nog onneembaar leken, komen er steeds soepeler uit. Het kan niet meer mis, besef ik met een grijns van oor tot oor als we ook 'Twente, slaap zacht' wensen. Na afloop een vergadering, waarin we elk nummer doorlopen op wie wat waar: hoe beginnen we, hoe eindigen we, waar staan we. Ook klachten en irritaties worden eenvoudig benoemd, en besproken, en je voelt: ja, dit ploegje past niet alleen muzikaal bij elkaar, hier kunnen we prima drie maanden mee op pad. Nu heeft iedereen tot vrijdag in Amersfoort (NB: een dag eerder dan aangekondigd en in de Stadshal) om de laatste teksten en akkoorden in het hoofd te stampen, zodat we op het podium volkomen relaxt kunnen spelen, zonder de liedjes geweld aan te doen, dat is inmiddels duidelijk: de liedjes zijn de sterren van de avond!
22/23 September Het mag eigenlijk niet, tot 's nachts drie uur briefjes, persberichten en uitnodigingen tikken, en ook nog werken aan misschien een nieuw lied voor Astrid, de volgende morgen om acht uur al weer achter het bureau voor het persbericht van de Okapi Liedprijs, tegen elven in de auto en met het hele gezin naar Amersfoort, van 1 tot vijf repeteren en dan om half negen startklaar staan voor de try-out in de Stadshal. En toch kan het niet anders. Pas onder hoge druk kun je spuiten. Het intieme podium op podium zaaltje maakt het begin wat bedeesd, en dat kan een keer geen kwaad, want nu moet de muziek spreken. En ja, zo langzaamaan gaan we naar elkaar luisteren, en halverwege denk ik van mijn stoeltje na het blokje Duiter dood, Spaarne Haarlem, Marie en Plank dat er verdomd mooie muziek in de show zit. Publieksreacties zeer positief, ook als ik na Bill Springsteens 'Nevel in de nacht' even vergeten ben wat er dan ook weer komt. O ja, buigen en bloemen!
Regisseur Titus heeft in de nabespreking nog maar een paar dingetjes op zijn papier en beschouwt zijn werk als gedaan. 'Gewoon lekker spelen.'
Mijn hotel ligt naast de Lange Jan de toren van Amersfoort. Ik ken de kerk uit het trouwfilmpje van mijn ouders, daar liepen ze, meer dan vijftig jaar geleden: een prachtig leven voor zich. Nu zijn ze allebei dood. Maar in het hotel liggen hun kleinkinderen, Elvis op een schapenvel in de hoek, Rover in zijn snugglenest naast moeder. Daan wordt even wakker, en neemt dapper drie slokken van mijn meegebrachte flesje bier. Ik herinner me hoe speedy, zeker en onzeker vroegere try-out periodes waren. En in wat voor ellendige dip je na de première viel. Ik verwacht dat het nu rimpelloos verloopt. Het komt wel goed.

's Morgens te gast bij radio Noord Holland,'s middags drie liedjes met de nachtploeg bij TROS Muziekcafé. We kiezen opnieuw voor Spaarne, Grijsgrauw en Lola. De wet der herhaling: hoe vaker mensen iets horen, hoe meer zin ze krijgen in de rest. Daarna met Astrid en Bill promo's draaien op de camrecorder voor de regionale TV-zenders. 'Brabant, slaap zacht' op de wijs van Goodnight Irene, en dan met een grolletje plek en speeldatum. Rustig eten in Plancius, en het kankereind terug naar Ossendrecht. Thuis check ik de netplek. Een bezoeker van Amersfoort heeft naast complimenten nogal wat kritiek. Mooi dat ik ook de webmaster ben. Klik en delete. Laat 'm lekker thuis de sfeer bederven. Het is niet voor niets standaard om geen try-outs te recenseren. En wie een geoliede show wil, moet niet de eerste week komen. Woensdag in Den Bosch de laatste kleine zaal. Dan begint wat mij betreft vrijdag in Papendrecht en zaterdag in Assen de competitie, met zondag en maandag in de Kleine Komedie Ajax-Feijenoord. Gelukkig kunnen in theater artiest en publiek samen winnen!

27 september. ZENUWEN.
'Lola,' klinkt het luid en helder uit het wippertje. Daan hoort het ook. Rovers eerste woordje! Een piepklein zonnestraaltje breekt door de wolken, want sinds vanmorgen zijn ze er ineens: de premiere-zenuwen, als een tang om je middenrif. Wat ben ik begonnen? Waar sleep ik iedereen in mee? Waar val ik iedereen mee lastig?
Telefoon, regisseur Dolf Ephraïm bevestigt zijn komst op zondag, met dank voor de uitnodiging. Moet ik hem niet beschermen? Roepen dat het niet doorgaat? Dat ik me ziek ga melden? Och, als dat 's kon. Op de mail vragen omroep Brabant, Rijnmond en West om interviews. Fantastisch. Maar nu even niet. 'Ik heb niets te vertellen, het is een vergissing...' kreun ik en vlucht in de krant van gisteren. Mooie recensies voor Guus Meeuwis en de Ode aan Shaffy. De krant verwatert en tovert een spoookrecensie voor: "Fffft,niet zonder pathos blaast Jan Rot op de slottoon van Schuberts Nachtlied het podiumlicht op zwart, maar de voorstelling is dan allang als een nachtkaars uitgegaan."
'Dat vind jij leuk, hè, je eigen rotrecensies verzinnen,' lacht Daan, maar als theaterwetenschapper weet zij dat er niets aan te doen is.
Wat moet er gebeuren. Nog meer uitnodigingen versturen, persberichten? Wanneer hoor ik of ze definitief de uitreiking van de liedprijs komen filmen? Is het belangrijk? Ik heb mijn nachtlied-liedboek nog niet af, en zou ook nog aan het Japanse lied voor Astrid werken. Hoe is het met de stoelenstanden? Vergeet niet een imporesarioplaats voor de gaykrant door te geven aan Den Bosch. Wat zegt u meneer? Is de levertijd voor Okapi-speldjes vijf weken? Maar...
"Lola!"klinkt het nog iets triomfantelijker van beneden. Ik rek me uit, de tang knalt van mijn ribben. Laat je niet gekmaken,vader. Of zoals ik ooit mezelf in de spiegel bestrafte: 'Als je nou zo je best doet om iets voor elkaar te boksen, moet je er in de ring wel van genieten, anders is het eigenlijk zonde van de moeite.'

30 september. HANDWERK.
'Boem!' dreunt het tegen de gevel. Daan en ik zitten allebei recht overeind. Tien voor acht. De bouwvakkers laten horen dat ze er zijn. Het is mijn zoveelste verbouwing en ik weet hoe het werkt. Even zorgen dat iedereen wakker is, en dan koffiedrinken tot half negen. Even goed ben ik blij. Het redt me uit een voorstellingsnachtmerrie waarin een directeur in de pauze bij mijn keel grijpt dat dit een liedprogramma is en geen muziektheater, waar was Astrid als barvrouw en Bill als vaste klant, als Paul Römer (?) komt vertellen dat de techniek al heeft afgebroken, omdat Alex een moord heeft gepleegd en over de grens wil zijn voor de politie hem op het spoor is.
Daan neemt de kleintjes mee en het lukt zowaar om tot half elf te slapen. Dan een telefonisch interview met de krant in Hoofddorp, en voor dezelfde plaats de affiches voor driekhoeksborden inschrijven. Indrukken achteraf kost 2 euro per stuk. Snel verdiend. De langsrijdende automobilisten straks moesten eens weten dat de artiest zelf...
Kon ik ook het werk buiten maar zelf opknappen. Het sinds veertig jaar ongebruikte personeelskeukentje met vervallen bijkeuken wordt verbouwd tot okapi-kantoor. Alleen de muren staan nog. 40.000 euro gaat het kosten. (Als mijn nachtlied-collega's dit lezen: het geld komt van mijn vaders erfenis en niet uit de produktie.)
Ik heb nu nog een uur voor ik naar Radio Rijnmond wat reclame ga maken voor de show vanavond in De Willem in Papendrecht, waar nog wel wat mensen bij kunnen en dan zeg ik het voorzichtig. Hoe besteed ik die? De oorkonde voor de Okapi Liedprijs moet nog worden ontworpen. Ik heb nog geen sjoege van De Telegraaf. Komt Boulevard nou zondag de premiere filmen? Ondertussen wil ik vanavond met z'n allen nog een 'maanmedley' proberen. Die zal ik toch op papier moeten zetten voor iemand er iets mee kan. En waar is mijn witte pak? Ik wil de broek gebruiken.
Enfin, op deze pagina sluit ik even af... dat is duidelijk! Bedankt voor het lezen!