Janshoek

Email: jan@janrot.nl

Zonder of met regelmaat, net hoe zijn hoed staat, tikt Jan Rot hier op waar hij zin in heeft. (laatste verhaaltje eerst.)

 

JANSHOEK tot 1 januari 2007

 

8 maart 2006

Het zal de bezoeker niet ontgaan: de netplek staat in het teken van de Mattheuspassie. Vanavond was er een eerste reportage te zien bij Twee Vandaag en ik was er zeer gelukkig mee. Erg prettig ook om 'mijn' zangers te zien tijdens de opname. Meteen daarna een telefoontje in tranen van mijn stiefmoedertje, een lief mailtje van Elly & Rikkert ("Succzegen!"), en iemand die meteen moest weten waar je kaartjes kon krijgen.
Inmiddels is het tien voor vijf en ik wil naar bed. Moet nog even een mailtje schrijven naar de redactie van De Wereld draait door, waarin ik vanavond sta gepland, maar die overwegen het item te skippen omdat ze dan de primeur niet hebben. Alsjeblieft zeg. De Mattheuspassie zou constant op alle zenders te zien moeten zijn. Enfin, laat ik me niet druk maken voor het is geregeld. PS: Bezoekers van An & Jan en zo, na de 11e is het weer klaar en bouwen we de site terug.

9 maart. 'Nieuw webrecord'

8/9 's Avonds met het gezin naar Hilversum gereden, halverwege langs de MacDrive, met toevallig keihard het Avondmaal over de autoradio. Niet voor afgezet. Vrouw en kleintjes gedropt in hotel Ravel, en door naar de radio 1 studio voor MP-itempje in Met het oog op Morgen. Beetje onhandig kort muziekfragment van 45 seconden, terwijl al die onnozele popliedjes daarvoor 3 minuten vreten, laat staan het schuim en asch gedoe rond het aftreden van Jozias van A. Maar het gesprekje is leuk, er zijn door de VVDay-after verkiezingen veel luisteraars, en ik ben blij met elke millimeter ontsluiting voor mijn MP, tot ik weet dat hij er bij het publiek door is.
Opnieuw een minimum aan hotelslaap, vooral voor Daan. Baby Rover is erg aan ons eigen bed gehecht en laat dat om het uur met enige rauwe kreten weten. De zegen van borstvoeding op zulke momenten kan niet genoeg worden opgehemeld.
's Morgens niet de beloofde artikelen in Trouw en Volkskrant, en mijn volgende radiobezoek aan de EOchtenden komt in gevaar door Schuim & Asch 2, de bekendmaking van kandidaat Rutte. Maar gelukkig schrappen ze het andere item, en meteen na het voorspelbare ja, met een maximum aan luisteraars, begint ons item met de noten van het openingskoor en ik schiet al weer vol, wat ik ietsje moet proberen in te dammen.
Blij en dankbaar dat ze me niet uit de kerk jagen. Integendeel. Stijlvol gesprek en ruim fragment met de verloochening van Petrus.
Daarna interview met het Algemeen Dagblad, waarin ik wegdroom over de MP bij ons thuis vroeger, ik zie vader en moeder en krijg het opnieuw haast te kwaad. Maar ja, iedereen roept zulke warme dingen, bij thuiskomst ook de mailbox vol met warme reacties en bestellingen en zowaar, het webrecord gaat aan flarden. Gisteren bleef de teller op 231 bezoekers staan, 30 onder het dagrecord in oktober 2005, toen we met 'Nachtlied' het feestje van 10 jaar Radio 1 opluisterden. Voor het eten heeft Daan het gezien: je bent al over de 200. Als ik tegen half tien met de koffie binnenom voor het begin van mijn werknacht staat hij precies op 261. De volgende bezoeker zal hem breken. Om dit verhaaltje te schrijven moet ik er even op, en ach, ik heb al zoveel zelf gedaan, dan dit ook maar!

10 maart TIEN BALLEN TEGELIJK:

'Uw website is slordig en vol taalfouten, dat kan veel beter,' mailt iemand, opbouwend bedoeld, want hij bestelt ook de Mattheuspassie. "Eenmanszaakje op stoom. Kwestie van 10 ballen tegelijk ophouden..." antwoord ik luchtig, want ja, dat ik ook nog zo nodig zelf webmastertje speel is geen excuus. Zoals ik ook even in paniek schoot nu ik word overspoeld met bestellingen. Ik was op de eerste dag al door mijn voorraad heen. (Nieuwe lading is mij morgen beloofd). Vandaag ook grote stukken in Volkskrant en NRC en diverse GPD-bladen. Best schrikken, bevlogen of ironische uitspraken lijken op papier ineens pedant, en de 'luchtgevende' zinnetjes in het libretto zijn uiteraard als eerste de klos om geciteerd te worden. Ondertussen heeft Daan afgrijselijk griep, zodat de kleintjes in mijn kantoor bivakkeren, en ik ook moet koken en boodschappen doen (in omgekeerde volgorde). Treurig te merken dat het mij minder energie kost om toegewijd dagen op een koraaltje te emmeren, dan heen en weer te stuiven met luiers en bakjes vla. In aansluiting op gisteren zojuist het webrecord gecheckt, en hemellief, hij staat al op 421!

Kreeg net ook de eerste webrecensie door, en het zal m.i. niet lang meer duren voor verteller Marcel Beekman een fanclub gaat krijgen! Ik zocht naar zijn website en trof bij marcelbeekman.nl een 'veelbelovend cabaretier', wiens pagina het niet deed. Gelukkig is er google en vond ik de echte!

 

12 t/m 17 MAART MATTHEUS_TSUNAMI

Als een Mattheus-tsunami stort mijn mailbox zich vol met bestellingen. Die een cd en dagboek, die twee dagboeken, die drie cd's, die dagboek, cd en liedboek, die twee liedboeken, een met opdracht voor een jarige... ik beantwoord mails, draai etiketten, signeer, verpak, zonder pauzeren, en voel me als de tovenaarsleerling die een bezempje te veel heeft opgeroepen. "Lees je wel wat die mensen allemaal schrijven?!" laat Daan nog even doordringen dat het heerlijk is. O, de glorie is kort maar heftig als ik met de afgeladen bolderkar het postbalietje in de Golff Supermarkt binnen kom rijden, en langer en tevreden als ik met het lege wagentje, gekoeld blikje bier in de hand terugwandel..

14 maart is niet alleen Boekenbal maar vooral ook de eerste verjaardag van Rover. Al heeft vader in naam van Jezus geen tijd gehad om 's nachts slingers te hangen, Rover snapt toch dat er iets met hem aan de hand is.' Hij snakte er naar om baby-af te zijn,' ziet Daan, en inderdaad, met zijn van tante Chantal gekregen ooglapje en rovershoofddoek speelt hij meteen de dreumes.

Nog de hele morgen bestellingen afwerken, daarna Elvis van de vrije school halen en meteen door naar ons vaste hotel de La Haye in Amsterdam, om de hoek van de Stadsschouwburg, waar ik eerst ga soundchecken voor het openingsprogramma. Het muzikale thema is het levenslied, en daar ben ik al een jaartje of wat klaar mee, we hebben voorlopig genoeg naar André Hazes geluisterd, het wordt weer tijd voor hogere cultuur. Ik had ook niet meegedaan als ik niet gevraagd was 'Smartlap' te doen, mijn muziek op een gedicht van Remco Campert over een kitschschilderij van het huilende zigeunerjongetje dat in de balkan-oorlog ineens bij iedereen in de huiskamer komt via de tv. De kans om dit te zingen, met de oude meester in de zaal laat ik me niet ontzeggen, en dan is een Zuiderzeeballade met Marjolein als 'meissie' ook zo erg niet. Bovendien dolt Margreet Dolman in topvorm nog een tijdje over de Mattheus. Ook in de wandelgangen daarna erg veel reacties, ook van mensen die hem gehoord hebben. 'Is de Mattheus al geknald, Jan?' vraagt vrouw Palmen, en wie I.M. heeft gelezen, kent dat woord. En hoewel ik in het Reve-kamp toch lang Mulles is Vulles heb onderschreven, bloos ik toch even als de nestor mij wenkt en met een stevige hand feliciteert.' En dit is mijn vrouw,' schuif ik Daan naar voren, want zijn we niet allen een beetje starfucker?
Na een boel rondgeloop en geblaat, zijn we net in een intiem dansje, als een fotograaf ons hinderlijk staat te flitsen. Daar is Heleen van Royen voor, gebaar ik maar herken dan pas vriend Lex van Rossen die gewoon staat te plagen.

Woensdag 15 De boekenbalcohol en weinig slaap vanwege de jarige job die ook dit hotel vanaf een uur of drie luidkeels laat weten dat hij naar huis wil, geven 's morgens een verfomfaaid gezinnetje weer, en ik besluit Daan en de kleintjes de treinreis naar het zuiden te besparen en de Amsterdamse middag te skippen en ze thuis te brengen. Daarna door naar de bibliotheek in Maarn, eerst voor een gesprek met Pieter van de Waterbeemd over mijn rol in de Doe Maar-musical en dan de lezing in. Na de pauze Mattheus-time. Lekker vrijuit en met zendingsvrienden van mijn ouders in de zaal ook nogal spirtiueel/religieus.

Donderdag 16. Dag erop in Almere opnieuw de bevestiging dat er iets bijzonders gebeurt. En daar is ook het zang/pianoboek. Mensen wat mooi. Nog meer dan bij de opname is dit mijn werk, de partituur. Inleiding en notities heb ik in een roes geschreven, eind februari toen besloten werd het ding uit te geven, en nu lees ik het terug. en raak er zelf ontroerd van, ook door de opdracht aan mijn vader. Ik heb mijn pyjama al aan en mijn kruik op de trap (we hebben nog geen verwarming boven) als ik toch nog even opsla, in de tuin van Gethsemané beland en het hele verhaal nog eens op de nootjes lees. Tot op het bot verkleumd maar met zeer warm hart naar bed.

Vrijdag 17. Maarten 't Hart zou met mij gast zijn in een Mattheusprogramma van de NCRV maar nu belt de redacteur dat Vriend Hart in Trouw zo hardvochtig uithaalt naar mijn passie dat een gesprek geen zin heeft. Tsja, ik heb in mijn collectie gedenkwaardige tv-minuten een stukje waarin de schrijver met zijn karakteristieke hoge stem beweert: "het interesseert me geen bal wat de teksten zijn, het gaat mij om de muziek." Dan kan ik me voorstellen dat je schrikt als je ineens hoort waar het over gaat, en wat Bach er mee wil zeggen, want ja, dat verstoort maar gedagdroom over voorbijvliegende regenwulpen.

In de lezersrubriek van Trouw en op weblogs schijnt behalve geprezen ook aardig gesputterd te worden. Vind je 't gek. Als de kathedraal wordt opengesteld voor toeristen, moet de vaste gemeente inschikken, en dan is de leer van Jezus ineens ver weg. Ze doen maar. Zie aria 41: Wat zou je doven tegenspreken? In de wetenschap dat de cd volgende week de album Top 50 binnenkomt, en de uitvoering 11 april is uitverkocht, gaan wij vrolijk een druk weekeinde in.

21 maart Bach in de charts

Zaterdagavond in de Grote Kerk in Naaldwijk met als gasten het zangkwartet Opus'90 voor wat stukken Mattheus en liederen van Schubert en Schumann. Zondagmiddag op de literaire rondvaartboot door de grachten van Utrecht, en zondagavond in de schouwburg in Lochem met een verrassingsrecitatief van Vocaal Ensemble Lochem. Geestig om amateurs de tuinscene te horen doen, ik ken alleen de superprofs. Wat aan talent of techniek ontbreekt is in het Nederlands misschien nog duidelijker, maar door inzet en beleving stoort het niet. En met trots kan ik de zaal melden dat de MP in de Top 10 klassiek van platenzaak Boudisque in Amsterdam op 1 staat. (gevolgd door een fijntjes: "En Ton Koopman op 6.")
Maandag is de tussenmelding voor de album Megacharts 'nieuw op 25'. Als het goed gaat, zijn dat soort cijfers verslavend. "We gaan voor Blöf," roep ik tegen Universal, en dat is mijn nieuwe droom, om voor Pasen onze Zeeuwse vrienden een weekje van de eerste plaats te drukken. Dat zou ongehoord zijn voor een klassiek werk, maar dat is het werk ook.

's Avonds in Carré op 'De avond van het Pluche' zing ik met Marjolein als An & Jan 'Naar dom jongetje' van Jules de Corte, wat wij als kind allebei uit ons hoofd kenden. In het applaus vraagt samensteller Vic van de Reijt of ik er 'een koraaltje uit kan gooien.' Ik doe de outtake van 63 ("O Hoofd vol bloed en wonden, zo leerden wij op school") acapella, met na de slotregels "Exit machina deus,een ketter maar niet heus...elk jaar bij de Mattheus,word ik weer religieus" een prachtige respons. Ik meld me tintelend van vreugde weer bij Elvis en Daan in de coulissen, Rover in diepe dut. Wat gaat het allemaal heerlijk. Bij thuiskomst weer allerlei warme mailtjes, al zijn er de volgende dag ook twee tegenstemmen, die natuurlijk weer afgaan op een paar cd-titels en een MP3-fragment. Tussenmelding charts aan het eind van de middag op 21, bij bol.com op 18. Een goede reden er daar eentje te bestellen voor de good luck. Ze zijn goedkoper dan mijn winkeltje, maar iedereen zal begrijpen dat ik me aan de adviesprijs hou. Neem ik meteen Spinvis en Thé Lau mee. En Koopman natuurlijk. Ik hoop dat hij ook naar de mijne luistert. "Ja, nicht auf das fest!"?

22 maart Dominee Ian Paisley van platenland

Nieuwsgierig zo eens 'Bach, Jan Rot' ingetikt op google, en dom, weer laten verleiden te kijken wat oude bekende meneer Koudstaal op zijn prelude-website te spugen heeft. Een verstokt muziekliefhebber, die geen concert van Schubert of Beethoven zal bijwonen op een moderne vleugel. Dominee Paisley van platenland. De man vindt het een aanfluiting wat ik met zijn lievelingen doe, en bestookt internet en vooral de Volkskrant met kraakstukken over de 'ongein' van Jan Rot, mijn naam steevast voorafgegaan door de aanduiding 'liedjeszanger' wat voor hem wel de meest inferieure vorm van muziekmaken zal zijn. Alles wat ik maak is altijd 'dom, debiliserend, misplaatst,' en 'abominabel' slecht opgenomen. Ik raak stom genoeg altijd aangeslagen van zoveel boosaardigheid, vooral omdat zo iemand heus wel weet dat ik niet zomaar wat aan rotzooi. Daarbij hoeft hij het Nederlandse volk niet tegen mij te beschermen. Werken van Bach of Schumann zijn grondwettelijk public domain en net zo goed van mij als van hem. Ik moet het me niet aantrekken, maar ja. Wat zou hij voelen als er een bus TROS Populair Klassiek voor de Laanstraat 100a in Baarn stopte en na een korte rondblik blaatte: 'Wat een armzalig winkeltje, je kan er alleen maar onbekende rotzooi kopen, die man heb niks dan een grote mond.' Met genoegen constateerde ik dat een door hem hoog aangeprezen Mattheus versie (Suzuki) me op het mp3tje me helemaal niet aansprak, vooral vanwege een erg irritant en gemaakt accentje, ongeveer zoals Elly Ameling jazz zingt. En de Bliksem en Donder weer veel te snel en zonder idee.
Voor de rest een sloot fijne reacties, de eerste Naardengangster meldde zich en, hola, bijna vergeten, een prachtig boeket met warme brief van de burgemeester namens de gemeente Woensdrecht!

23/24 maart uitgeperste sinasappel

Eerst een vergadering bij Universal, ook alvast voor 'De mallemolenmeid' van Schubert met Marcel Beekman, want nou gaan we door. Daarna toch maar eens even langs het platenzaakje van mijn gisteren (hieronder) beschreven criticaster, om een Dagboek Mattheus op zijn toonbank te leggen, dan is hij voor zijn braakstukken niet meer aangewezen op vooroordelen en verdraaide quotes uit de plaatselijke krant. Het opgeprikte heertje dat ik verwachtte, blijkt iemand van mijn leeftijd, met Art Garfunkel-krullen. Ik vraag of hij nou werkelijk niet één lichtpuntje ziet, al was het maar hoe verrassend een klassiek zanger als Marcel Beekman omgaat met kleinkunst Nederlands, maar nee, het is allemaal even afschuwelijk. Ik herinner me discussies met puristen die tot een jaar of twintig geleden bezweerde dat blanken geen blues konden spelen en geef het al snel op. Daarna als een speer naar Leeuwarden, een half uur te laat voor interview met Fries Dagblad, dus zo uit de auto op de foto en daarna oreren over de Heiland met de mond vol uit het door Daan meegegeven magnetronbakje. 's Nachts de lange weg terug met de nieuwe Thé Lau op de cd-speler, een lekker felle plaat, al ben ik pop ontwend en moet ik na acht nummers terug naar klassiek, liederen van Mahler. Om twee uur in de auto voor ons huis, motor af, de ogen gesloten voor Ich bin der Welt abhanden gekommen. Na twee weken Mattheus voel ik me een uitgeperste sinasappel. De dag begint op mail met een withete vriend van meneer Koudstaal en een paniekzaaier die beweert dat ik Jezus gelijk stel met Islamatische zelfmoordenaars. Dat zo'n kliekje betweters en schriftgeleerden het alleenrecht claimt op Bach en de Bijbel en over mijn rug de krant probeert te halen met hun 'kenners'gesputter is tot daar aan toe, maar dat ze denken dat ik er op zit te wachten in mijn eigen huis de oren te worden gewassen met hun onzin, is werkelijk al te mal. Bij de eerste arrogante zin druk ik dit soort mailtjes uit beeld middels het knopje 'ongewenste reclame' wat ook toekomstig schrijfwerk uit mijn ogen houdt. Het zijn pretbedervers en ik word er bloedchagrijnig van. Het keuren en kiezen heb ik tijdens het maken gedaan, concentreer me liever op alle lof en warmte. En de grandioze cijfers. Nieuw op 25, Bach in de Mega Album Charts. Daar hoort hij thuis! Maandag voor een eerste persdag naar Vlaanderen, kijken of de koorts overslaat.

 

27-3. INTERNATIONAAL ARTIEST
Promotiedag in Brussel. Tweemaal Radio 1, en twee grote kranten. De zondag nog in de benen, (matinee in Brummen en daarna An & Jan op de cabaretmarathon in Luxor), maar ook de opwinding een 'internationaal artiest' te zijn. Ha. Het rijdt toch anders op weg naar de radio in Brussel dan naar het mediapark al zijn de items hetzelfde. Zo'n Mattheustraditie als in Nederland kennen ze hier niet, al schijnt de vorige generatie nog met een Vlaamse, letterlijke vertaling te zijn opgegroeid. In zware regen en file terug naar Ossendrecht, vol verlangen naar een vrije avond met vrouw en kleintjes, en ondertussen ook hopend op aanvragen van tv en radio. Nu ik gewoon wat voor me uit zit te tikken, ineens met schrik het besef dat ik mijn belastingpapieren niet bij elkaar heb gezocht, noch mijn jaar kilometers uitgerekend. En voor Dagboek Mattheus moet de tweede druk bezorgd, en er ligt weer een berg bestellingen, en iemand heeft de Da Vinci Code op mijn bureau gelegd, en ik ben mijn navigator kwijt, en... genoeg!

 

31-3 BACH: GROOT, KLEIN OF ROT.
'In het Parool staat een Mattheusartikel over strijdende musicologen,' komt Daan de trap op met een uitdraai. 'Lovende woorden voor jou.'
Ze begint al voor te lezen, maar ik sta net met een vol nachtpotje van Elvis. 'Wacht even, ik ben zo terug,' loop ik naar beneden. 'Eerst lezen, dat potje komt zo wel,' zegt Daan verontwaardigd, en dat zal in veel artiestengezinnen andersom zijn.
Na een betoog over grote of kleine koren, gaat het over de 'echt nieuwe Matthäus'. Een zin om op te spelden: Wie deze Nederlandse versie minnetjes terzijde schuift, diskwalificeert zichzelf, want het verschil in impact tussen het Duits van Picander en het Nederlands van Rot is ongelooflijk groot. En aan de grotendeels zeer overtuigende hertaling zal het ook al niet liggen.
Bij de mail het bericht dat Universal vanaf zondag tv-spotjes gaat uitzenden. Wat er verder ook gebeurt, we gaan het meemaken

 

2 april 06: ROT STERSPOT

'Nog nooit was het lijdensverhaal zo dichtbij, de Mattheuspassie van Bach in de prachtige hertaling van Jan Rot," klinkt de stem van Universals senior salesman Paul uit de TVspeakers na het journaal van acht uur. Kijk, Rot Sterspot, Bach in de reclame, zo hoort het. Mij is altijd geleerd dat platenmaatschappijen geen geld wegpompen als ze het niet terug verwachten, en dat geeft goede hoop. Nu alles is gezegd en gedaan ben ik bijzonder gespitst op een commercieel succes. Niet zozeer voor mijn eigen poen, maar omdat het de weg naar volgende projecten en verspreiding open zal leggen. Ook het aantal hartverwarmende reacties in mijn mailbox groeit. Mooie, lange brieven van MP'veteranen die hun aanvankelijke scepsis verloren bij het horen van de cd. Terwijl sommige recensenten opname en uitvoering aanvallen, hebben de luisteraars daar geen last van. Zij luisteren met hun hart, en niet alleen met kennersoren, waarbij veel oude uitvoeringspraktijk wordt getoetst op deze nieuwe eenheid. Dan lees je dat het contrast tussen de verschillende stemmen te groot is. Maar dat is precies wat we wilden, karakters. Of wordt iets sloom genoemd, terwijl wij juist gangbare uitvoeringen daar te snel vinden. Maar dat is het klassieke geneuzel wat zoveel mensen van die muziek weghoudt. Paardendressuur. Een pootje te hoog en je kunt het schudden.
Vandaag in de auto naar Hilversum eindelijk eens de Johannes Passion helemaal gedraaid. Omdat het met deze tekst niet opschiet – opnieuw het lijdensverhaal maar minder geschikt verteld voor een hoorspel, nauwelijks dialoog, veel details en weinig grote lijn, bovendien is Jezus te snel dood – riep ik voor de grap al eens er de Mohammedpassie van te willen maken. Dacht nu ineens aan Johann's Passie, zich afspelend begin 18e eeuw, over de kunstenaar en zijn werk, met Bach op de stem van Jezus en Picander in plaats van Pilatus. Boos volk en priesters voor allen die hem tegenwerkten. Leuker om zo even op te schrijven dan om werkelijk te maken waarschijnlijk. Maar nu je het zegt, is er eigenlijk wel een film of toneelstuk met Bach in de hoofdrol? En een biografie over de mens?

6 april : EINDSPURT

We houden hier even de adem in voor de Goede Week. Vandaag maar één telefonisch interview, de bestellingen in mijn winkeltje zijn te overzien, hoewel het aantal bezoekers en mooie mails hoog blijft. Ondertussen al aan het tamtammen over volgend jaar. Voor 2007 blijkt alles al vastgelegd, en ik weet niet hoe groot de kans is dat organisaties, koren en dirigenten ineens voor lopende afspraken de taal gaan wijzigen. Dus moeten we voor een Mattheuspassie-toernee richten op 2008, of iets minder ver vooruit georganiseerde uitvoeringen. Bij wijze van spreken zou ik nu Jaap van Zweden moeten benaderen over een serie Mahlers vertaalde liedcycli in 2010, Gustavs 100e sterfjaar. Ingewikkeld hoor, leven wij dan nog? Gisteren voorzichtig verder gegaan met de Mallemolenmeid van Schubert, die ik dolgraag nog dit najaar zou zien bij Deutsche Grammophon, gezongen door Marcel Beekman. 'En met een paar concerten erbij!' denk je dan onmiddellijk, maar De Beek zit geloof ik tot 2009 al vol. Terwijl ik dit tik zie ik pas de tekening die dochter Elvis op mijn bureau heeft gelegd. Jezus aan het kruis. 'Maar waarom moest Jezus nou dood?' vroeg ze al een paar keer, en dat is niet goed uit te leggen. 'Er is een roos ontsprongen,' zong mijn moeder vroeger aan de piano, en mooier is het nieuwe leven voor mij nooit verbeeldt.

 

ma 10 april Taal der Liefde

Zaterdag is Reve gestorven. Morgen wordt de eerste uitvoering gehouden, en extra wonderlijk zal het moment zijn wanneer verteller Marcel Beekman zodra Jezus de geest heeft gegeven, in een spetterend recitatief 2000 jaar overbrugt 'als Jezus kon zien wat in Jezus' naam gebeurd was. 'Ook zou hij weten, hoe nog steeds zijn sterfdag door miljoenen herdacht wordt. Als kinderen zingen we Geestesvader toe, dan klinkt in de Taal der Liefde:" Vader, Jezus heeft ons de weg gewezen." Ik wist dat de grote volksschrijver op weg was naar het einde, toen ik de titel van een van zijn mooiste boeken op die plek in de Mattheuspassie zette. Natuurlijk heeft de meester voor zijn eigen nalatenschap gezorgd, maar ik heb zijn geloof - 'het Ware Geloof, ook als het niet waar is' - altijd, inclusief knipoog, serieus genomen. Toen de cd af was, dacht ik erover een exemplaar te sturen naar Machelen a/d Leije t.a.v. engelbewaarder Joop Schafthuizen, maar vond dat ook weer een beetje druk. Een eerbetoon mag geen gejengel om aandacht zijn. Dat de grootste Nederlandse kunstenaar van de vorige eeuw net in de stille week is overleden, is een glimlach waard. Hij kiest het wel uit, zeg maar. En voor mij 'past alles weer in elkaar zonder dat het er iets mee te maken heeft.' De echte Reve-kenner zal ook in het voormalige Wo,Wo,wo-koor der discipelen: 'Waar, wanneer en ja voor wie zal dat koninkrijk nou komen?' Reve herkennen, met zijn:
'Gij, Die Koning zijt, dit en dat, wat niet al,
ja ja, kom er eens om,
Gij weet waarom het is, ik niet.
Dat Koninkrijk van U, weet U wel, wordt dat nog wat?'

Kreeg nog een fijne brief van mijn Oom Kees uit Australië, die in januari zijn 80e verjaardag vierde, al 49 jaar weg uit Holland. Hij beschreef een MP -ervaring in de jaren vijftig, in Naarden, waar hij koud en natgeregend opeen geperst drie uur lang moest staan luisteren met allengs groeiende koppijn. Een ervaring zo slecht, dat hij nooit meer iets met de Mattheus te maken had willen hebben. Tot nu, en hij was 'letterlijk tot tranen geroerd'.
Ik heb zin om nog uren door te tikken, maar morgen om tien uur is er generale repetitie met een opname voor het 8 uur journaal, dus ik moet naar bed als ik eerst nog een stapel bestellingen heb ingepakt, want bij de lezing in Enschede vanmiddag gingen de dozen zo schoon op dat ik er tien moet nasturen.
Volgende bericht wordt dan woensdag, de day after. Enne, bezoekers morgen: tekstboekjes mee!

12 april. WAUW!

Misschien geef ik later op de dag of in de week nog een uitgebreidere weergave van dit evenement. Hoe we hebben zitten genieten op het frontbalkon, met aan mijn rechterhand Daan en aan mijn linkerhand de gevraagde lege stoel waar mijn vader had moeten zitten.Vannacht om half drie zag en hoorde ik met een kelk rode wijn te veel op in de herhaling van het 8uur journaal Philip Freriks in een drie volle minuten durend prachtitem over onze premiere en 'daarmee is deze passie weer helemaal up to date en kan nog jaren mee' en grinnikte: het is gezien, het is niet onopgemerkt geblevcn. Het wordt tijd even 'Hochst vergnügd die ausgesognen Glieder' te strekken.
Hieronder overigens de uitreikingsmail en de aanvaarding van de Be Your Own Master and Creator award

Jan verdient de prijs voor mensen die de filosofie van het goede, betere leven middels een kunstvorm handen en voeten geven en daardoor het zoeken naar beterschap, dat men vandaag steeds vaker aan gezagdragende instanties overlaat, aan een ieder terug geeft en deze zodoende weer de plek terug krijgt waar hij behoort en daar een werkzame substantie vormt bij de herwaardering van de ethiek, de esthetiek. Zo'n prijs bestaat nog niet. Laat ik hem daarom dan maar vandaag in het leven roepen, al heb ik niet meer te geven dan dankbaarheid en bewondering. Al is het jaar nog jong: Jan krijgt de 'Be Your Own Master and Creator-prijs 2006'! Zijn hertaling schept een precedent dat antwoord behoeft en is daardoor een uitnodiging voor andere vakbroeders om iets tot stand te brengen van een zelfde hoge kwaliteit. Zo kunnen we dan eindelijk de vraag  - die ik hier uit het hoofd, en daardoor waarschijnlijk fout citeer - van onze hemelende volksschrijver oprecht beantwoorden: 'Ja! Kunst wil wat, maar wat wil het eigenlijk'? Wel Geachte Meneer en Mevrouw: "Een vat barsten vol goede moraline zijn!". We hopen dat we dit jaar de prijs nog vaker mogen uitreiken!
Jan Gefeliciteerd met deze prijs en je succes! Een medaille wordt je binnenkort toegestuurd. We hopen dat je hem met dezelfde trots zult dragen als waarmee wij hem geven!

Simon de Boer masterandcreator.com

Hoera! Sinds de plaquette voor Favoriete Nieuwe Zanger 1982 in de Hitkrant populariteitspoll is mij nooit meer een prijs of onderscheiding ten deel gevallen, zodat de toekenning van de 'Wees meester en vormgever van jezelf-prijs' maar dan in het Engels in vreugde wordt aanvaard,
Zeker omdat wij weten wat voor een Verlichte Geest en Kunstenaar van je welste hem uitreikt. En het was al zo'n mooie dag!

14 april Goede Vrijdag.

Had een mooie Goede Vrijdag-meditatie in gedachten, maar na de baanbrekende Mattheusopname bij Paul de Leeuw gisteren - inclusief langgewenste ontmoeting met Majoor Boszhardt - zag ons gezin bij het zien van de file oprit snelweg van terugkeer naar Ossendrecht af, omdat ik vanmiddag toch nog in Tafel voor Twee (Radio 2) was uitgenodigd. Vannacht in een piepklein maar vriendelijk hotelkamertje in Weesp lang liggen nadenken over van alles. Mijn lieve vader, aan wie mijn Mattheus is opgedragen was ook nog eens precies twee jaar dood. Vanmorgen sprak Rover van 1 luid en duidelijk: 'Bach!' En mocht dat op toeval lijken, Daan die het ook hoorde, riep meteen opgewonden: "Dat zei hij gisteren ook, ik was het vergeten je te vertellen."
Zodat dus nu zijn eerste woordje is vastgelegd, u allen bent mijn getuige.

Mocht hij later in de muziek gaan, zullen ze zeggen: dat heb je van je vader zeker. Zoals wij hier al eens vermeld hebben dat mijn opa van moeders kant het Amersfoorts mannenkoor heeft opgericht, en dat bij de jaarlijkse Matthäus legende Jo Vincent in het geboortehuis van mijn moeder aan tafel zat. Opa Gerrit stierf drie jaar voor mijn geboorte, en ondanks de hartverwarmende verhalen van mijn moeder vroeger, is hij pas sind mijn klassieke vertalingen echt aan het leven. 'Dat heb je van opa,' nietwaar. Vanmorgen zijn we dus eerst op de bonnefooi naar Amersfoort gereden, naar de meest waarschijnlijke begraafplaats, om zijn graf te bezoeken.
In verband met Goede Vrijdag was het kantoor dicht, zodat ze niet konden opzoeken waar de man zou liggen, en een rondje mobiel langs familieleden voor doorverwijzingen naar oude tantes, gaf alleen maar antwoordapparaten.
'We vinden het wel,' laadden we monter Elvis en Rover uit hun zitjes, en begaven ons naar de velden A t/m K, waar ons de meeste kans werd toegedacht.
Halverwege bijna opgegeven, zetten we toch door. 'Hier liggen krankzinnig veel Gerrits,' klaagde ik op een plek waar de stenen data midden jaren vijftig gaven. 'Elke keer denk je...'
'Hier! Je staat ervoor!' zag Daan ineens. Gerrit van den Burg, en mijn oma, dertig jaar weduwschap later gedateerd, met de voornamen van mijn moeder en mijn zusje, Adriana Johanna van den Burg-Bloemendal. De R uit Burg was verdwenen en lag ook niet in het gras. Ik wou al een identieke loswrikken uit 'Verdonk', een graf verderop, maar vond het geen goed voorbeeld voor mijn dochter, die met enige aarzeling de bos bloemen die we bij Pauls Punt hadden gekregen afstond aan haar dode overgrootouders. Daarna naar Hilversum voor 8 minuten enthousiaste Mattheus-promo –met volgens radio-traditie slechts een zuinig half muziekfragmentje van 'Die avond toen de schemer viel', terwijl ik er toch twee geeist had – om in de paasdrukte op de weg te zijn. Geeft niks. Voor elke seconde vecht ik en het is het waard. Ik vind het wonderlijk om nu, bijna twee eeuwen en enige uren na Golgotha te schrijven over stijgen naar 11 in de Megachart en dat we op 4 staan in de Free Record Top 10. Want hoewel het me in eerste instantie ging om de muziek, is de mens Jezus mij bijzonder lief geworden. Maar ik bewaar mijn meditatie denk ik voor de begrafenis van Reve morgen, onder Gent, hier niet ver vandaan. Hebben wij ook eens mazzel. Vannacht zet ik onderstaande foto op de openingspagina. heeft u hem alvast hier. Groet!

 

15 april 2006. Zojuist thuisgekomen van Machelen aan de Leije, waar het hele gezin Gerard Reve de laatste eer heeft bewezen. Net weer even tientallen mooie mailtjes gelezen en één stomme, zonder verder lezen gedumpt bij ongewenste reclame. Een betoog dat je niet aan Bach mag komen, is in mijn geval even overbodig als het aanbieden van penisvergroting of viagra. Nu zet mijn meisje een glaasje Mateus-rose op mijn bureau en ik zeg wat zij denkt: vakantie.
Met een gelukkige en dankbare grijns. Het is gelukt, het is gezien en niet onopgemerkt gebleven. Ik dank allen die hun steun hebben betuigd met aankoop van cd, boek of bladmuziek, de bezoekers van de uitvoering, de schrijvers van mooie mails en de vele bezoekers van mijn netplek. Gisteren, op goede vrijdag werd het dagrecord (dat voor de mattheus op 240 stond, voor de derde keer in een maand gebroken, tot 760. Een ding is zeker, 'Wenn ich einmal soll scheiden' zal in het krantenbericht staan: in 2006 hertaalde hij de Matthäus. Ik duik onder om over drie dagen wederom open te staan. naar wens een Vrolijk, Gezegend of Spetterend Pasen. Rot zij met u!

18 april 2006 NUMMER 1!!!!!
Moest ik zondag mijn vriendelijke vijand Kees K. teleurstellen - die meende dat onze MP toch niet verder was gekomen dan 28 - hij stond inmiddels op 11, zojuist kwam het bericht dat hij in de midweek op 1 staat, en met Pasen dus beter verkocht dan Blof, Prince, en Live. Het zal de klassieke liefhebbers niet zoveel zeggen, misschien zelfs tegenstaan, dit gejuich over verkoopcijfers, maar A. is het een beloning voor alle energie van iedereen, B. geeft dat hoop voor de toekomst en C. het doe je wat, voor het eerst op het ereplaatsje na 30 jaar platen maken. Wat doet het? Ik heb keihard gelachen toen Daan de kamer kwam binnenstormen met de telefoon waaruit Dorothé van Universal klonk met het nieuws. Dezelfde Dorothé, die begin vorige maand nog instemmend lachte toen ik zei dat ik het paasweekend Blof voorbij wou: 'Goed idee, dan gaan wij ook voor 1.' Geen bluf dus.
Na een dansje met Daan en Elvis "1,1,1" hebben we mijn schoonvader gebeld, die zoenthousiast is dat ik alweer moest relativeren: 'Het is de midweek, he, voor hetzelfde geld storten we de komende drie dagen van het kruis, in plaats van hoog te blijven hangen.'
Ja, dat neemt dan onmiddellijk bezit van je: houdt hij dit tot vrijdag? Je zou er bedrukt van worden!

21 april 2006 OFFICIEEL NR 1

Een tweede plaats is ook mooi, dan heb je nog iets om naar te verlangen, dacht ik gisteren (donderdag) in bad. Want midweek nr 1 is nog niet de nr 1 die in de boeken gaat, die wordt op vrijdag bepaald. En al verkocht hij nog steeds goed, de concurrentie in de vorm van Live, Blof en Bocelli kropen elke dag dichterbij.
'Niet! Geloof, geloof geloof!' rukte ik aria 41 uit zijn theologisch verband. De missie van de Heer zonder blozen gelijkschakelend met de positie op een Top40-blaadje. Wie van mijn vrienden hebben weleens nr 1 gestaan met een album. Dijk? Scene?
Vanmorgen hadden we er allemaal last van, een beklemmend wachten op iets waar je geen invloed meer op hebt. Gisteren hadden we voor de mazzel nog zelf een cd bij Free Record en een bij Van Leest gekocht. En toen Winterreisbariton Maarten Koningsberger mailde dat hij 'er nog niks over gelezen of gehoord had' maar de cd zou gaan kopen, bood ik hem een gratis dagboek per post als hij dat nog dezelfde dag zou doen.
Vanmorgen kwam eerst de nieuwe voorraad liedboeken binnen, en kon ik in Bergen het eerste doosje derde druk Dagboek ophalen. De telefoon brandde in de zak, maar voor twee uur viel er geen bericht te verwachten. Om twee uur eerst Cor op Zondag met zijn lokale tvteam op bezoek, lekker in het zonnetje, en toen de bestellingen afwerken.
'Is ie gezakt krijg je een mail, heeft hij het gehaald bellen ze op,' voorspelde ik Daan, maar toen net de telefoon ging wist ik het pas zeker toen Dorothé na het zeggen van de naam een lange plagerige stilte liet vallen. Officieel, in de boeken, in het jaaroverzicht, in de geschiedenis: week 16 in 2006 stond Bach voor het eerst op nummer 1 in de album charts, met een hertaling van J. Rot te Ossendrecht.
De fles Mateuswijn heeft al een paar dagen opengestaan, maar het gal smaakt als honing. En wat gaat er nu door u heen, meneer Rot?
Dankbaarheid, jongens. Dankbaar jegens Bach, maar in de eerste plaats jegens Jezus, want zijn verhaal en boodschap zijn de bron. Dankbaarheid tegenover zangers, Residentie Bachkoor en Haags Matrozenkoor, Residentie-orkest en dirigent Jos Vermunt. Platenmaatschappij Universal, die het energiek maar smaakvol hebben gerealiseerd. Dankbaar tegenover mijn vader die me de liefde voor de Matthäus heeft bijgebracht, dankbaar tegenover mijn kleine mevrouw die mij het hele traject met geduld begrip, en goede raad maar vooral ook met enorme liefde en vertrouwen heeft bijgestaan.
Ja, ja, en ben je ook een beetje trots op jezelf? Ga je uit je dak, meneertje?
Straks misschien. Als we pannenkoeken gaan eten. En nu? Mijn vader zou zeggen: 'Ik voel me een bevoorrecht mens.'

24 april OPRUIMING?

Het is een heftig gezicht, op de www.megacharts.nl (doorklikken naar album Top100). Toch voelt het meer als een bekroning en afsluiting, dan dat ik nou heel benieuwd ben waar onze MP volgende week staat. Het wordt ook tijd om de website op te ruimen, Pasen is een week voorbij, maar laat me maar even afkicken. Daarbij zijn er mensen die hem nu pas ontdekken. Het werken aan het volgende project gaat nog niet zo lekker, een verlammende angst voor het Kruisigt Hem na het Hosanna. Maar toen schoot ik in de lach dat bepaalde klassieke schriftgeleerden zo weinig van een kunstenaarshart weten dat ze werkelijk denken dat Bach zich in zijn graf omdraait nu hij 250 jaar na zijn dood de hitlijst aanvoert. Pff, al had ik het telefoonboek als tekst gebruikt. En toen ben ik maar eens lekker in de zon gaan zitten, keek naar mijn vrouw en wist dat er voor mij geen betere is, wat zeer tevreden stemt, ik keek naar mijn spelende dopjes in het zand, Rover die aan de voet van het plastic glijbaantje steeds een centimeter of tien wist te klimmen en zich dan terug liet glijden met een verzaligd kreuntje, en Elvis, een emmertje vullend met zand onder het zingen van haar zelfbedachte zomerhit: 'Vlees,vlees, vlees, en weer een kippie dood.' Ik zag ons malle grote ouwe huis, de woeste tuin, hoorde de dorpskerk drie uur slaan, een bromfiets knetterde voorbij, een geluid waar je hier van opkijkt – zoveel geluk en dan nog succes ook, 'Je vraagt je wel eens af, waar hebben we het aan verdiend,' zei Reve. Toen we vrijdag een kaarsje hadden gebrand in de Geertruidenkerk, wat zeg ik, een potgrote No(v)een-kaars van 5 euro, schoot het door me heen of ik toch niet alsnog katholiek moet worden. Misschien bij platina?

28 april 2006. VRIJE VAL
Onze Mattheuspassie dondert morgen in de Album Top 100 naar 34. Misschien weer een nieuw record, de grootste val vanaf 1? Het geeft wel aan hoe het ding verbonden is met Pasen. Ik heb daar zelf niet zo'n last van, Jesus Christ Superstar blijft ook niet beperkt tot de 40 dagen, maar zal meesurfen en van de golf afstappen. Sta je op 1, gebeurt er niks meer! Ook op de site zijn de bezoekersaantallen teruggelopen. Maar goed. Het zit wel in het collectief geheugen. Gisteren op de cd-presentatie 'Van Du tot Dadada', de 60 hoogte en dieptepunten uit de Duitse popcultuur, zong ik Du. (Als Vic roept, dan kom je.) 'Gefeliciteerd, he' begroette menigeen. Vooral in het popkamp is men enthousiast. Vanuit klassieke hoek geen bericht. Nog geen leuke opdrachten van Concertgebouw, opera of Bachvereniging. 'We zijn er allemaal stil van,' zullen we maar denken. Zojuist dit logboek opgeschoond en chronologisch verwerkt in een bestandje Logboek Mattheus. Dan zijn we hier vast klaar voor de release van An & Jan, 1 mei. We doen denk ik maar even kalm aan. Beetje veel nummer 1 achter elkaar anders...  

1 mei COLA IN DE MAC
Het is vaak genoeg niet gebeurd, dus grappig dat het net dit weekend gebeurde: Rover sloeg ineens een flesje cola in de Mac. Daar kunnen ze niet tegen. Ik liep eerst te jammeren en te klagen dat zoiets altijd in het weekend gebeurt, als je nergens heen kunt, en bovendien moest ik van alles afmaken in verband met de release van de nieuwe An & Jan, en cd's versturen naar mijn vaste klanten en wat niet al. Twee dagen zonder computer, mail, tekstverwerker - geen warm water en verwarming is erger, maar het scheelt weinig. Het vreemde was, dat ik vrijdag een nieuwe zou kopen, zodat we er hier twee in huis hadden, want het is een beetje raar als Daan er niet bij kan als ik zit werken; dat is bijna altijd. En omgekeerd voelt zij zich opgejaagd als ze bezig is, en ik bezweer dat ik wel even wat anders ga doen: 'Nee, haast je niet. Hoe lang nog ongeveer?" U kent dat wel. Gelukkig was Macmaniac in Etten-Leur op maandag open, en daar namen ze niet eens de moeite de oude in het stopcontact te steken. "Cola? Nee, dan is het gebeurd." Goddank was de harde schijf niet aangetast. Pas nu ik hier op mijn MacProbook ben begonnen –het overschrijven werkt weer niet zoals je hoopt, maar het kastje is fijn– besef ik dat die cola ook over de nieuwe had kunnen gaan. Nu zijn we gewaarschuwd. 'Pes-optimisme' heet dat. Als er iets kuts gebeurt zien wij Rotten altijd de zonzij. ("Wat goed dat we door die lekke band niet wegkonden, want het is gaan regenen...") Moet nu wel drie dagen werk inhalen, dus tot zover.

6 mei SCHUBERT ROEPT
Zelfs de twee minuten stilte met Dodenherdenking ben ik vergeten. We zitten hier met de kop in Die schöne Müllerin en daar breekt geen wereld in. Ik ben er al maanden mee bezig, en leek steeds verder van huis te raken, maar nu is de fase waarin ik niet door mag voor er iets staat wat op de plaat zou mogen en dan moet je wel. Vanmiddag van 13.00 tot 17:00 gezeten op één zinnetje: 'dass die schöne Müllerin merkte meinen treuen Sinn,' wat op papier krom aandoet, maar in de muziek heerlijk loopt met die twee d's van dass die, en de drie emmen van mullerin merkte meinen. Daarbij schuift de zin, zo wordt meinen twee keer herhaald, en gaat de erin van Müllerin een keer op achtste noten over naar meinem wat de mogelijkheden aan uitgangen ernstig verkleint.
Allemensen, wat een technisch praatje. Daar jaag je de mensen mee weg, Janus. En dat ik om 17:10 eindelijk de oplossing vond, voegt niks toe, want die geef ik nog niet prijs.
Enfin, hij doet z'n best, moet u maar denken. Verder alles hier goed en iedereen gezond.

17 mei FLUITENDE OREN

De Müllerin is maandag op de post gegaan. Beetje te hard doorgepeesd. tegen de tijd van de verdrinkingsdood begon ik te twijfelen of ik zelf de volgende morgen wel zou halen, wat meestal een goed teken is, dan komt het van diep. Toch een flinke voorhoofdsholteontsteking aan overgehouden van al dat water, groene snot, rochel, blafhoest, kiespijn, en een kop die met elke beweging heel erg au doet.

Zin om alle afspraken af te zeggen, maar ik word zelf altijd gek als het mij gebeurt, dus ja, paracetamol en doorzetten maar. Wel een bijzonder fijne cd gekregen van wereldkampioen fluiten Geert Chatrou, met bijzonder gezellige muziekjes met veel twang en roffeltroms van Ocobar, het trio met de bijzondere gitarist Cok van Vuuren. Ook zoon Rover vindt hem fantastisch. Met fluitende oren aan de lunch.

Kijk voor meer informatie op Geert Chatrou, kunstfluiter

 

25 mei HIJ GEEFT LICHT!
Ik had 'm bewaard voor hemelvaart, maar met Pinksteren kan hij ook goed mee: de baas tijdens een mattheuslezing in Lochem, in tongen sprekend tegen de dirigent van het Lochem Ensemble Vocaal, Bas van der Heuvel. Geen Photoshop aan te pas gekomen!

 

6 Juni: HOFFMAN's ERZAHLUNGEN

Vanaf de eerste dvd's was ik dol op dat medium, en zeker de laatste twee jaar bouwen we hier een topfilmcollectie op. Maar alles onder een tientje, anders is het niet leuk. De afgelopen week heb ik met mijn lijstje 31/2 en 4 sterrenfilms, wat zeg ik, 24 A4tjes met zo'n 2500 titels van bijzondere films, weer over Ebay gecrosst, vooral uit Amerika en Engeland. Hier 10, daar 6, bij een verkoper zelfs 28 titels. Ik zit dan met dezelfde concentratie als bij de Mattheus gescharrel en prijsvergelijk, uitzoeken of er Engelse ondertiteling bij zit, ja het is nog hard werken. Nu nog de tijd om het allemaal te bekijken. Vandaag kwam Capote uit Amerika voor 9 euro inclusief porto, met onze huisfavoriet sinds Happiness en Magnolia: Philip Seymour Hoffman. (ook mooi in Cold Mountain en Flawless. Capote zet hij geweldig neer, maar dat is geen nieuws, Oscar!

 

1 juni : IN HET SPOOR VAN MüLLER en MüLLERIN

"Het past niet allemaal in mijn hoofd, soms," excuseerde fotograaf Lex van Rossen zich bij het driekwart jaar later indienen van zijn nota voor de Okapiliedprijsfoto. Terwijl mijn bureau vol ligt met de bijna affe partituur voor de hertaling van Die Schöne Müllerin, en het muziekprogramma Garageband openstaat – waarin ik het zelf alles nog even proef op de som zing op de Edition Peters karaokepianoversie van Karl Kammerlander, om niet voor verrassingen te komen staan als ik maandag ga repeteren met tenor Marcel Beekman en pianist Ernst Munneke voor de plaatopname begin juli – vragen mailtjes, facturen en contracten om aandacht, en zit de website onder het stof. Ik zou vandaag ook planken gaan kopen om een cdkast in mijn kantoor aan te brengen. En mijn belastingaangifte tweede kwartaal afmaken. En een afspraak maken met de orendokter, en de hond van Rob de Nijs heeft mijn verkoudheidsoortjes gevonden en stukgekauwd en daar moet ik het bonnetje van opzoeken voor de verzekering. En het gras moet gemaaid. Dus doe ik overdag de baat en 's avonds de kunst. Uit de originele dichtbundel van Müller begrijp je uit de proloog dat de teksten van die Schöne Müllerin parodisch zijn bedoeld. Geschreven als toneelstuk. Zeer verhelderend, maar dat leest u straks wel in het cd-boekje, Okapi's journalistieke medewerker Sjeng Voeten stuift regelmatig binnen, de pijp in de mond, of hij al wat mag horen. Maar nee. Lied 7 misschien, Ungeduld!

 

27 juni 2006 TEE SET ENGELS

Donderdag wordt mijn 6e Nacht van de 45 toeren in Paradiso. Dit jaar "Engelstalig", maar dan werkelijk tussen aanhalingstekens want het gaat om Nederbeat. Ik mag Na-na-navan The Shoes doen en de Tee Set. She likes weeds, inderdaad. Wijlen Petertje Tetteroo, die ik nog eens over geinterviewd heb: "hij bleef maar 1 staan op Toppop, elke week knipten ze'm een stukkie korter." peter vertelde dat hun beoogde opvolger voor ma belle Amie in Amerika niet serieus werd genomen. "She likes weeds," ze dachten dat het over marijuana ging, maar daar hadden wioj niet bij stlgestaan." Ik had nooit naar de coupletten geluisterd en de voorhanden teksten op Internet waren allemaal onbegrijpelijk "there's a long low studio in witch wich she pussy speaks" maar na eindeloos draaien en met hulp van Jakob Klaasse kwamen we er eindelijk uit.
"There's a long nosed dirty old witch Witchipoo,
She speaks her magic word calls Shack-a-ba-doo."

Vooral het laatste couplet is een fijn staaltje steekoolengels:"maar ze houdt ook een kat of zeven en een raaf die je van mijlenver kunt horen schreeuwen." zal de gedachte zijn geweest, dus klinkt het "But she also keeps a cat or seven and a miles far hearing screaming raven." En dat alles "in the house where she lives in." Nog een aardig karwei om die onzin in je kop te stampen, maar als ik de tekst niet kan dromen heb ik donderdag geen plezier van een vol paradiso dat weer uit zijn dak zal gaan.

.

2 JULI ZOMERVAKANTIE

Afgelopen weekend de Nederlandse Schöne Müllerin opgenomen met tenor Marcel Beekman en Ernst Munneke aan de piano. Erg gelukkig mee. Komt eind september uit bij Deutsche Grammophon, en we verwachten er veel van. Het is zo goed geworden, fris en tegelijk diepgaand... ik heb de flauwe hoop dat zelfs puristen dit keer zullen zeggen dat "deze dan nog wel aardig" is. Zien we dan.
De nacht van de 45 toeren in Paradiso was opwindend, met een geweldige eregast Barry Hay en een onvergetelijke How do you do van Ellen ten Damme en Michiel Romeijn als Mouth & McNeal. Voor mijzelf ging vooral Na na na van de Shoes erg goed.
Nu nog een verhaal voor het cd-boekje, mijn 1e halfjaaroverzicht belastingen bij elkaar rapen en een Randy Newmanlied vertalen in opdracht van de theaterdames van Femmage en dan neem ik ook vakantie. Bovendien hebben Elvis en Rover de computer nodig, geen mooier spel dan met de ingebouwde camera!

 

17 juli HA DIE HEINE

Daan zag het het eerst in ons Parijsboekje, toen ik voorstelde naar de Sacre Coeur op Montmartre te gaan. Op het kerkhof daar ligt Heinrich Heine. Automatisch zong ik toch 'Am wunderschönen Monat Mai" als eerbetoon, en niet "Hoe onwaarschijnlijk mooi is Mei". Maar ik heb mijn visitekaartje met 'zanger & vertaler van meesterwerken' op zijn graf achtergelaten, dus als hij benieuwd is, kan ie nog 's bellen.

Eerder die week, 13 juli, waren we op het kerkhof in Montparnasse bij het graf van Baudelaire. Zijn l'Invitation au voyage, door Duparc op muziek gezet, kwam vertaald als "Ja, ik wil" op ons gelijknamige 'trouwalbum'. Een beetje vreemd om je vijfjarige trouwdag op een graf te vieren, maar beter dan er in.

 

6 AUGUsTUS: DANSEN IN DEN BOSCH!

"An & Jan gaan Brabants", onder die titel stelde het Boulevardfestival in Den Bosch de grote zaal van het Theater a/d Parade ter beschikking. Met een feestelijke set met nummers die op een of andere manier met Brabant te maken hadden. In de plaatsnaam - Roos uit Hoogerheide, Roosendaal (Birmingham) - door odes aan originele Brabantse artiesten als Anja Manana (Ginny Come lately-albert west) en Ik verlaat hem nooit (I will follow him, José).
Of door de gasten. Musicalster Bastiaan Ragas bracht met een Elvisnummer een ode aan diens manager Dries van Cuyck uit Breda, de in Oosterhout geboren en wonende Brainbox-legende Kaz Lux zong Down man in An & Jan vertaling ("Een man in zak en as, niets of niemand meer over..."), wereldkampioen kunstfluiten Geert Chatrou uit Mierlo floot een stuk uit de Mattheuspassie en de speciaal voor de gelegenheid gemaakte Parijs Ontwaakt, Jacques Dutroncs Cinq heures, Paris s'eveille. Joost Belinfante, als afgevaardigde van het Brabantse Doe Maar bracht een op Brabant toegesneden versie van Nederwiet, en eregaste Anneke Grönloh, speciaal uit Frankrijk overgekomen, zong niet alleen een wel hele vrolijke Gigi, maar ook Paradiso, als een van de vier nummer 1 hits uit de tijd dat ze in Eindhoven in de Philipsfabriek werkte. na afloop hoorde je op het festivalterrein regelmatig "We gaan Dansen, dansen in Den Bosch" op de wijs van Dancing in the streets, als bezoekers anderen vertelden wat een unieke avond ze hadden meegemaakt, en wie ze allemaal als verrassingsgasten hadden gekregen. 21 september staan An & Jan weer met een try-out in het Koningstheater, benieuwd hoe vol het daar gaat worden!

 

8 september DANSEN OP TEXEL

'Dancing in the street' heeft z'n plaats veroverd. Heette die vorige maand 'Dansen in Den Bosch', donderdag 7 september begonnen we er de eerste try-out van Nieuw op 1 mee als Dansen in Den Hoorn, met plaatsnamen als Eierlandsche Duinen en Fonteinsnol. Ik was met vrouw en kinders al een paar dagen eerder naar Texel gekomen en had 's nachts als het gezin lag te slapen van allerlei vrolijks in elkaar geknutseld, waar ik niet alleen het publiek maar ook de anderen op het podium mee verraste. Het was af en toe flink chaotisch - "An & Jan repeteren in uw tijd" - maar in Texel zijn ze wel aan try-outs gewend, en zelf vind ik dat in het diepe gooien van nieuwe dingen het best. Pas met publiek weet je of iets gaat werken. Ik wil nog niet te veel verklappen, maar terwijl een aantal nummers in het Nederlands echt popmuziek zijn gebleven, ver van kleinkunst, dienen er ook flink wat muziekjes de lach. Vooral de medley waarin een aantal Onterecht Bekende Nederlanders wordt bezongen belooft veel. Hoewel de set grotendeels uit nieuwe vertalingen bestaat, kwamen we aan het slot niet onder Ankie en Lola uit, ik weet niet of dat zo blijft. Hopelijk wel vasthouden: Klif 12 was stampend uitverkocht!

 

12 sep GOUD!!!!!!!!

Hoe het bestaat. Voor het An & Jan affiche van Nieuw op 1 spoot fotograaf Govert de Roos een ouwe elpee goud, waarmee we poseren, maandag 11 stond ik ineens met een echte in de hand. 'Gouden award uitgereikt aan Jan Rot voor zijn bijdrage aan het succes van Johann Sebastian Bach - Mattheuspassie BWV 244' zoals de tekst luidt. Maandagmiddag 11-9 op de najaarspresentatie van Universal kreeg ik hem uitgereikt door Paul de Leeuw en hij staat nou al een dag naast mijn bureau en ik word er nog steeds blij van. In dagboek Mattheus had ik 'm brutaal voorspeld, nog voor er een noot was opgenomen, maar dat zoiets dan nog uitkomt...
Er was er ook een voor evangelist Marcel Beekman, die aansluitend begeleid door Ernst Munneke twee liederen van de Zomerreis bracht (met microfoon!). Wat voorspel je dit keer? vroeg Daan al, maar dat hou ik nog even voor me. Deze is binnen!

ZA 16 sep 2006 VOOR DE EERSTE THUISWEDSTRIJD

foto Sandra Mirabal

Daar zitten ze relaxt aan de pizza's, Jakob, Jan, Daan, Elvis, Rover, Marjolein en Jan V, (zoals Jan van der Meij als tweede Jan voorlopig heet.) Het idyllische plekje ligt voor de Kloosterhof in Hoogerheide waar toch wel degelijk hard gewerkt is aan de eerste officiële try-out voor An + Jan "Nieuw op 1." (In Texel kon Jan V er niet bij zijn, vanwege uitgelopen plaatopnames van Fré Spigt. Voor een dag heette hij Jan Fré.)
Van de burgemeester van Woensdrecht en de halve Burgemeester Voetenstraat tot fans van hoog boven de rivieren die niet konden wachten op de nieuwe An + Jan, werd afgetrapt met 'Dansen in Hoogerhei' (dancing in the street) , waarna in vlot tempo de nummers van de cd, een enkele A&J klassieker en vooral veel nieuwe aanvullingen, waarvan een aantal pas 's middags waren ingestudeerd.
Hoog binnen in de lijst is Het Franse Lied (The French song) ook bekend als Quand le soleil dit bonjour aux montagnes, een lied dat in de versie van Lucille Starr alleen in Nederland een grote hit is geweest. Voor de eerste keer in de juiste toonsoort bleek Paradise by the dashboard light is nu al een A&J klassieker. (met 'sport'commentaar van Jan V), al had na afloop vooral menigeen het hilarische afscheidslied voor BZN in de kop. 'Neerland Zonder Band', op de wijs van Mon Amour. "Ben jij dat Annie?" "Ja!" "Annie Schilder?" "Nee, Annie Berini." "Ben jij dat, Jan?" "Ja!!!" "Jan Keizer?" "Nee, Rot" "Ben jij dat Jantje?" "Ja!!!" "Jantje Smit?" "Nee, van der Meij" Melig maar leuk!

 

Maandag 25 LAATSTE TRY-OUTS

Komende week gaat het gebeuren. Nog één try-out, woensdag in Diemen. We hebben 's middags een extra repetitie, wat we 's avonds meteen uitproberen. Dan een dag vrij en vrijdag en zaterdag de dubbelpremière in het LAK in Leiden. (PS: Er zijn voor beide dagen nog kaartjes). "Hoe ver zijn jullie?" vroeg de presenatrice van Uitgelicht vanavond aan Marjolein. "De laatste puntjes," zij die optimistisch. Ik ben nog niet zo ver. Heb voor woensdag een vertaling van Help beloofd, omdat de wedstrijd Beatles of Stones er nog in moet. Ik ga er straks mee verder. Mislukte Beatle-vertalingen zijn er al genoeg.
De afgelopen week was de fase zonder het hilarische van de eerste try-outs, maar ook zonder de souplesse van de latere. Toch alledrie leuke avonden geworden, en wat wil je ook met dit repertoire. Woensdag besluiten we wat er als laatste uit de set moet, want we zijn iets te lang. Alle oude An + Jan nummer 1 hits zijn al gesneuveld om ruimte te maken.
Ondertussen ligt hier ook al een printje op mijn bureau voor de aanbiedingsfolder voor volgend seizoen, maar daar zal ik hier nog niet over beginnen.
Nu is nu, en zoals Marjolein zei: iedereen die een bezoek uitstelt tot de volgende tour krijgt met terugwerkende kracht spijt!

 

VRIJDAG 29 SEPTEMBER - PRACHTPREMIERE

Het was mijn 10e theaterpremiere vanavond, besefte ik toen ik naar het LAK reed, met meer stress dan ik verwacht had. De nacht ervoor, toen ik alleen de gloednieuwe tekst op "Help!" nog op twee woorden had verbeterd, was ik vrolijk begonnen met scannen van de Schwanengesang, de laatste liedcyclus van Schubert die ik nog moet doen. Maar bij het wakker worden, en nog een lijstje halen voor de Liedprijs-oorkonde, en een mooi doosje voor de speld begon het toch allemaal te kriebelen. Je wordt pas rustig als je in het theater bent, en weet: hier gaat het zo gebeuren. Nog een paar dingetjes regelen, en dan lekker soundchecken. Het openingslied (Dancing in the Street) dat in de try-out fase nog op de plek van die avond was gericht, met voor elke avond andere zinnen is op het laatste moment universeel geworden:
An & Jan door Nederland, gooi die benen los en prijs je rijk
Warm onthaal in je moedertaal, we gaan dansen op de dijk

(Toch eens aan De Dijk sturen)
Staat ie goed in G? Of toch naar A? C kan ook? Uiteindelijk blijft het in G. Tijdens het eten proberen de anderen te raden wie nou de winnaar van de Okapi Liedprijs is. Jan van der Meij komt uiteindelijk op Daniël Lohues, en zij het iets verlaat door het verkeer staat de trots van Erica toch ruim op tijd in onze kleedkamer, als altijd bescheiden.
Wat een prachtpremière. We spelen goed, hebben echt plezier, zaal reageert adrem, en juist dat je nog kunt merken dat het allemaal nog niet heel geroutineerd zit, maakt het bijzonder. Ik ga er verder niet op in, morgen komt er nog een, en morgen telt die van vandaag niet meer. Maar deze vrijdag was dik genieten, met een prachtige Annelie, vorige Okapi-winnaars Joop Visser en Jessica van Noord in de zaal, met speldje, en een lekkere set op hoog tempo, met tot slot een vlammende Paradsie by the dashboard light. Onvoorstelbaar dat dit binnen drie maanden al weer afgelopen is, voel ik, als ik naar huis rijd. "Mis het niet!" staat op onze affiches. Nou, daar is geen woord te veel mee gezegd, dacht hij stoer. Maar kom, eerst eens kijken wat de kranten er van vinden...

ZATERDAG 30 SEP Vervolg prachtpremière

'Eerst eens kijken wat de kranten er van vinden,' sloot ik gisteravond stoer af, zonder het vermoeden dat er vandaag al wat in het NRC zou staan. Bij mijn avondbelletje naar huis was Daan er net achter dankzij een mailtje. 'Top 40 hits in lenig Nederlands' begon zij. 'Lenig' is een goedgekozen woord. Mooi.
'Laatste regel?" wou ik al vragen, maar luisterde toch geduldig het hele stukje af, en dat was geen opgave want er stond geen lelijk woord tussen. "Zo goed kan een tekst in het Nederlands dus klinken." was de slotregel, en die zal het prima doen op flyers en stukjes. Even raar om al met een goeie recensie de premiere in te gaan, maar we zijn geen groentjes. Nooit het succes van gisteren meenemen, want dan ga je op je bek.
Eerste liedje even de schrik, kunnen we het een tweede keer, maar nee, geen probleem. En nu de eerste schroom eraf was, toch nog iets losser en meer ruimte voor lol dan gisteren. Het gemis van eregast Daniël Lohues werd gecompenseerd door als extra'tje de bijna complete Nachtlied-ploeg die nietsvermoedend bij elkaar op de tribune zat, aan het eind van de eerste helft naar voren te halen. Sandra Mirabal kon er vandaag niet bij zijn, maar Hans Zilver, Bill van Dijk en Astrid Nijgh schoten probleemloos in een heropvoering van Lola. De tweede helft in een mooie cadans van genieten voorbij. Jan van der Meij is al volledig vertrouwd als An & Jan-lid, en van Marjolein zonder Berini-pruik met elektrische bas word ik ook heel blij. Jakob streek over zijn hart en onthield nu ook Mon Amour van BZN zijn klasse niet meer. Fijn, want het scheutje cabaret tussen alle pop hoort er bij. Twee keer een uur, is best lang maar verveelt geen moment. Het blijkt niet alleen een lekkere energieke show om naar te kijken, maar ook om te spelen. Na afloop gingen de cd'tjes zo hard dat we voor de laatste rij maar adressen hebben verzameld, dan stuur ik ze morgen op.
Nu, twee uur vannacht, weer thuis achter de computer met een glaasje perzikkenpoepel bij wijze van champagne, kijk ik een tikkie glazig maar tevreden naar het scherm. Zal ik vannacht nog de recensie scannen en rondsturen, adressen overtikken en cd's inpakken, post lezen en de aanbiedingsfolder voorbereiden voor 2007-2008? Hm. Eerst nog maar eens een glaasje en een beetje staren. Proost!

WOENSDAG 4 OKTOBER: TAALJUWEELTJES

"Taaljuweeltjes! Glitteren, glanzen!" drukt Daan het AD voor mijn slaperige neus. Droef dat ik eerst een brilletje moet zoeken, de recensies worden elk jaar mooier, mijn ogen slechter. "Wordt gezien als de Goeroe van het vertalen," benadrukt Daan, "niet wat één iemand vindt, maar algemeen erkend, 'wordt gezien' als."
Ik ben per ongeluk tot vier uur vanmorgen bezig geweest om het Dichterliefde-zangboek aan te passen voor een herprintje, al was het maar omdat 1 meneer al diverse malen heeft gekeken in de webwinkel wanneer dat 'herdruk in voorbereiding' eens wordt ingelost, en heb met terugwerkende kracht een katertje over al die verloren uren aan ouwe koek. Maar dit doet goed. Mooi zinnetje over Jan en Jakob ook, want zonder goed spel is er weinig aan. "En nog niks in de Volkskrant?" vraag ik, de beslissing uitstellend of het ene puntje van kritiek - soms iets te olijk - terecht is. (ik schudde tijdens de première in een spontane inval op Meatloaf-achtige wijze bezweet haar uit mijn ogen, en daar hadden we op het podium nog het meest plezier om.)
Het komt er nogal verwend uit, en als Rover het bord hagelslag omkiepert lijkt de recensie al weer vergeten. Maar dat is schijn. Ik ben dolblij met die positieve stukjes. Een goed rapport blijft altijd fijn om mee thuis te komen. Zo, het overhemd hangt gewassen aan de deur, ik trek mijn schoenen aan, en ga op weg naar Kampen. De tour is begonnen!

ZATERDAG 7 OKTOBER: GAST WORDT VAST!

foto: Govert de Roos

Gitarist Jan van der Meij heeft er geen maand voor nodig gehad om zich om te werken van gast voor deze tour tot nieuw vast lid van An + Jan. * "Maakt zich onmisbaar" schreef de Stentor al deze week, en dat gevoel hadden wij ook. De aanbiedingsfolder voor het volgende seizoen ligt al bij de theaters, maar zoals moeder zei: "Waar er vijf kunnen eten, kunnen dat er ook zes."
Ook in een uitverkochte Kring in Roosendaal sloot het publiek vanavond de nieuwe Jan weer onmiddellijk in de armen, zeker na een fijne Zomersyndroom (Summertime Blues).
Mijn kleine mevrouw zat in de zaal, kindjes bij opa en oma, en hoewel zij als theaterwetenschapper toch vaak opbouwende kritiek heeft, klonk het nu na afloop simpel: "Helemaal goed."
Ook de dochter van Jakob Klaasse was gekomen en vond het de beste An & Jan tot nu toe.
Bij thuiskomst lag de Zomerreis-cd van Marcel Beekman op tafel. Heel benieuwd wat dat gaat losmaken.
Van de week begon iemand over mijn oude singletje 'God straft wie Rocker in Holland wil zijn.' Even heel weinig binding mee...

* (Jan blijft natuurlijk ook gewoon bij Fré Spigt spelen.)

DONDERDAG 12 OKTOBER. DE TREIN RIJDT DOOR

Voor iemand die elke vrije dag gebruikt om te werken, is een tournee een beetje vakantie. Na het optreden kom je laat thuis, klungelt nog een beetje, slaapt tot 11 uur, en stapt een uur of twee weer in de auto. Geen tijd voor hemelstormende projecten. Helaas zijn die vrije middaguren er niet bij momenteel. De trein rijdt door en je moet zorgen dat er rails ligt: De boekingen voor volgend seizoen zijn al weer in volle gang. En ook al gaat het nieuwe programma van An & Jan pas in februari 2008 van start, het moet nu vastgelegd.
Op de foto mijn bezoekje aan Leo Kievit, directeur van Schouwburg De Kring in Roosendaal, die ons na de uitverkochte "nieuw op 1" laat doorsluizen naar de grote zaal. Snelste boeking dit jaar was overigens van Jacob Bron, directeur van theater Velsen, die meteen na ontvangst van de nieuwe flyer een mogelijke datum op de mail gooide.
Gelukkig is dit mijn derde seizoen als boeker, bij een aantal zalen is al een band.
Het spelen gaat goed en op de mooie recensies en mond op mond reclame komt flink wat extra publiek. An & Jan gaat volgens plan!

 

DINSDAG 17 OKTOBER PROEFBOEKJE

Drie mailtjes tegelijk waren de druppel. De eerste was om de vertaling van Crawfish die iemand mij eens als 'Paling' had zien uitvoeren, een ander vroeg naar White Room gezongen door Marcel de Groot in de vorige An & Jan tour, en een derde kon op de website de nieuwe vertaling van de Poppys niet vinden en ik zei toch dat alle teksten op de site stonden?
Ik opende een bestand Popvertalingen en begon alles bij elkaar te zoeken.
An & Jan eerst natuurlijk, en Nachtlied, en Rot voor jou, maar Rocker in Holland was trouwens ook een vertaling en al die nummers tijdens de tournees die niet op plaat stonden? Een heleboel bleek ik alleen op bladmuziek te hebben uitgewerkt, en wat er was aan bestanden was later in de studio toch weer bijgeschaafd en nooit aangepast. Enfin. Drie dagen onder zeil geweest, alles gevonden en daarna alles nog eens afgedraaid ter controle. (An & Jan Grootste Hits deel II is helemaal te gek, zeg, dankzij Jakobs arrangementen. Was ik alweer vergeten, al die violen en blazers.)
Voorlopig zitten er 150 in een pdf bestand. Ik heb er grote plannen mee, maar dat wordt volgend jaar herfst. Dus heb ik nu besloten een klein eigen beheer oplagetje te maken voor tijdens de tour en om wat mensen cadeau te geven, en om de interesse te peilen staat hij nu ook even te koop op de website. Krijg meteen zin om hetzelfde te doen met mijn eigen nummers, maar kom, er ligt hier nog een stapel inzendingen voor een psalmwedstrijd waarin ik als jurylid een duik moet nemen. Benieuwd wat ik daar naar boven haal...!

 

ZONDAG 22 oktober GREASE LIGHTNING

Vanmiddag met Daan naar de premiere van Grease geweest. Mijn musicalervaring is niet groot. Ik kan me herinneren dat ik naar Willeke de musical ben geweest en me toen prima had vermaakt. Bij Cats ben ik na een half uur weggeslopen, van Ik Jan Cremer heb ik alleen het eerste kwartier meegemaakt. Voortijdig wegvluchten was ditmaal geen optie. Producenten Albert Verlinde & Roel Vente doen straks ook Doe Maar, de musical, en dan pas je je aan. Van de eerste tien minuten werd ik niet blij, – waarom kan het toch nooit eens ergens over gaan – maar Jim Bakkum trekt je er doorheen. Mensen die niks kunnen halen geen finale in Idols, maar zoiets betekent nog niet dat het ook werkelijk wat met je wordt. Maar Jim heeft het en omdat ie ook pas negentien is geloof je het schoolverhaaltje. En langzaamaan werd ik ook meegezogen door de energie van zo'n cast, zo'n band, premierepubliek, en rekende uit dat wij binnen drie maanden ook zo staan, hopelijk met evenveel succes. (Had ik al verteld dat Jakob Klaasse orkestleider bij Doe Maar is geworden?) Beetje last van beroepsdeformatie door concentratie op de vertalingen van Allard Blom. Genoeg leuke vondsten, al mag ie meer op structuur letten. "En voor jou wil ik gaan" is wel een heel magere oplossing voor kernlied You're the one that I want, en mist bovendien die onmisbare alliteratie op one and want. Dat het geheim van Hopelessly Devoted schuilt in de gespiegelde klanken 0-e-i (hopelessly) en i-o-e (devoted) leg ik elke avond op het podium uit. Hopeloos verlangen naar jou komt dus nooit van de grond, maar kom. Rock & roll teksten zijn de moeilijkste die er zijn, en zo schudt Drs P. weer zijn hoofd bij mij, omdat ik 'jou' op 'gauw' als rijm beschouw.
Na afloop met aanstaande podiumgcollega Lenette van Dongen vast afgesproken met z'n allen iets goeds van Doe Maar te maken. Maar ik wacht nog even met uit mijn hoofd leren van teksten. En geniet nog even van ons An & Jan-toertje. Komende week weer 4 x, vett!

WOENSDAG 25 oktober OUWE KOEIEN

Ach wat waren we verguld met een uitnodiging voor Schiffers.FM. De prachtnummer 1 hits van An & Jan zijn immers geknipt voor Radio 2? Bij binnenkomst had ik al nattigheid kunnen voelen. "Je had zelf iets meegenomen? Jan & Jan of wat was het ook weer?" Raar, ik had "Nieuw op 1" toch vorige week al op verzoek opgestuurd?
Het intropraatje over Doe Maar, de musical is wel aardig, want ik kan mooi mijn lobby starten voor Nachtzuster dat in de tweede scriptversie is geschrapt. Daarna volgt een geluidsreportage waarin mijn foto op straat is vertoond aan voorbijgangers. "Ken ik niet." "Daar heb ik wel een cd van." "Ja, die heeft laatst een belangrijk klassieke werk vertaald." En ja hoor: 'die man was eerst homofiel en is nu heel gelukkig met vrouw en kindertjes.'
'Ja, Jan, je hoort het, hoe zit dat nou?' breekt Schiffers in, of het vanmorgen gebeurd is. Vraag Lou Reed of David Bowie naar hun biseksuele verleden en het is einde interview. Ik ben dan nog zo braaf om na zes jaar gelukkig huwelijk weer eens uit te leggen dat dat blijkbaar toch kan, niet vermoedend dat de sloot met ouwe koeien meteen het eindpunt is van dit gesprek, want Dave Berry wordt ingestart, het origineel. Dat was het weer, we gaan verder op internet. Lieve mensen, ik kom hier om An & Jan te promoten, te vertellen over vertalen, whatever, degradeer me niet tot radioitempje van niks. Waarom trap ik er toch altijd weer in? Het zal wel van die gare plaatjes komen die ze de hele dag draaien. De volgende keer zal ik Schiffers doorzagen hoe dat nou zat met die toupet van 'm en of hij werkelijk krampachtig fotografen beval oude opnames met wijkende haargrens te vernietigen. (Fijne valse heterostreek om dat hier nog eens te melden)

 

VRIJDAG 27 oktober GEZINSFOTO

Vanwege een ongeluk op de A27, vier uur gedaan over Ossendrecht-Gorinchem, normaal een uurtje zonder voet op het gaspedaal. Had ook het eten voor de band in de kofferbak, door Daan met liefde vandaag nog bereid, dus moest om kwart voor 7 ter hoogte van Raamsdonksveer (het half uur daarvoo ook al, een verkeersbord eerder) via technicus Peter de anderen adviseren een patatkraam op te zoeken. 1 km verder was de file opgelost, en nog om half acht voor de Nieuwe Doelen, waar ik nog maar even snel heb staan eten uit mijn eigen kofferbak en de rest eten we morgen in Papendrecht.
Op het podium niks aan de hand, en prettig te merken dat door mond op mond reclame en de recensies de bezoekcijfers in het algemeen flink zijn gegroeid. Ook hier weer een verdubbeling ten opzichte van An + Jan II. Tekstboekjes na afloop lopen als een trein, wat blij stemt. Wel jammer dat ik door al dat touren zo weinig thuis ben, al is het nog altijd heilig bij overdag werkende vaders. Zo heb ik vanmiddag met Rover nog rustig Elvis van school kunnen halen en daarna nog van alles gedaan, waaronder het maken van een gezinsfoto, want die was op de hele site nergens te vinden. Bij deze!

 

VRIJDAG 4 november MAN EN PAARD

Gisteren bijna 400 man in Zuidplein, vanavond zo'n tweehonderd in de Stadshal in Amersfoort. het gaat goed. Op de terugweg moest ik nog een actueel lied bedenken dat ik morgen iets voor enen bij Spijkers met Koppen moet brengen, op radio 2. Kreeg wel een mooie invalshoek, denk ik. Titel is in ieder geval Man en Paard, en combineert de komende verkiezingen met de ondergelopen paarden in Marrum. Ik zal Daan vragen of ze de website upload als het liedje is uitgezonden, dan komt hieronder de tekst te staan. Zelf zit ik dan als jurylid bij de Psalmprijsvraag in de Jacobikerk, ook in Utrecht. En daarna naar de Poorterij in Zaltbommel, voor de laatste An & Jan voor een korte vakantie. Als het niet lukt, zet ik de tekst er vanavond zelf op. Maar anders staat ie hier vanaf 13.00....

Klik voor de uitzending opspijkers met koppen-archief het lied begint op 50:00

MAN EN PAARD

Ik zag een foto van eenzame paarden

Eenzame paarden op een eiland in zee

Die zee bleek een weiland

Met twee uiterwaarden

Gewoon volgelopen, maar je kreeg een idee:

Tien, twintig jaar later

Staat hier noordpool water

En gaan we met man en paard onder AP

Tenzij een Hans Brinkers

Ons land redt van zinken

En wie dat mag zijn, vast niet deze premier

Want ik zag die paarden

En dacht: ruil die paarden

In voor die ezel, die ons land regeert

Met normen en waarden en mopjes met baarden

Dat zelfs een bejaarde

Denkt: liever islam dan zo gereformeerd

Die koppige ezel, die kippige ezel

Parmantigjes balkt ie: “Ik ga voor goud!”

Maar goud dat is zwijgen, man

Niet dat geratel

Dat wauze gezwatel waar hij zo van houdt

Ja, haal hier die paarden

En zet daar die ezel

Die balkende ezel

Dat niemand hem hoort

Ik haat dat gekwezel

Tot in elke vezel

Ontneem hem, o kiezer, met uw stem het woord

En sinds het debat op RTL

Hebben wij thuis een nieuw familiespel

– een variant op Ezeltje Prik, met de staart dwars door de lippen –

Zodra dat mondje opengaat

Roepen wij om het luidst: “I-A!”

 

"Hoe graag zien wij niet presentatrice Lucille Werner" I-A!!

“Ik denk dat de heer Bos het voor zijn eigen  rekening” I-A!!

“Het is in de politiek maar ook in het gewone leven niet altijd wenselijk om in eerste instantie meteen man en paard te noemen, maar” I-AAA!!

Och lieve Jan Rot, dat klinkt niet zo aardig

Denk om je Mattheus, wees emoties de baas

Zo krijg je JP met geen tienduizend paarden

Bij jou, weg uit Naarden, de komende Paas

Want dan is hij welkom, ik kus hem de kont

Want bij de Mattheus houdt die man minstens drie uur zijn mond

IA!

MAANDAG 6 November ONDERSCHEIDEN!

Eerst het nieuwsbericht:

Zondagavond 5 november is de hertaalde Mattheuspassie bekroond met de eerste Master and creator moraline prijs, ingesteld door de drijvende kracht achter master and creator, voorheen W.M.E.V.V.J (Wees Meester En Vormgever van Jezelf) de Amsterdamse kunstenaar Simon de Boer. In een vol Frascati waar wij onder andere directeur van het Groninger Museum Kees van Twist en ontwerper Bas Koster zagen lopen, werd de presentatie van de halifax #1 collectie, voorafgegaan door een 17 minuten durend juryrapport/essay op audio, beluisterd in het aardeduister, met een enkele lichtstraal op de op een sokkel geplaatste onderscheiding.
(Klik hier voor het volledige juryrapport )

Na het in ontvangst nemen van de erespeld, las de laureaat een stukje uit Dagboek Mattheus voor, passend in het 'wees meester en vormgever van jezelf' principe. En eindigde met verlegen trots dat een prijs krijgen al mooi is, maar zeker wanneer de uitreiking op zich al een kunstwerk is. Daarna volgde de hartverwarmende kledingpresentatie, ga daarvoor naar masterandcreator.com

Ja, de speld zit nu op mijn lievelingscolbert (het oude jasje van mijn vader), en ik ben er blij mee. Geprezen worden door iemand die je hoog acht, is de grootste eer nietwaar? En voor wie de naam bekend voorkomt van onze flyers: Simon maakte o.a. decors van Nachtlied, Hard zingend in het donker en Rot is liefde. Eerder die dag beleefden wij al een vrolijke vertoning in Bussum, waar Maarten Koningsberger en muzikanten het gezongen zigeunersprookje 'De koning van al wat je ziet" brachten, met slim verwerkt enige liederen uit 'onze' Winterreis. "Had Schubert ook niet kunnen denken, dat hij 200 jaar later nog eens in een kindervoorstelling zou zitten," glimlachte iemand na afloop. Maar het was wederom een bevestiging hoe mooi dit soort muziek in hedendaags Nederlands werkt.
Nu is het maandag. Zojuist belde schrijver van de Doe Maar musical Pieter van de Waterbeemd dat Nachtzuster weer terug is in het script, goed nieuws om het komende weekje vakantie in te gaan.
Denk om Marcel Beekman op Crossing Border en de laatste maand voor An & Jan, nieuw op 1. Volgende bericht hier woensdag 15 november. Tot dan, jan.

 

ZATERDAG 18 november: PAARD VAN TROJE

Ken je die mop van die mensen die naar new york gingen? ze gingen niet!
Op Daans verjaardag in september had ik haar verrast met tickets voor een week New York. We waren dagen bezig voor het zoeken van de leukste betaalbare hotels, draaiden vooral films die zich in die stad afspeelden, hadden adresjes verzameld voor outlets van kleren, dvd's en een mooi country-pak, enfin we hadden er zin in. We vlogen vanuit Brussel (voor ons dichterbij) en meldden ons dinsdag 7 november in opgewonden reisstemming met z'n viertjes aan de balie, Elvis in haar nieuwe speciale vliegtuigjurk, Rover met een T-shirt van world on tour (www.masterandcreator.com.) met een afbeelding van de Eiffeltoren in New York. "Momentje, u reist met kiunderen zie ik," plukte een vrouw ons uit de rij voor de Delta balie, "mag ik even uw paspoort zien?" "Dat is in orde, ze staan bij ons beiden ingeschreven, met digitale foto," wees ik, maar nee. Nieuwe regels: kindjes mogen voor VS niet meer bij de ouders in paspoort, maar moeten een eigen paspoort. Weg tickets. 1200 euro door de plee plus eerste hotelreserveringen.
"Het is aan de reiziger te zorgen voor de juiste visa, en dat geen hond dit weet, is onze verantwoordelijkheid niet." Of er niks geregeld kon? De voorspelling van noodpaspoorten a 200 euro per stuk, verzetten naar twee dagen later a 500 euro (hielden we sowieso nog maar vier dagen new york over) klonk allemaal zo vreselijk, mijn meisjes in tranen, nee, ik maakte op weg terug naar de auto rechtsomkeert om bij de last minute stand te kijken waar we wèl heen konden, en zaten een half uur later in het vliegtuig naar Istanbul. Güle Güle!
Op het vliegveld daar een auto gehuurd en naar de Aegeische kust gereden, waar (wist ik niet eens) de resten van Troje bleken te liggen. Zelfs van het weinig authentieke paard werd je even onderdeel van de geschiedenis.

Inmiddels al weer een halve week terug, en niet alleen drie denderende AN & Jan optredens achter de kiezen in Almere, Enschede en Den Haag, maar ook de 'wereldpremière' van de Zomerreis, door Marcel Beekman en Ernst Munneke live op Crossing Border.
Als Schubert in zijn tijd nieuwe liedjes had geschreven organiseerden zijn vrienden een zogeheten Schubertiade in het achterafzaaltje van kroeg of bierkelder, waar de undergorund van Wenen kwam luisteren naar de Brian Wilson van twee eeuwen terug, en het gebrachte -meestal door topzanger Johann Vogl en de maestro aan de vleugel - werd genoten en besproken. Ze waren vast jaloers geweest op zo'n mooi kermistentje als de Cuatro, bekend van de Parade, waar wij onze Zomerreis mochten brengen, midden op het Spuiplein. Na een korte introductie klonk het intro van Wie wandelt. Het was al snel duidelijk dat deze Zomerreis de ontberingen van de Winterreis zou overstijgen. Want natuurlijk waren er bijgeluiden ingecalculeerd als klappend zeildoek, een ambulance, een piepende tram. Maar dat in omringende tenten diverse popbandjes hun soundcheck vervroegden was niet afgesproken. Met terugwerkende schaamte zag ik onszelf ook wel eens vast wat trommels uitchecken terwijl een organisator in paniek kwam aanlopen dat hiernaast een klassiek concert werd gegeven. "Ja jammer dan voor die mensen." Maar Marcel en Ernst sloten de wereld buiten, en het publiek was met hen. Af en toe kreeg de herrie iets extra's door de tekst, wij verheugden ons al pagina's van te voren op 'en klinkt al gauw weer kermispop.' Met een sobere maar doeltreffende presentatie, deels zittend, deels staand, en grootendeels uit het hoofd, bleek Beekman de gedroomde reisleider. Op bepaalde punten, meestal aangegeven door afsluitende akkoorden klonk een prettig tussenapplaus, en wat werkt het toch mooi in zo'n cyclus, af en toe eens een flinke lach door het publiek. Zo is het bedoeld, ik weet het zeker. Of zoals iemand na afloop zei: "Je amuseert je, je raakt ontroerd en je geniet van virtuositeit, en dat allemaal in een stuk. heerlijk!'
Zoals in het slotlied zanger Beekman een poging doet de ongelukkige molenaarsknecht te ontvoeren uit zijn kristalhelder Molendrecht naar de beloofde rustplaats in open zee, was ook de ontvoering van Schubert uit de kleine zaal van het Concertgebouw naar dit popfestival gedurfd of zelfs een tikje brutaal. Maar hij staat, als Paard van Troje. Eens zien of en wie hem zo de concertzalen weer durft in te trekken!

 

MAANDAG 20 november STEMADVIES

Het is toch door Mulisch geweest dat ik eens ben gaan kijken wat die Partij voor de Dieren nou eigenlijk wilde. En toen ik daarna bij Groenlinks.nl even hun standpunten over bio-industrie opzocht en net als bij de andere items voor dierenwelzijn een blokje kreeg "dat er snel een actueel programmapunt zal worden ingevoegd" besloot ik dat het voor GL een volgende keer zal zijn. Ik ga op de PvdD stemmen. Laat er maar eens een luis in de kamer toe, laat partijen zich maar eens uitspreken over hun wetvoorstellen. Mijn lezers hier hebben geen stemadvies nodig. Maar kijk voor de grap eens op www.partijvoordedieren.nl Misschien vergaat het u als mij. En wat heerlijk om al is hij maar lijstduwer een voorkeursstem te kunnen geven aan die mooie Jan Wolkers!

 

VRIJDAG 24 november HOU HET KLEIN

Zou het met de Sint te maken hebben of worden we steeds beter? De verkoop na afloop van An & Jan-optredens is verbazingwekkend hoog. Cd's en tekstboekjes vliegen de tafel af, en door de vooraf optimistisch flinke voorraad voor dit seizoen schemert de bodem. Nog even uitkienen, want we moeten er nog elf, en dan is alles oppelepop. Even verkooppauze tot ik voor de volgende tour lente 2008 alles bij laat maken? En misschien in de tussentijd eens probeer de oude voorraad Jan Rot-cd's te slijten. Of herbestel ik nu, en weet dat ik tot die tijd met volle schappen zit? Kleine ondernemersproblemen, we zullen eerst dit weekend eens aanzien. De grote sinterklaasmail die ik in gedachten had aan allen die dit jaar iets in de Rotshop hadden aangeschaft, heb ik in ieder geval afgelast. Stel je voor dat daar en masse op wordt gereageerd, dan heb iktijd noch spullen daar adequaat op te reageren. Ons devies: hou het klein! Voor het boven je kop groeit.

ZONDAG 26 nov VEEL VAN HUIS

Acht optredens in elf dagen, waaronder reizen naar Enschede, Emmen, Hoogeveen, Drachten - beetje afgeragd en uitgewoond tik ik nu - zojuist teruggekomen van Alkmaar - deze regeltjes, al is het vooral om het mooie foto'tje van Rover kwijt te kunnen, dat Daan maakte tijdens mijn afterdinnertelefoontje eerder deze week. Voor het slapen gaan nog even liedboekjes inpakken voor kopers in Alkmaar (ik had de doos weer thuis laten staan), andere bestellingen regelen en daarna nog twee schoentjes vullen. Hulppiet heeft ze al klaargelegd: voor Rover 2 brandweermannetjes en voor Elvis een ballerina en nog een chocolaatje en pepernoten. En dan mijn specialiteit: i.p.v. de wortel gewoon weg te halen, bijt ik er een paar stukken uit en spuug die in de kamer, en van het bakje water mors ik de helft over de rand voor ik 'm leeggooi. Dat maakt het paard wat echter, want volgens het verhaal bklijft die op het dak, maar bij ons komt ie gewoon de kamer in.
"Pegasus eet niet zo netjes, Sinterklaas!" vindt ook Elvis. De Sint komt morgen in ons dorp, maar die gaan we missen, want we mogen straks (vanmiddag) met het hele gezin naar de premiere van Annie in de Efteling. raar idee dat wij over anderhalve maand met Doe Maar in première gaan... (over veel van huis zijn gesproken)

VRIJDAG 1 december 03:1

Net terug van een prachtweek, woensdag IJmuiden uitverkocht, Deventer 300 man en Stadskanaal ook zo'n beetje. Alledrie dik feest, en morgen en overmorgen wachten uitverkocht Gouda. Maar het bericht over dat jongetje in Hoogerheide (onze gemeente) laat me nu bij thuiskomst alleen maar glazig voor me uit staren. En als ik dan de foto van ons Rovertje hier onder zie, en indenk... afgrijselijk. Ik kruip maar gauw bij ze.

 

MAANDAG 4 december 0:56 KERST of DOE MAAR?

Een na laatste "nieuw op 1" week afgesloten met 2x Gouda. Volgende week nog vier, plus woensdag voor mij twee nummers op de Franse nacht in Vredenburg. Moet eigenlijk Vous permettez monsieur in het Frans doen, maar voel er veel voor mijn eigen "U wou mij zien, meneer?" te chansoneren. Het is pas 1 uur en toch kijk ik al zenuwachtig naar de klok, want morgen moet ik er met de kinderen uit, want vader heeft zijn eerste ontmoetingsdag, perspromotie en tekstdoorloop voor Doe Maar. Op zulke dagen is het een nadeel zo ver van Amsterdam te wonen, de rest komt even op de fiets. Wou op de openingspagina van janrot.nl boven mijn logboekhoekje een foto van Doe Maar zetten, maar bedacht toen dat ik beter alvast wat reclame voor An & Jan Vrolijk Kerstfeest kan maken in het LAK. Eigen waar eerst! Kan ik soms gloeiend trots van worden dat het op de voorkant al het hele jaar dringen is. Wel zorgen dat ik niet op een avond naast mijn bureaustoel lig. Vandaag best met een raar gevoel 'Venus' gespeeld...

 

MAANDAG 4 december 23:54 WE ETEN ER AL GOED VAN

'En de Musical Award voor beste mannelijke bijrol gaat naar Jan Rot als Arent in Doe Maar,' grijns ik, als ik een plaatsje zoek op het parkeerterrein voor de Focus-studio, waar persmeeting en eerste tekstdoorloop van Doe Maar plaats zal vinden. Als je een half jaar van je leven aan iets opoffert kun je niet hoog genoeg inzetten.
Bij binnenkomst zie ik producenten, medespelers en medewerkers. Ik knik, zwaai van afstand, of steek mijn hand uit ter begroeting. Ik ben niet zo van de showbizkus, zeker niet op maandagmorgen half elf.
'Dit vind iemand als jij vast vreselijk,' duwt iemand alvast een microfoon onder mijn neus, als ik mijn weg zoek naar een kopje koffie en een Doe maar petit fourtje. Maar nee, dat heeft hij niet goed begrepen. Ik vind het niet alleen vermakelijk, maar zeker ook opwindend, zo'n grote productie. Tussen zeven acteurs als je nieuwe familie en een haag camera's voor je neus, treed je een nieuwe wereld binnen, en daar was het me om te doen. In mijn eerste persinterviewtje vat ik het zo samen: 'Ik verwacht veel van wat ik in de loop der jaren heb geleerd te kunnen gebruiken, maar hoop vooral ook om er een boel bij te leren.'
Ik vertel een aantal in hoog tempo opvolgende mediaklanten mijn herinneringen aan Doe Maar, spreek hier nog eens mijn bewondering uit voor de hits en zing daar een stukje Nachtzuster. Om me heen doen de anderen hun ding. Als de pers is voldaan, begint de lezing. Erg leuk om ineens alle stemmen te horen en de karakters te zien. De botsing met Daniël Boissevain als mijn zoon leek me op voorhand al geloofwaardig, maar nu hoor ik ook Tommy, het jongere broertje met wie ik het juist moet kunnen vinden.
Helemaal goed. Zijn ook beiden echte acteurs natuurlijk. Even flitst het door me heen of ik dit eigenlijk zelf wel kan, en een volgende regel komt er schools en onbeholpen uit, maar dat doet er nu nog niets toe, uiteraard.
"De toon is goed, hoor " loopt regisseur Jos Thie na afloop even langs. Fijne vent. Een van ons. Ik ga 'm alles geven wat ik heb. In de file bij Den Haag bel ik vast uitgebreid met het thuisfront, want niks vervelenders dan manlief die na een lange dag in de bank ploft en te moe is om te vertellen. Om ze ook daar in de sfeer te laten komen heb ik een A0 affiche meegepikt, voor in de eetkamer. We eten voor de tv. Op RTL Boulevard vertelt Pa dat z'n dochter het mooi vindt dat hij in de musical zit. Elvis glimt, maar vindt wel dat ik ook broertje had moeten noemen.
"Maar dat is toch niet waar? Die is toch te klein om het te snappen?" lijkt mij.
"Dat weten de mensen toch niet..." schudt ze haar hoofd over zoveel integriteit. Als toetje eten we de meegenomen petit-fourtjes. Die moeten meteen maar even vastgelegd. Nog maar een dag gewerkt maar de familie Rot eet er al goed van!

ZATERDAG 9 dec 's nachts NOG 1 OP EEN

Vanavond in Nieuwegein alle An & Jan nummer eens voor de een na laatste keer gespeeld. Steeds als er een voorbij was, dacht ik: gossie, morgen in de kleine komedie voor het laatst. Nou ja, over een paar jaar houden we een 'U vraagt, wij draaien'-show en komt er een deel terug. Een mooie gelegenheid om ook liedjes als Frans Lied, Wit wit bier, Help, U wou mij zien, meneer? en natuurlijk Volle Maan aan de Vrijerslaan op te nemen, want dat kan natuurlijk niet zo.
Een feest zal het vanavond worden, maar zonder afterparty, want om 10.00 's ochtends meld ik me weer in de Focus repetitieruimte voor Doe Maar. Ik was eerst van plan op deze plek de repetities bij te houden, maar ik geloof dat ik de keuken nog even dicht laat. Tot nu toe, als mensen vroegen: "Wordt het wat, moeten we kaartjes kopen?" hield ik mijn handen in standje wie zal het zeggen. Inmiddels knik ik bedachtzaam dat het wel eens zeer de moeite waard kon worden. Of zoals dat heet: "We gaan het meemaken!"

 

MAANDAG 11 December; DROOMPAAR NEEMT AFSCHEID

Afscheid van Droompaar, Help, Leve de Liefde & de Lol, Dankzij mijn man. Geen 'Oh Amalia', geen "O Jensen", geen Namen Zonder Band en vooral geen Volle Maan aan de Vrijerslaan. Elke dernière is een beetje sterven, maar dat gold dit keer alleen voor het repertoire, want An & Jan beleven over twee weken alweer een 'nieuwe geboorte' in de kerst-special in Leiden.
"Dit is voorlopig het laatste optreden zonder jou," zei ik vooraf dan ook tegen Walter Kuipers, de nieuwe man van Marjolein (maar al veel langer violist in de Berini's) die niet alleen met kerst meedoet maar ook aantreedt in de An & Jan-show voor volgend seizoen waar we nog even niks over zeggen. Het optreden ging prima. Bijna 400 man in de zaal en die vermaakten zich hoorbaar. Na afloop een berg cd's en boekjes verkocht. Dankbaar stemmend, dat mensen zo blij worden van die plaatjes. Trek in champagne maar nee, doorzakken was er niet bij. Om half een ging ik - na een telefoontje met Daan - onderuit in mijn kale bed in hotel Ibis, om de hoek van de repetitieruimte bij Focus. Daar begonnen we om 10 uur met de patat-scene (gelukkig nog zonder echte patat, er zijn grenzen wat je op maandagmorgen aan kan), waarbij ik het fijne Doe Maar pareltje Okee mag zingen (Okée, geef mij er dan maar twee, want met die ene red ik het niet mee) Taalkundig niet correct, maar het zingt lekker weg!

 

 

ZONDAG 24 DECEMBER KERSTKINDEREN

Ik hoop nog altijd ergens een brief te vinden met het precieze uur van mijn geboorte, maar toen de kraamverzorgster eerste kerstdag om zes uur 's morgens kwam kijken (er was avondklok in Indonesïe, niemand mocht voor zonsopgang de straat op, lag ik al in mijn kribje. Enfin, over een uur of twaalf kijk ik in de spiegel en weet dat ik 49 ben. Dat zeg ik per vergissing al het hele jaar als mensen vragen hoe oud ik ben, dus een schok is het niet.
Gisteren de eerste volledige Doe Maar-doorloop gehad voor "publiek' (crew en medewerkers). Het was ook de bedoeling om de muzikanten te laten zien wat we deze drie weken hadden uitgevroten, maar muzikanten zijn niet van die toeschouwers, dus hadden ze een klein plekje bij de piano gemaakt en speelden spontaan mee. Dat gaf ons acteurs vleugels en hoewel er nog enorm veel moet gebeuren vóór de wirwar van verhalen, liedjes, attributen een soepele eenheid vormen, sprong ik meteen na het 'slotapplaus' vol adrenaline in de auto voor de live uitzending van Tros Muziekcafé waar ik als surprisegast voor Rob de Nijs was gevraagd. Hier meteen dus het laatste nieuwtje van dit jaar: Rob komt deze lente met een plaat vol vertaalde Franse hits, en daarvan heb ik er een aantal vertaald. O.a. Cinq heures, paris s'eveille, Pour un flirt en Voici les clés. Ik ben trots en blij dat Rob ook mijn hertaling van Hier encore (yesterday when I was young) zal opnemen, nu als 'Eeuwig Jong" een beetje verstopt op mijn Alle 13 Schubert-cd. Hopen dat ik de nestor ook nog mijn Vous permettez, monsieur in de mik kan douwen, want die staat nog nergens op.
Ik blijf Rob mijn levenlang dankbaar dat hij mij, ontroerd bij het zien van dochter Elvis op de achterbank bij een benzinepomp, spontaan uitnodigde om op zijn jubiloeumoptreden in Carré het lied 'Vaders' te duetteren. Het kwam net in een windstille periode van mijn carrière, en in die zaal te voelen dat ik voor het podium geboren ben, was de opsteker voor het veranderen van een aantal zaken, die hebben gezorgd dat we er vier jaar later heel wat beter voor staan.
Met een trotse grijns dat na Boudewijn de Groot en Herman van Veen een nieuwe topstem een tekst van mij zal zingen.
Rob is overigens ook een kerstkind, 2e kerstdag, net als mijn vader. En net als bij ons, is ook Robs nieuwe grote liefde 'van dezelfde leeftijd, maar dan iets jonger.' (Reve). We houden u op de hoogte.
Zalig en/of Vrolijk kerstfeest iedereen en voor degenen met een kaartje: tot ziens in het LAK deze week!

 

ZONDAG 31 DECEMBER 23:17 LAATSTE UUR


Laatste uur van een waar Rotjaar. Privé meer dan gelukkig met Daan en de kiendopjes en qua gezondheid dankzij een geslaagde ooroperatie af van een dreigend Beethoven-complex. Gouden plaat en no 1 in de albumcharts voor de Mattheuspassie, de Zomerreis, een geslaagde tour voor An & jan Nieuw op 1 en tot slot een mooie serie kerstconcerten in het LAK-theater in Leiden.
De eerste van de vijf, op tweede kerstdag was nog wat stroef en wankel. Goed te merken dat we al een paar weken niet op het podium hadden gestaan en ik was zo uitgewoond en afgedraaid na drie weken Doe maar-repetities dat ik stilletjes bang was ter plekke dood om te vallen. Ook het uitgevoerd horen van alles waar ik toch vanaf de zomer al mee bezig ben geweest - mooi vertaald kerstrepertoire dat niet alleen grappig is, maar ook met voldoende diepgang - hakte er flink in. 'Stille nacht' , bij ons in essentie teruggebracht tot het wonder van de geboorte, kwam wel heel dichtbij als kerstkind, en toen ik mijn verstikte stem verduidelijkte "Vandaag zou mijn vader 82 zou zijn geworden" werd er flink wat gesnotterd. De dagen erop heb ik tijdens het zingen sterk aan kerstkinderen als Martin Gaus en Joop Hiele gedacht en ging het beter de emoties binnen te houden. Hoogtepunten voor mij: Met de kleine trom (little drummer boy) in Johnny Cash-June Carter arrangement, Uit het gekkenhuis met onze Jakob als Jona lewie in Stop the Cavalry, en Kom dit jaar met kerstmis bij mij - Marjolein als Mariah Carey in een kerstmanpakje voor kinderen van 3-6 jaar.
Voor wie het gemist heeft: we gaan eens kijken of we kerst 2007 en 2008 een aantal voorstellingen kunnen geven, en dan mag meteen de cd uit! Goed, het is kwart voor twaalf, ik ga mijn dopjes wakker maken met een fles champagne. Wat 2007 mag brengen, we gaan het meemaken!

 

MAANDAG 1 JANUARI 2007

PROOST!

PS het nieuwe Rotjaar begint vanavond meteen in het concertgebouw! Op de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Amsterdam in het Concertgebouw brengt sopraan Miranda van Kralingen mijn Schumann-vertaling Twee ringen in een doosje - (du ring an meinem finger) en zingt met Pierre Bokma een in opdracht gemaakte nieuwe tekst op 'Omdat ik van je hou' . Ik weet niet of ik er bij ga zijn, het is mijn eerste vrije dag dit jaar :-)


Logboek Mattheus. (Janshoek mrt/april 2006 chronologisch)


Janshoek mrt-juli 2005 (chronologisch)

Janshoek aug-sep 2005 (chronologisch)

Dagboek nachtlied aug-jan 2006 (chronologisch)

sluiproute naar google