Janshoek

Email: jan@janrot.nl

Zonder of met regelmaat, net hoe zijn hoed staat, tikt Jan Rot hier op waar hij zin in heeft. (laatste verhaaltje eerst.)

 

JANSHOEK tot half augustus 07 omgekeerd chronologisch

 

VRIJDAG 29 juni HET EINDE IN EINDHOVEN

Nog twee en dan is zelfs voor Doe Maar een zomerstop. Wij riepen al "grote vakantie" als we drie dagen achter elkaar vrij hadden, en de laatste daarvan was ergens in april. Vanaf 3 december heeft het zeven maanden de agenda bepaald, en het lijkt me zo heerlijk om weer eens een tijdje achter elkaar thuis na het eten met de kleintjes in bad te gaan en daarna met Daan een van de vele dvd's op te zetten die nog staan te wachten, en daarna tegen half elf naar kantoor met een pot koffie en dan tot het licht wordt ongestoord doorwerken aan een of ander meesterwerk. Maar eerst nog even deze twee en daar heb ik ook zin in. De laatste dagen in Hoofddorp weer steeds nieuwe details aan Arent ontdekt, kijken wat er nog meer inzit. En dan sluit ik zondag Janshoek tot augustus. Voor de gezelligheid nog even het gezinsfoto'tje hoe het zeven maanden geleden begon.
En let wel, ik vind het heerlijk, even geen Doe Maar, maar ik ben ook oprecht blij dat het nog niet afgelopen is, en ik zal straks met plezier de drie maanden reprises doen. Tot dan!

 

 

MAANDAG 25 juni JEZUS EN DE DODE VLIEG

"Vader, ik heb een kunstwerk op je bureau gelegd," liet Elvis al over de mobiel weten. "Jezus en de dode vlieg".
Daan gaf wat meer informatie. Elvis had een dode vlieg gevonden, opgeplakt en er in roze een Jezus aan het kruis onder getekend.
"Ik vond het een heel bijzondere vlieg, daar moest ik iets mee doen," legde Elvis vanmorgen uit.
"Nee, het was een gewone vlieg, maar jij hebt hem bijzonder gemaakt," vond ik.
"Want als ik later kunstenaar wil worden, moet ik goed oefenen, hè vader?"
"Precies liefje: oefening baart kunst, zegt het spreekwoord."

VRIJDAG 22 juni EEN NIEUWE TOVERFLUIT

Twee jaar geleden maakte ik met steun van het Podium voor de kunsten als studie een brute bewerking van Mozarts Zauberflöte. Opdracht was vooral eens te onderzoeken hoe ver je de tekst van zo'n opera kon oprekken, zonder de muzikale structuur aan te tasten. Het resultaat was zo grappig dat ik er voor de VPRO-radio een hoorspel van maakte waarbij ik alle zang en koorstemmen zelf invulde. De Nieuwe Toverfluit is zo a-typisch dat ik 'm als opera nergens kwijt kan, maar eigenlijk is het natuurlijk geen opera, maar een singspiel, gemaakt in opdracht van de volkstheatermaker Schickaneder, die zelf de rol van Papageno vervulde. Inmiddels kriebelt er iets om het ding zelf op te zetten, met goedzingende kleinkunstenaars en acteurs voor seizoen 2008-2009. "Daar kun je die mensen niet voor vragen, daar moet je zo veel voor repeteren!" dacht ik vannacht ineens, toen ik alle radiouitzendingen weer eens achter elkaar had beluisterd. (KLIK HIER VOOR MP3 en RADIO). Maar ach, de acteurs van Toneelgroep Amsterdam staan ook vijf uur Shakespeare uit hun hoofd te leren voor een maandje uitvoeringen, dus wie weet...

 

MAANDAG 18 juni (01:20) ROT VOOR ROTTERDAM...

Net terug in Ossendrecht van de laatste Carré. Het afscheidsfeestje van Bart na afloop is er bij ingeschoten, want dat is de consequentie van toeren met twee kindjes. Maar ach, wat zat ons Elvisje mooi op de eerste rij. En die oogjes toen ik haar mijn podiumbloemen reikte! Ook vandaag waren beide voorstellingen knallers en ik ben dan ook best opgewonden na 'mijn eerste week Carré'. Toch zo maar gaan slapen en en met een fris schoolbord de nieuwe week in. Vanavond voor het eerst dit jaar weer eens als mezelf op het podium bij Poetry met een naar ik vermoed van alles wat programma. Ik neem gewoon een paar multomappen werk mee en we zien wel. En vanaf dinsdag terug in Oude Luxor, met de nieuwe Tommie.

ZATERDAG 16 juni BARTJE BEDANKT! (& ZONDAG PS)

Het is best werken in Carré. Het is de grootste zaal tot nu toe en het gevaar dat de scenes op het podium blijven hangen is aanwezig. En het warme bad bij aanvang ontbreekt. Een echte 'Amsterdamse' voorstelling is Doe Maar niet. "We waren ook een provinciaal bandje," zei Henny Vrienten die donderdag kwam kijken. In het script zitten grapjes waar niemand hier om lacht. En als er 1000 mensen in Carré zitten, zijn er toch nog flinke kringen leeg. Dinsdag en woensdag fietste ik na afloop niet geheel tevreden naar ons logeerhuis. Al had ik zelf lekker gespeeld, de voorstelling als geheel moest beter kunnen. iedereen deed uiteraard zijn best, maar er was iets te veel gepingel, zoals ook het Nederlands elftal op een tournooi wel wint, maar dat je weet dat er meer inzit. Maar donderdag was het weer een geheel en vrijdag was het als vanouds. Ik verheug me dan ook op de vier dit weekend, want zo vaak overkomt je zoiets niet, een week in Carré, de hele stad vol A0 en bovendien een week de 'sterkleedkamer', met pluche bank en eigen televisie, wat ik mij grijnzend laat aanleunen.
Het zijn vandaag en morgen ook de laatste optredens van Bart Rijnink als Tommie. In de showbizz betekent het maandag "Uit het oog, uit het hart" en dan gaan we voor de nieuwe Tommy. Maar dit weekend mogen we nog oprecht van hem genieten, want jongens, wat een mooie rol maakte hij er van en wat een vrolijke kwant achter de coulissen. Bartje bedankt!

PS Zondagmorgen: Gisterenavond wat mij betreft een van de beste van het seizoen. En voor het eerst een open doekje op mijn favoriete Arent-moment als ik tijdens Nachtzuster een rondje met mijn infuus dans, waarbij ik altijd Marcello Mastroianni in mijn achterhoofd heb als hij in Ginger y Fred een tapsolo uitvoert met op een krampachtige glimlach in de hoop dat het niet opvalt hoe stram hij is. Ik vond het echt jammer dat deze Arent moest sterven, zie 'm maar weer eens terug te krijgen!
"Zo had ik me het voorgesteld..." fluisterde ik tijdens het applaus halen naast me. En daar doe je het voor!

 

 

ZONDAG 10 juni EEN WEEK CARRé...

Als jongen droomde ik van Paradiso en Pinkpop, toen ik in 1990 overstapte naar het theater was de Kleine Komedie de bekroning. Maar zo tegen mijn veertigste, vooral toen ik er om de hoek kwam te wonen, kreeg Carré steeds meer aantrekkingskracht. In 1979 speelde ik er voor het eerst, met de Streetbeats, inderhaast opgeroepen als vervanger voor The Nits in het voorprogramma van the Tubes. "Ik vind het al zo mooi dat we hier mogen spelen, als u liever koffie gaat drinken in de foyer, voel u niet bezwaard," riep ik olijk na een paar nummers, wat ons de halve zaal kostte, maar de helft die bleef zitten was daardoor wel gewonnen. Ik heb er ook eens gestaan in 1990, op een feestdag van een muziekschool, waarbij een schoolbandje mijn lied Valerie had ingestudeerd. De opkomst met de drummer (12) op mijn nek als tamboergesell was een van de betere uit mijn carrière. Ik stond er dit millennium twee avonden als gast van Rob de Nijs en eenmaal als gast van de Maskers. Op de avond van het pluche vorig jaar heb ik er nog een stukje Mattheus acapella gedaan. En nu dan een week, inclusief twee matiné's acht optredens in zes dagen. Weliswaar als onderdeel van het geheel Doe Maar, maar dat doet aan de kick en het succes niks af. Ik neem vrouw en kindjes een week mee naar Amsterdam, zodat het ook privé leuk blijft. En dan zondagnacht naar huis om maandag nog wat te kunnen voorbereiden voor een solo-optreden in Schouwburg Rotterdam op Poetry International, met Jakob en Sandra. De rest van de week wacht vier dagen Oude Luxor en tweemaal Chassé Breda. Maar dat is op dit moment nog ver weg. Eerst Carré. We zullen ons best doen!

 

VRIJDAG 8 juni DAT WOU IK OOK...

Vanavond staat de Tamboer in Hoogeveen op het programma. Ik ben niet zo sentimenteel aangelegd, maar in Hoogeveen bracht ik mijn middelbare schooltijd door, en in de Tamboer zag ik mijn eerste grote concerten, ik herinner me Robert Long en Herman van Veen, musicals als Foxtrot en Wat een planeet... Enfin, jaren zeventig in optima forma. De voormalige grote zaal van de Tamboer is nu de kleine, we hebben daar met Nachtlied en An & Jan gestaan en voor mijn docufilmploeg heb ik nog een half jaar geleden aangewezen waar ik op de eerste rij zat toen Van Veen zijn krullen schudde, en terwijl ik zijn zweet van miojn voorhoofd wiste dachjt: "Dat wil ik later ook." Misschien zitten er vanavond in de zaal ook weer kids voor wie een wereld opengaat. Als ik een keer geen zin heb is dat een van de methodes om me weer zin te laten maken en toch dat streepje meer te geven, de mogelijkheid dat je iemand voor altijd betoverd voor het theater. De andere oppepper is van Bruce Springsteen, die altijd zo speelt dat mocht het om wat voor reden dan ook zijn laatste blijken te zijn, hij er met trots op kan terugkijken!

ZONDAG 3 juni . KERSTMIS IN JUNI

Zojuist terug van een vijfdaags minivakantietje met het gezin. Woensdag eerst langs Grote Oma in Hoogeveen, daarna door naar Groningen, ingecheckt en gegeten in Mercure hotel waarna ik naar de Stadsschouwburg reed voor de eerste twee Doe Maars in mijn oude stad. Volgende dag Pirates of the Carribean gezien, inclusief piraat Keith Richards. Vrijdag naar Apeldoorn gereden met een stop in de Apenheul. We sliepen in het zeer vriendelijke familiehotel Abbekerk, 100 meter van Orpheus, waar we pizza's hebben besteld voor ik naar kantoor moest. Gisteren overdag Paleis het Loo bezocht. Ook na de tweede show in Orpheus blijven slapen, lekker relaxt en vanmorgen op weg naar Ossendrecht langs mijn oudste zus in Wageningen, waar Elvis eindelijk het zelf ontworpen labyrinth in straatsteentjes mocht aflopen. Nu is het half drie 's middags en zit ik achter mijn computer. Wat gaan we doen met de rest van de dag en morgen? Eerst 's mijn nagels knippen. Dat wil ik al drie dagen. En daarna? Over drie weken gaan we de kerst-cd voor An & Jan opnemen. Dar vraagt nog wel wat voorbereiding. Het is niet helemaal het weer om in de kerststemming te raken, maar ach, het familiegevoel is er. Vrolijk kerstfeest!

DINSDAG 28 Eén MELODIE...

Eind juni verschijnt de eerste single van als voorloper voor het nieuwe album van Rob de Nijs, waar ik acht teksten voor leverde. Eén melodie, een tweetalige versie van Clercs jaren zeventighit This Melody. Bij de opnames kon ik niet zijn, maar via de weblog van Julien Clerc kreeg ik een aardige impressie. Wel stom dat ze bij het repareren van Rob de verkeerde tekst hebben gebruikt, waardoor het zinnetje "Een taalgebied, door hetzelfde liedje" is verdwenen. De band is al naar Engeland zodat hij op tijd gedigitaliseerd kan worden voor iTunes, dus er is niks meer aan te doen. Wel jammer, vooral omdat ik er nogal op had zitten broeden, terwijl de puzzelstukjes, taalreunie, grensgebied voor me op tafel lagen. Nu ja, er gaat altijd iets mis, en als je dat niet wilt moet je zorgen dat je overal bij bent en dat is niet te doen.
Nog meer nieuws? Misschien wel, maar of het spannende oriënterende telefoontje van daarnet ook het gewenste resultaat gaat opleveren??? (Wordt vervolgd...)

ZONDAG 26 OP EEN MOOIE PINKSTERDAG...

"Moet je nou alweer weg?" zou het bijschrift kunnen zijn voor deze foto. "Laten ze je zelfs met Pinksteren niet met rust?"
O zeker, soms haat ik ze bij V&V, en dat in musicalland gebruikelijke meedogenloze boeken, alsof we een stel automaten zijn waarvan het zonde is als ze een dag ongebruikt staan. Vanavond in Osdorp is de twaalfde dag van huis, want de dag van de musical awards was heel handig op onze enige vrije dag in de week gepland. En de komende maand juni met 25 optredens in 28 dagen breekt het record uitwonen. Maar ach, opa in de mijnen had het ook niet gemakkelijk en stoflongen krijg je er niet van, want ze worden elke dag doorgeblazen.
Overigens spelen Rover en Daan hier Tiet Piraat en ik ben ook niet saggerijnig uit Delft teruggekomen, zoals je zou kunnen denken na de eerste alinea. Integendeel, ik speel de hele week al zeer geïnspireerd, en probeer Arent elke avond iets anders in te kleuren, door voor aanvang een woord in gedachten te nemen: "cool", "geblokkeerd", "zachtmoedig" en hem zo een beetje neer te zetten. Niet dat ik iets aan de teksten verander, maar wel aan intonatie en emotie. Omdat Daniël daarop reageert en ik daar weer op, zijn we avontuurlijk bezig, af en toe langs de afgrond, maar vaak ook met nieuwe winst, en sowieso met chemie, meer dan dat je je verhaaltje afdraait ("en net zo goed een grammofoonplaat zou kunnen opzetten" heette dat vroeger.
En zijn we hier volgende week weer flauw van, doe je het omgekeerde en probeert de finesse in een vast patroon te polijsten. Enfin, zo zorg je ervoor dat het spannend blijft, en zeker Pinksterzondag zal de heilige geest niet ontbreken.
PS. Voor wie Doe Maar nog wil zien, er zijn nog kaartjes voor Carré van 12-18 juni.

 

 

WOENSDAG 22 LEKKER WERKEN

Deze gezellige foto voor de Varagids, werd door Bob Bronshoff geschoten een dag voor Jan Keizer van BZN (zie cover in mijn hand) belde of ik een lied voor hem zou willen vertalen. Toeval is toch een raar ding. Lied is inmiddels ingeleverd en goedgekeurd, misschien al wel opgenomen ook. Zojuist de vertaling voor "Het Groot niet te vermijden..." ingeleverd, waar ik een paar dagen geleden nog niet uitkwam. Och, wat zijn dat toch heerlijke momenten als je ineens het juiste woord en de ingang hebt. (Ik verklap nog even geen titels voor mijn beurt. Gisteren ook vergaderd voor een klassiek project waar ik dolgraag meer over zou melden dan dat liefhebbers van mijn klassieke hertalingen 15 of 16 december met potlood in hun agenda mogen blokkeren.)
Na het musicalawardgeweld van maandag hoorde ik gisteren onder de rozenstruik dat de Mattheuspassie voor de Edison publieksprijs op de tweede plaats is geeindigd, dus ook dat beeldje komt een andere keer wel. De publieksprijs voor Doe Maar nemen ze ons niet meer af, en het idee in de hitmusical van 2007 te spelen is opwindend. Alle kranten stonden er vol van, en het publiek in Capelle aan den Ijssel genoot nog 20% meer dat ze er deze day after bij waren. En in huis waren we zeker tevreden over het RTL Boulevard kleding-item waarin Fiona en Daphne het er zeer over eens waren dat op het MA-gala 'de vrouw van Jan Rot er prachtig uitzag." Elvis: "Jij was de mooiste van het bal, mama!"
Zo genoeg over prijzen en feesten. De zon schijnt, dus lekker werken met de deuren open!

 

DINSDAG 21 (01.50) ... JAN... ELBERTSE

"Teleurgesteld?" Drukte iemand me meteen na de uitzending van de musical awards een microfoon onder de neus.
"Ben je betoeterd?" lachte ik oprecht. Vijf prijzen, waaronder de publieksprijs. Natuurlijk had ik de mijne graag gewonnen, maar hij blijft in de familie. Jan en ik delen vaak de kleedkamer, dus de eerste weken krijg ik het om mijn oren dat ik steeds zei dat ik ging winnen, maar ach, dan plaag ik terug: "Een prijs voor BIJrol voor een KLEINE musical, da's twee keer niks, Jan, daar zit ik niet om verlegen."
Het is ook geen verliezen natuurlijk, je bent al genomineerd, dat is een eer op zich. Je hebt alleen niet gewonnen. Zoals Daniël wel won, waarop mijn toneelvaderhart oversloeg van trots. Ik vond het ook fijn en terecht voor Annick, die van een op papier ogenschijnlijk kleurloze rol, iets heel bijzonders heeft gemaakt. En de prijs voor Pieters script is een hele deftige. Winnen van Phil Collins :-)! En hoewel ik voor en na mijn categorie eigenlijk niet zenuwachtig was, stond voor de medley van Hair het zweet me wel tussen de billen. Zou het werken? Zou je het kunnen verstaan? En vooral was de beslissing na maanden wikken en wegen om Let the sunshine in te vervangen door: "Laat de liefde toe" de juiste? Want ik heb alle varianten gezocht, Kijl, de zon komt op/ Zie het zonnig in, Zoek het zonlicht op/ Dans het zonlicht in/ Kijk, de zon in jou/ Voel de zomerzon en wat al niet meer, het bleef allemaal Lou Bandy "Breng eens een zonnetje onder de mensen, een blij gezicht te zien doet je zo'n goeoeoeoeoeoeed!" En de Liefde daar gaat het toch maar om. Natuurlijk, wie weet worden we volgend jaar genomineerd voor de liedteksten van Hair!
In anderhalf uur waren we terug in Ossendrecht, waar we een fles goeie champagne hebben opengetrokken op ons avontuur in musicalland. Ik speel in de beste kleine musical van het jaar en blijf dat tot december nog een keer of 100 doen.
En voor wie meer wil weten over de man die er met 'mijn' beeldje van doorging, klikt maar eens op janelbertse.nl en zoek vooral het filmpje van Nijntje, in zijn glansrol als Dick Bruna. Zo. En nu ga ik mijn pak ophangen en slapen. Morgen staan we er weer, in Capelle aan de Ijssel!

MAANDAG 21 (14.50) EN DE WINNAAR IS...

 

"Vandaag is de grote dag..." belde Arbeidsvitaminen me uit mijn bed, en ook voor radio 3 verklaarde ik nog maar eens dat we zo dadelijk niet twee uur naar Hilversum rijden om te komen verliezen. "En mocht de winnaar Jan of Ara zijn is er nog tijd genoeg om te beseffen dat genomineerd zijn op zichzelf al een hele eer is."
Geen reden dus om zenuwachtig te zijn, maar hard werken is ook zo wat. Omdat ik vannacht voorlopig vastliep in een leuke vertaalopdracht voor "Het Groot niet te vermijden...", een ouwe rockhit met zo'n simpele tekst dat het in het Nederlands bijna ondoenlijk wordt dezelfde losse sfeer te behouden, maak ik van deze middag maar eens gebruik om mijn kantoor op te ruimen, en weken post te openen, want bovenop liggen de eerste aanmaningen voor snelheidsovertredingen die ik onderop de stapel nog niet heb opengemaakt. (Altijd 11 of 18 km te hard, hoor, dat je niet denkt.)
Zo dadelijk brengen we de kleintjes naar opa en oma, en tuffen in gala naar de televisie. Ik heb er zin in!

10 UUR LATER

 

 

VRIJDAG 18 DANKWOORD VOORBEREIDEN...

"De ervaring leert dat de leukste dankwoorden voorbereid zijn," waarschuwt de informatiebrief van de Stichting musical awards. "Ook als u niet verwacht in uw categorie te winnen is het raadzaam om een kort dankwoord voor te bereiden (maximaal 30 seconden), zodat u geen belangrijke personen vergeet."
Vannacht voor de spiegel, in smoking, probeerde ik een en ander, maar voor de zekerheid heb ik zojuist wat als beste uit de bus kwam even voor het cameraatje van mijn laptop geprobeerd, een flesje Buckley hoestsiroop bij wijze van trofee. Nou, 34 seconden moet kunnen, en hij is ontroerend hoor, alleen daarom al zou het zonde zijn als ik hem maandag niet won. Maar daar gaan we vooralsnog niet van uit. "Als je maar sterk genoeg ergens in gelooft, gebeurt het ook," is de strekking van mening musicalliedje, dus daar houd ik mij aan. Concullega Elbertse ventileert inmiddels dezelfde instelling, zodat wij elkaar in de kleedkamergangen fijn kunnen plagen. "Dankwoord voorbereiden? Maar dat van jou krijgt nooit iemand te horen!?"
Maandag zien we niet alleen onze Kim in een voorproefje Fame voor komend seizoen, maar ook de cast van Hair met een medley. Op RTL Boulevard was al een stukje, inclusief presentatie van de hippe kostuumontwerper Rodrigo Otazu en dat gaat wel wat worden. Vergeet niet te kijken, maandag om 20:30 op Nederland 1!

 

MAANDAG (0:53) ONDERTUSSEN THUIS...

"Zie jij je kinderen nog wel, Jan?" vroeg Jakob Klaasse. (mei 1982, 25 jaar geleden dus, stonden we met Counting Sheep in de hitparade, ik als zanger, hij als producer. Datzelfde jaar gingen we voor het eerst op tournee, samen met o.a. Fay Lovsky en Jan de Hont. Vanaf 1993 produceerde Jakob mijn cd's en in mei 2000 deden we in Gent weer een eerste optreden samen, waarna we ook met Nachtlied en An & Jan samen bleven spelen. Ook als muzikaal leider van Doe Maar is hij nog steeds mijn compagnon, en in die hoedanigheid was de vraag gesteld, want het is allemaal leuk en aardig met dat succes, maar mensenkinderen, ook deze week was het weer raak. Zes keer plus de nominatielunch.
"Jawel, Jakob," antwoordde ik toch, want niet alleen door pas vlak voor de soundcheck in het theater aan te komen en zo snel mogelijk na het applaus weer weg te zijn, maar juist ook doordat ik, als ik zin heb om te kletsen, niet in de artiestenfoyer ga beppen maar mijn meisje bel, of bij behoefte aan twee zachte armen om me heen niet aan cast en crewleden te gaan hangen, maar bij thuiskomst even tussen vrouw en kinders te wurmen in de grote sponde voor ik er weer uit ga voor het nachtelijk vertaalwerk, lukt het nog steeds om mijn sociale leven thuis te houden.
Morgen heb ik eigenlijk een vrije dag, maar niemand minder dan Rob de Nijs en Julien Clerc nemen mijn vertaling/bewerking op van This Melody en daar wil ik toch eigenlijk wel bij zijn. Misschien kan ik het gezin bewegen mee te reizen naar de studio in Loenen? In ieder geval voor wie de hondjes had gemist in al het edison en awardgeweld fijne moederdagfoto's van Elvis en Rover.

 

VRIJDAG 11 (1:34) NOG 10 DAGEN...

Ja, zo belangrijk is het nou ook weer niet, die musical awards, maar als je toch in de onzin zit is het het leukste om er van te genieten. Deze plaatjes zijn genomen tijdens de "genomineerdenlunch" in restaurant Onassis, waar de hele cast van Doe maar plus schrijver Pieter van de Waterbeemd, zorgde voor 20% van de genomineerden. Omdat ik er al om half elf moest zijn was het eerste plan geweest om na het optreden in Leiden dinsdag vast naar een hotel in de buurt van Amsterdam te rijden, maar 's nachts wou ik toch gewoon naar huis en bedacht halverwege dat ze het zonder mij ook wel leuk zouden hebben en dat ik gewoon lekker thuis bleef, maar Daan, die niet alleen mijn vrouw is en moeder van mijn kinderen maar ook mijn (toekomstige) manager, bonjourde me er om half acht uit: "Het is nog nooit vertoond dat een hele cast is genomineerd. Als jij er dan niet bij bent, is dat niet leuk voor de groep." Daar had ze gelijk in, en zo kon ik mooi onderweg Elvis naar school brengen. "Gaan we dan met de rode auto, vader? Jottem!" En toen we wegreden en ik zei: "Eerst een muziekje om wakker te worden" en de ouverture van Carmen uit de boxen liet knallen, had ik het helemaal gemaakt.
(Van de week vroeg ze Daan: "Is het al gauw zomer?" "Dat duurt nog wel even, hoezo?" "Dan heeft vader vrij van Doe maar en kunnen we weer vaker met hem spelen.")
Ja, mooie verhaaltjes, Jan, maar niet nu. Morgen neemt Rob de Nijs in de studio alvast zijn partij op voor de tweetalige versie van This Melody. (Maandag komt Julien Clerc zijn partij inzingen) en ik heb de tekst nog niet helemaal rond. Ander keertje verder. Voor de volledigheid: Op de foto links Doe Maar compaan Jan Elbertse, rechts Ara Halici die "kat" speelde in Honk! Kijken of het over tien dagen nog zo gezellig is in onze categorie !"beste mannelijke bijrol kleine musical".

MAANDAG 7 MEI ALLEMAAL GENOMINEERD!!!

"Nou, ik ben wel heel erg blij voor Jan Elbertse," zei ik oprecht, zij het enigszins bleekjes toen bij RTL Boulevard de nominaties voor de Musical awards werden bekend gemaakt en Albert Verlinde met glunderend gezicht de namen had opgelezen van Kim, Daniël, Lenette, Annick en Jan.
Terwijl we met een half oog naar een filmpje keken waarop een slaapdronken Annick door Robert ten Brink werd overvallen, mompelde Daan: "Nou, dat gala hoeven we ook niet meer naar toe."
"Kom op, zo erg is het niet, we kunnen moeilijk allemaal genomineerd zijn," glimlachte ik als de bekende boer met kiespijn, maar dat waren we dus wel, want na een tweede filmpje, nu met Daniël, waren we terug in de studio en kon Marianne van Wijnkoop het rijtje afmaken: Jan Rot, beste mannelijke bijrol, Dorien Haan en Bart Rijnink voor de aanstormend talent-award. De complete cast. Alle acht! Nog nooit ter wereld vertoond. En of het niet opkan ook nominaties voor regisseur Jos Thie en Pieter van de Waterbeemd, terwijl derde creative choreograaf Martin Michel ook op de lijst staat, zij het bij Grease.
Wow!
Bij terugspoelen van de dvd bleek dat ze het wel degelijk meteen hadden gezegd, "alle acteurs", maar we waren kennelijk te nerveus om goed te luisteren. Toen we een fles kinderchampagne hadden opengetrokken en de eerste mailtjes lazen - helaas ontbreekt een verkiezing voor meest enthousiaste productieleidster anders hadden we met onze Helen erbij 11 nominaties gehad - zag ik hoe Daan met glanzende ogen naar me zat te kijken.
"Wat is er?" vroeg ik nieuwsgierig.
"Je was zo mooi sportief net, over Jan Elbertse, toen we dachten dat je er niet bij zat. Je meende het ook..."
"Ja," genoot ik ook even van mijn eigen goede inborst. "Maar de 21e hoop ik toch wel degelijk van hem te winnen!"

 

ZONDAG 6 MEI MUSICAL AWARDS

De man op de foto is Frits Sissing. Ik weet zelf niet precies wie dat is, maar hij presenteert het Music Awards gala en daar horen we deze dagen meer over. Want natuurlijk is Doe Maar volop in de race in de strijd tussen de negen kleine musicals: De Astronaute en de Ster (Grand Theatre Groningen), DOE MAAR! (V&V Entertainment), HONK! (3 and a Crowd), Jungle boek: Mowgli en het regenwoud, The Last 5 Years en Nijntje op vakantie (Impresariaat Jacques Senf & Partners), Kikker in de Wolken (Theater Terra), Oebele! (Stok & Co) en WAM! (Muziektheater Briza). De ANWB publieksprijs kunnen we eigenlijk alleen maar verliezen, want de anderen komen niet in de buurt avn onze bezoekcijfers. Maar de opkomst telt natuurlijk niet voor de persoonlijke awards, en als eerder gemeld heeft Arent vanaf het begin af aan een oogje op de award voor de mannelijke bijrol. Moet je eerst genomineerd worden, en de uitslag van de nominaties komt maandag. De jury bestaat dit jaar uit Jacques d'Ancona, Marjan Berk, Koen van Dijk, Haye van der Heyden, Mary Michon, Tom Odens, Barry Stevens en voorzitter Rob Wiegman. en daar zitten een aantal namen bij van mensen die behoorlijk enthousiast waren over Doe Maar. We gaan het meemaken, zeggen ze dan, en mocht uer meer over willen weten: Klik hier voor musical awards webiste

DINSDAG 1 MEI ARBEID?

Dag van de arbeid, maar niet heus. Had me voorgenomen op Koninginnedag Hair af te maken, maar begon 's morgens op de plee met een pagina "Joe Speedboot" van Tommy Wieringa, en legde het boek alleen voor het avondeten weg, waarna ik het laatste hoofdstuk in bad las. Zo zie je maar weer dat het raadzaam is niet alle hypes aan je voorbij te laten gaan, al kocht ik het boek niet op de unaniem juichende recensies maar op Wieringa's dankwoord naar aanleiding van een verkregen literaire prijs, dat laatst stond afgedrukt in de NRC. Eenzelfde kick als bij "Blauwe maandagen" van Grunberg destijds. Dat weegt weer op tegen honderd Heleen van Royens.
Meestal kijken we daarna met z'n allen in bed een dvd, waarna ik er weer uit ga om te werken, maar omdat Rover de lang geleden voor het laatst geziene koningsfilm "A streetcar named desire" torpedeerde met geklier, stelde Daan voor een minuut of tien het beeld uit te laten tot hij in slaap zou zijn gevallen. Kennelijk verdwenenen we allemaal onder zeil. Toen ik om half 1 's nachts wakker werd, ben ik alleen even wezen pissen en heb weer lekker doorgetukt. Daarom vandaag misschien uit ritme, en niet vooruit te branden, en wie weet is dat wel beter dan voortijdig opbranden. Zojuist bracht de postbode de 40-cd box met verzamelde Schubertliederen van Hyperion en we moeten die film ook nog uitkijken voor ik zo weer naar Bergen op Zoom moet voor Doe Maar in De Maagd. Voor mij een kwartiertje rijden, de rest zal wel met een Amsterdamse koninginnedagkater in de bus zitten. Vandaag spelen we voor het eerst met invaldrummer Libber uit Cuba. Eens zien hoe zonnig Doe maar zal klinken!

DINSDAG 24 GENOMINEERD!

Ik zat er al een paar dagen voor niks op te klikken, de bekendmaking van de nominaties voor de Edison publieksprijs 2006-2007. Met de Mattheuspassie zouden we toch een goede kans kunnen maken, en ik heb op mijn kantoor een hele leuke vensterbank waar zo'n felbegeerd beeldje niet zou misstaan. Ook vanmorgen stond er weer de bekende boodschap: "Deze pagina is tijdelijk gesloten. Kom binnenkort terug om de nominaties voor de Edison Classical Music Awards te bekijken."
Daan kwam over mijn schouder kijken: "Dat gaat misschien om de jurynominaties. Klik eens op STEM?" En ja, daar stond ie, tussen Janine Jansen, Sophie van Otter en Ton Koopman. Maar na het correct invullen van naam adres en mail, kwam de foutmelding dat jan@janrot.nl al gestemd had. Hè? had iemand anders...? Maar wie dan
"Dus je komt zomaar een willekeurig mailadres invullen en..." Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. Een stem op Bach Mattheuspassie voor prelude@xs4all.nl. 'Hartelijk dank voor uw stem" meldde het scherm opgewekt.
Snikkend van het lachen stond ik al in de tuin. "Dat mag niet!" zei Daan bestraffend, maar kon haar twinkeloogjes niet verbergen.
Een volgende stem op stichting@janrot.nl deed het wel en gelukkig bleek dat er eerst een email werd gestuurd waarmee je je stem kon bevestigen, zodat, mogen we als winnaar uit de bus komen, dit toch op eerlijke wijze is gebeurd en niet dankzij één valselijk gekregen stem van een klassieke platenwinkelier in het midden des lands.
Vervolgens meteen een mailtje naar vrienden en bekenden. Van Daan moet ik ook alle mensen die het afgelopen jaar een MP bij me hebben besteld vragen te stemmen, en wie weet, ik heb tot 11 mei de tijd. Lezer dezes alvast vriendelijk gevraagd zijn stem uit brengen. KLIK HIER VOOR EDISON AWARDS bij voorbaat dank! en druk niet per vergissing op die van Koopman :-) Groet, jan

 

 

DONDERDAG 19 HAIRTALING

Vandaag pdf bestand voor de tweede Hairtaalronde opgestuurd naar regisseur Marcus Azzini, Ronald Giphart en Gerard van Kalmthout die de dialogen gaan schrijven, en Fons Merkies en Jan Tekstra die de muziek gaan verzorgen. Afgelopen maanden toch zowat alle vrije uren mee bezig geweest. Ik ken het fenomeen inmiddels dat hoe meer teksten er kloppen, hoe meer de onmogelijkste hobbels ook te nemen blijken. "President of the United States of love", wat ben ik daar niet mee bezig geweest. Tot ik wakker werd met "President der allerhoogste liefdesstaat" en in pyjama naar mijn kantoor stormde om het meteen even in te zingen, maar het bleek moeilijk te verstaan en nou is dat wel gebruikelijk bij Nederlandse musicals, maar dat ligt voor een deel bij de vertaler. Even later was het "President in alle staten van genot" en ja, dat lijkt zo simpel dat als je het zo leest je denkt: had je dat niet meteen kunnen zien? Lijkt me logisch! En dan is het goed.
Toen ik ook cd'tjes had gedraaid met de hele musical door mij over de originelen ingezongen, zodat je goed hoort hoe de Nederlandse tekst de Engelse afdekt, en je kunt controleren of je die er niet ongewild doorheen hoort, voelde ik me zowel triomfantelijk als uitgeput. En nou ga ik een uurtje in de zon zitten mediteren voor ik naar Roosendaal moet, besloot ik, en zette koffie, toen Daan belde - die mijn 06 bij zich had, dat manager Frank Jansen me nodig had voor al eens vermelde chansonsplaat voor Rob de Nijs. Een nummer dat ik bij het eerste idee om Franse hits te vertalen meteen als verzoek had ingediend, bleek nu ook bij anderen op de verlanglijst. Aan de slag dus maar. Even goed toch gewoon de koffie in de zon gedronken en met het grut gespeeld. Zojuist terug van thuiswedstrijd Roosendaal . Half twee 's nachts, gaan we nog wat doen of gaan we slapen? Ik zal het zo weten, u niet!

DINSDAG 17 OP DE HELFT

"Ik lijk wel zot en ik voel me rot, liefde is een vreemde ziekte..." Terwijl wij de laatste keer met de rug naar het publiek dit koortje zingen, kruipt Kim Lian tussen ons door en houdt een ongebruikt condoom hoog: "Stom..." Het blijft een sterke cliffhanger om de pauze in te gaan. Voordat we na twintig minuten in het Cultureel Centrum in Hasselt weer in dezelfde positie de tweede helft vernamen kon ik iedereen vertellen dat we precies op de helft van de tour waren. Tot de zomer dan, met de reprises erbij op een derde.
"Jammer dat we alweer op de helft zijn," vond Bart Bas oprecht. Een ander slaakte een diepe zucht: "Op de helft pas? Pfff, ikverlang naar de zomer.
Ik zit ergens in het midden. De afgelopen vier speelvrije dagen waarin ik me ongestoord kon wijden aan de Hairtaling, met af en toe een luchtje happen in de tuin met vrouw, zon en kinderen, ging te snel voorbij. Maar in België, waar de zaal driekwart gevuld was - Doe Maar was er minder groot dan bij ons, maar vooral kennen ze ons niet - kreeg ik toch ook onmiddellijk weer een stoot energie van dit ensemble. Morgen naar Venlo en dan overmorgen in Roosendaal, om de hoek. Een echte thuiswedstrijd, en voor het eerst in die mooie grote zaal van de Kring. Hier samen op de foto met directeur Leo Kievit. Wij verheugen ons!

 

 

VRIJDAG 13 april: LENETTE NIET

"Sorry jongens, vader moet naar Doe Maar." De laatste happen gingen schrok schrok en het toetje kwam bij terugkomst wel. Half zes weg, ben ik om kwart voor zeven in Eindhoven. Net op tijd. Ik zocht nog even mijn mobiel, maar wacht, die lag nog in de auto. Ik had al contact gemaakt, toen ik hem zag liggen, met 2 berichten. Gecanceld.
Voor Lenette van Dongen, die de hele week al ziek, zwak en misselijk was en gisteren halverwege de voorstelling in Etten-Leur eerder dan Arend het loodje leek te leggen, maar zich staande hield onder het motto: "Ik sterf nog liever op het podium dan voor één helft terug te moeten komen" viel na de toegift het doek, en vandaag en morgen in Eindhoven zijn op doktersorders afgelast. Heel vervelend voor alle bezoekers, schouwburg, V&V en betrokkenen.
Ikzelf stapte niet echt met de pest in het lijf weer uit de auto, want vier speel-vrije dagen, jezus, dat moet augustus vorig jaar zijn geweest. Al wordt de zomervakantie opnieuw korter, want de data worden ingehaald op 29 en 30 juni. Wel een scherpe timing van Lenette, vrijdag de 13e en precies op de helft van de tour (nr 65 van de 130)!

.

Di 10 april 2007 JAN & ANDERS

"Hoe zit het eigenlijk met An & Jan?" belde een journalist vandaag. Pasen is voorbij, gisteren (voor dit jaar) in de media afgesloten met een aardige uitzending waarin Maarten 't Hart, Paul Witteman en ik ieder op hun manier hun liefde voor de mooiste muziek ter wereld mochten belijden. 'Ach man, trek een jurk aan,' bromde mijn schoonvader toen 't Hart opnieuw zijn afkeuring mocht uitspreken over mijn hertaling, maar ik keer de schrijver met liefde de andere wang tot hij een keer echt heeft geluisterd. Wat hij niet zal doen. Zoals Martin van Amerongen ooit schreef over mijn Dichtersliefde en dat geldt voor elke bewerking: "Het zal de puristen onder ons ongetwijfeld als een vloek in de oren klinken, maar de niet-puristen onder ons moge dit een zorg zijn." (Ik ben er nog steeds apetrots op dat deze vrolijke erudiet op zijn door de Ijsbreker aangeboden "afscheidsconcert" een paar van mijn hertaalde liederen had gekozen. Ik had graag zijn oordeel over de Mattheuspassie gehoord. Volgens een van de nabestaanden: "Martin had het machtig gevonden, alleen al om de commotie in het orthodoxe barokkamp.")
Maar de vraag was: hoe is het met An & Jan? Welaan: Marjolein trekt momenteel solex door de theaters en dat blijft ze dit hele jaar doen. In december doen we een paar Vrolijk Kerstfeest-avonden en vanaf half februari begint "An & Jan gaan landelijk", het nieuwe programma vertaalde countryhits, met naast Jakob Klaasse, Jan van der Meij ook Walter Kuipers. Wacht, ik zal de An & Jan pagina deze week opfrissen, dan verwijs ik daar wel naar.
Dan probeer ik nu de uren tot ik naar Almere moet te besteden aan een spoedbestelling van Rob de Nijs die in duet gaat met een wel heel bijzondere gast, alles voor zijn ietwat uitgestelde maar niet afgestelde cd Chansons, waarvoor ik een aantal vertalingen heb gemaakt. Of nee, laat ik eerst de garage bellen want mijn Saab is door de APK-datum. En ik moet nog bestellingen afwerken naar aanleiding van gisteren. En een mailtje naar de Vlinders met wie ik in de uitzending van de Club van 100 zat. En hebben ze bij Hair nou al eens het voorschot overgemaakt? Waar is mijn Rabofoon.
O ja, en op zoek naar een mooie uitvoering van de Messiah van Händel leidde google me vannacht naar de winkel van rotfan Kees Koudstaal. Het te beluisteren fragment van dit Dunedin Consort bleek inderdaad van een adembenemende schoonheid want Koudstaal heeft een fijne smaak voor opnames volgens het boekje. De Schöne Müllerin die hij als alternatief biedt voor de door hem gebande Zomerreis was ook al zo mooi. (Voor mij niet of of, maar en en uiteraard.) Toch heb ik dezelfde cd's ergens anders besteld, weliswaar goedkoper, maar zonder Koudstaal had ik ze niet gevonden, dus die paar euro verschil had hij wel verdiend. (Hij loopt ook al zoveel omzet mis omdat hij mijn cd's niet verkoopt :-)
"Die man vindt het helemaal niet leuk als je cd's bij hem bestelt, dat lijkt een zwakke lijmpoging. Sowieso verschiet hij al van angst dat je die Messiah op je hertaallijstje zet," meende mijn kleine mevrouw, die weinig op heeft met mensen die mij niet koesteren. Maar toch. Ik moet me daar nog eens over beraden. Ik ben ook keurig lid van de Bachverening tenslotte, en verwacht omgekeerd ook geen royement. Enfin. Je piekert wat af. Jan & Anders, elke dag.

PS: Zo kan het wel, de Messiah als tip van Jan en laat andere lezers hem dan bij Prelude bestellen:

Klik hier voor de Messiah bij Prelude (onderop pagina)

 

za 7-4-07 VROLIJK PASEN

Voor aanvang van de Meezingmattheus in Utrecht was mij gevraagd een openingswoord te houden. Ik begon met de regels uit het vorige logstukje, maar hield de zin over mijn moeder binnen, voor ik zou beginnen te kwijlen. "Jezus zei: Heb uw vijanden lief," vervolgde ik dus monter, "En met liefde citeer ik een bekende schrijver die al voor hij een regel gezien had tegen deze hertaling fulmineerde..." – Ik gooide mijn stem een octaafje hoger om Maarten van 't Harts karakteristieke stemgeluid te benaderen: 'Ja kijk, het gaat mij om de mooie muziek en die tekst kan me eigenlijk geen bal schelen, dus in het Nederlands zingen ben ik eigenlijk tegen, want dat leidt ontzettend af. Ik bedoel: dan word je steeds gedwongen te luisteren waar het over gaat.' Een beter argument vóór deze Passie weet ik niet te vinden. Ik wens u allen een zinderende uitvoering."
De verstaanbaarheid in een kerk viel me dik mee. En het was niet vreemd de mij zo vertrouwde tekst door nieuwe solisten te horen. Voor (semi)-profs is de omschakeling niet groot. Qua instrumentatie bedacht ik geamuseerd nooit eerder een uitvoering door amateurs te hebben bijgewoond, en het betrof hier ook een 'meespeel-mattheus'. En dat zo'n adlib gezelschap niet klinkt als het residentieorkest spreekt vanzelf. Maar de passie maakt menig ongelijke inzet goed, en het heeft ook iets moois en menselijks, dat iets fout kan gaan of juist heel goed. Mooie vondst van dirigent Madeleine Ingenhousz om de kleine rollen te laten vertolken door koorleden. Je ziet niet vaak een Kajafas met priemende vinger naar Jezus wijzen, een Pilatus die in zijn rol zelfvoldaan de duimen achter de revers steekt bij: "In mijn goedheid geef ik een man gratie..." of een Petrus die schichtig ineen duikt en het hoofd schudt als de andere koorleden zingen dat zijn boerentaaltje hem verraadt.
Als toegift werd het slotkoor herhaald, waarbij de hele kerk staand werd uitgenodigd mee te zingen "Maakt niet uit welke partij, kijk maar hoe ver je komt". Eenzaam samen, samen een. Een bijzondere ervaring. Over een paar jaar ga ik 'm ook eens als koorlid doen, al moet ik dan nog flink de baspartijen uitzoeken, want ik denk meestal met de sopranen mee.
In de auto terug weer de cd op om het af te leren, en voorbij Roosendaal de afslag Wouw genomen om bij het kruisbeeld in Huijbergen mijn bos bloemen te leggen. En daar stond meneer de vertaler, – "Die avond toen de schemer viel, Am abends wenn es kühle war" – met een krik een verdwaalde plastic Punicafles tot vaas bewerkend. Ik vulde hem met slootwater, zette hem aan de voet van het kruis, en ging in kort gebed met open ogen, zonder woorden.
Net op tijd thuis voor het 8 uur journaal. "De meezingMattheus wint terrein," was de opener met beelden en gesprekjes van vanmiddag. Ook bij De Wereld draait door een fragment voor in het archief: Matthijs van Nieuwkerk die Maarten 't Hart probeert "Schande! laat dat! Laat ' m los" te laten meezingen, terwijl clowntje Huybrechts er "Sla hem lens! Sla hem lens!" doorheen kraait. Tot mijn geruststelling had ook het waakzame Keesje van de barokpolitie weer een stukje in de brievenrubriek van Trouw bij elkaar gekeft, zodat we mogen concluderen dat de Nederlandse Mattheuspassie opnieuw niet onopgemerkt is gebleven. Heel benieuwd wat er volgend jaar gebeurt. Voor de gezelligheid nog even de paaskaart van vorig jaar:

vr 6 april GOEDE VRIJDAG

Geertekerk, Utrecht

Toen we vorig jaar in het paasweekend met de Mattheuspassie op 1 stonden in de Mega Album Charts, zei mijn platenbaas: "Dit neemt niemand je meer af, nooit." En zo voelde het ook, mijn Bach op 1, boven Prince, Blof en Jan Smit.
Ik heb vandaag weer zo'n gevoel. Na de luxe concertpremiere met het Residentieorkest vorig jaar, zet mijn Mattheus vandaag een nieuwe historische stap als meezingMattheus op Goede Vrijdag, de dag zelf, in een prachtige kerk in het hart van ons land. Wat zou moeder hiervan genoten hebben.

En terwijl ik in een overhemd van vader probeer nog de laatste cd's te versturen zodat bestellers hem met Pasen binnen hebben, ondertussen happen nemend van een snel bordje müsli, komt onderstaande lijst binnen met reacties naar aanleiding van de uitvoering door Collegium Vocale Zeist in de Jacobikerk in Utrecht. Ik plaats hem zonder commentaar en stap in de auto anders kom ik te laat. (ps Gerrie Eickhof komt langs voor het NOS journaal!)

Reacties na het concert:
*Koorlid: ik zag prachtig vanaf het podium hoe het publiek achteroverdeinsden toen we het bijna uitschreeuwden: Barrabam!!"
Een predikant belde een koorlid op die ook predikant is: 'Ik heb Jezus nu veel beter leren begrijpen.Grote dank hiervoor'.
Ik zag iemand in het publiek zitten, die was duidelijk gestuurd.Er voltrok zich een transformatie in zijn gezicht van afkeer tot gehele overgave.
'Mijn zoon van 17 had me verzekerd niet langer dan tot de pauze te blijven: hij hield zich er niet aan en vond het geweldig cool.(lees: indrukwekkend en eigentijds...)
'Het valt me op dat er zoveel over de teksten van Jan Rot gepraat wordt'. Over de Duitse tekst heeft nooit iemand het.Tot 3 uur 's nachts heb ik met het klavieruittreksel in de hand doorgepraat over de teksten.
"Die dirigent had het koor aan haar pink hangen, ze volgden haar in alle details. Laetitia Schouten liet met haar enorme expressie haar waardering regelmatig merken aan het koor. Maar ook dwong ze het oogcontact regelmatig af.'
'Pakkende teksten, maar af en toe wel raar hoor: 'verraden met een klapzoen'
'Geweldig om dat als publiek te kunnen meemaken."
een prachtige stem: Hans de Vries, die Christus zong. Een leuke verspreking trouwens: "Eer de kraan haaide.........." Ach, in het Duits zou er geen haan naar kraaien.
"Na negatieve ervaringen rond de Mattheus, heb ik na 20 jaar hem voor het eerst beluisterd. Ik was er helemaal ondersteboven van" Ze bracht een bloemetje bij een koorlid als dank.
"Deze power in dit koor is ongekend, dat tref je bijna nooit bij een oratoriumkoor'
Koorlid: 'wildvreemde mensen pakten me na afloop vast om te zeggen hoe de muziek hen geraakt had. Ongelooflijk.Echt ontroerend'.
'Geen koraal was hetzelfde; wat een expressiviteit en een prachtige retoriek en afwisselende dynamiek. Ik verheugde me gewoon dat het koor weer ging zingen'.
'Ik zag dat in het orkest iemand zat te huilen'
" Vooral de tekst rond de kruisdood raakte me'
"Wat een moed om het in het Nederlands te doen, hiermee haal je dit 300 jaar oude meesterwerk naar het heden"
Mailtje uit Rheden: 'Inmiddels 40 jaar heb ik bijna ieder jaar de Mattheuspassion gehoord en steeds weer
indrukwekkend. De orthodoxe Duitse versie inhoudelijk deels voor lief
genomen. En dan afgelopen zaterdag de Nederlandse, die 'Rots Mattheus', als vrijdenkend 'christen' gehoord en meegelezen. We waren met zijn zessen uit Rheden gekomen, wij waren zeer geraakt door de nu direct voelbare intensiteit van het verhaal, dat je menigmaal naar de strot vloog, de keel van ontroering dichtkneep, mede ook door de uitmuntende vertolking door koor, solisten en orkest. Dat we deze eerste en enige Nederlandse Mattheus dit jaar meegemaakt hebben, beschouwen we als een voorrecht. Mijn kinderen, de kerk komen ze niet meer in hoezeer ze ook onbewust naar thora en bergrede proberen te leven, geven wij de Jan Rot CD, eindelijk deze tijd waardig, metvoldoening als religieus 'naslagwerk' mee. Mensen; bis, bis. We zijn benieuwd naar de recencies. Hartelijk dank jullie allen'.
"De evangelist Sebastiaan Brouwer stond vanaf de preekstoel prachtig en was deze plek meer dan waardig. Hij boeide van de eerste tot de laatste minuut".
'Adembenemend, dit koor"
"Jan Rot heeft het heel, heel goed begrepen"
Publiek: 'Ik heb nog nooit een Mattheuspassion gehoord.Associeerde dit ook vooral met harde kerkbanken en (te) lang zitten. Nooit geweten dat je hierdoor 3 uur mateloos geboeid kan blijven!"
Aan de dirigente van een koorlid : 'Dit concert was naast een superspannend totaalspektakel (ook voor mij) 'de avond van mijn leven'.Door jouw gepassioneerdheid en daardoor van ons allen konden als nooit tevoren muziek en geloof elkaar tot in de hemel raken.
"De bliksem en donder van het koor, maakte me aan het huilen.Het flitste van koor 1 naar 2 en terug.
Koorlid: "Ik vond de hoboíst wel een lekker ding'
Ik als niet gelovige, ben eigenlijk na het beluisteren hiervan erg jaloers op mensen die geloven. Het maakte mij positief onrustig... Het komt wel erg dichtbij nu.
Mail: "Deze tekst dwingt je tot nadenken en het maken van een keuze: met deze indringende teksten kun je niet meer 'devoot pootje baden en lekker wegzwijmelen zoals bij de oorspronkelijke versie'.
Publiek: "Zinderend gezongen, prachtige verteller en ben helemaal óm wat de hertaling betreft'. Een paar prachtig ontroerende ‘nieuwe teksten’ en daarbij, de teksten die ik tevoren ‘raar’ vond, hoorde ik helemaal niet meer, omdat ze totaal opgenomen konden worden in het geheel. Het was inderdaad heerlijk dat er na het slotkoor even stilte in acht werd genomen na afloop; dat dat echt lukte zegt al heel wat.
'Ëen beter alternatief voor Naarden!"

Dirigente/initiator Collegium Vocale Zeist:
"Voor mij was dit werkelijk de kroon op 10 jaar Collegium Vocale Zeist. Nog nooit heb ik zoiets ontroerend en aangrijpends gezongen. De goddelijke noten van Bach, gecombineerd met de indringende eigentijdse woorden zijn een gouden combinatie. Bach is een toonkunstenaar maar Jan Rot een grote taalkunstenaar. Mijn geloof heeft zich verdiept, ik heb de personages veel beter leren kennen en voel me nog meer verbonden met Jezus. Ik denk dat Bach, als ie mee geluisterd heeft, erg ontroerd was. Ik ben ongelooflijk trots op dit koor die dit avontuur met mij aan wilde gaan. De bonte mix van antroposofen, christenen, randkerkelijken en niet Christenen die deel uitmaken van Collegium Vocale Zeist bleek geen enkele belemmering.We schuwden de discussie niet en kwamen er goed uit. Het was een bewogen koorseizoen. Hulde aan Jan Rot die zoveel weerstand heeft moeten overwinnen tot dit Kunstwerk er was. Laten we stoppen met te praten over deze hertaling maar: luister, huiver en geniet: er is geen ontkomen aan: je gaat finaal om...... Dit is zoveel spannender dan de oorspronkelijke versie. Ik kan niet wachten tot Jan Rot tijd vindt de Johannespassion te hertalen......

 

 

wo 4 april 2007 HOEZO STILLE WEEK?

Tikkend onder leiding van Willem van Otterloo

Google-alert kwam vannacht om 1 uur al binnen met een melding voor Trouw, de verdieping. Een warm verhaal van de bekende theoloog Herman Wiersinga wiens publicaties over zijn geloofsstrijd in de jaren zeventig ook in mijn ouderlijk huis, progressief gereformeerd nest, uitvoerig werd besproken. Ach, dat zou mijn moeder mooi hebben gevonden, dacht ik, maar nauwelijks mijn eigen vreugde beseffend, want ja, ik boetseerde aan mijn vertaling van 'Let the sunshine in' voor Hair dat al eind mei een voorproefje moet geven op de musical awards dag. Sinds een paar weken heet die 'Laat de liefde los', want over Liefde gaat het toch allemaal, en het aardige van die zin is dat je hem ook negatief kunt lezen, en zo dicht liggen goed en slecht bij elkaar. Vervolgens tot vier uur geworsteld met "Where do I go", nog wel goedklinkend om te zetten in "Waar is de weg" maar met de kernregel: Why do I die, met een binnenrijm van why en die, dankzij I een driedubbele ai-klank en gevolgd door de zin Why do I live bijna een onmogelijke puzzel.
Daarna lekker geslapen en tevreden opgestaan met de Varagids inclusief grappige Bachfoto van mij, al was het merkwaardig dat de eindredactie in mijn eigen verhaal de spelling van Mattheuspassie had veranderd in Matthäuspassie. Ik zou zeggen òf Matthäus Passion òf Mattheuspassie, maar misschien is de combinatie van Duits en Nederlands wel symbolisch.
"Nou, er zijn meer mensen die Trouw lezen. Het regent bestellingen," hoorde ik Daan vanuit haar werkkamer de mail binnenhalen.
Als liefhebbend echtgenote die haar man alle succes van de wereld toewenst, schaal ik zo'n jubelkreet altijd voorzichtig in, maar ditmaal had ze niet overdreven. De twee doosjes voorraad – ik twijfelde al of ik er Pasen mee rond zou komen – waren meteen op. Gelukkig kon ik er bij Universal nog 60 bestellen voor morgen. Hoezo 'stille week'?
"Je kan wel naast de computer blijven zitten," grinnikte Daan toen ze me zag haasten alles te signeren en in te pakken. En "pling", weer iemand die al het klassieke werk uit de Rotshop bestelde.
De impact van het stuk begreep ik toen ik een Trouw had gekocht. Bijna een dubbele pagina met grote foto waarop ik geconcentreerd iets uitleg aan het Residentieorkest. Daarna naar de dansuitvoering van Elvis' muziekschool, waarbij ik als een ouderwetse vader het meest werd geraakt door mijn vijfjarige Margot Fonteyn en de klasjes met klassiek of tradionele muziek veel aardiger vond dan de klasjes breakdance of disco.
Bij thuiskomst een mail van de Amerikaanse vertegenwoordigers van Hair, met de opdracht elk woord dat niet letterlijk vertaald was in een bijgevoegd grid-document aan te geven met uitleg waarom er van het origineel afgeweken werd.
"De soep zal wel niet zo heet gegeten worden," reageerde compagnon Ronald Giphart die de dialogen voor zijn rekening neemt. Maar hoort u ze straks in het theater Let the sunshine in toch gewoon zingen als "Zoek de zonzij op!" weet u hoe het komt. Ja, het is enerzijds jammer dat je Bach niet kan vragen hoe hij zijn Passie in deze tijd gebracht had willen zien, maar ook heerlijk dat je met klassieke auteursrechtelijk vrije werken kunt doen wat je zelf goeddunkt!

-------------------

ZATERDAG 31 maart IN NAARDENS HANDEN

foto Rob Captijn

Jawel, een historisch moment. De Matheuspassie-partituur in handen van Jos van Veldhoven, kapelmeester bij de Bachvereniging en veelbesproken om zijn Naardense uitvoering in kleine bezetting. Hoe dat?
Stichting Kerkelijk Present uit Amsterdam organiseerde in de serie "Ontmoetingen op de Zuidas" de week voor Pasen een gesprek tussen Jos van Veldhoven, dirigent van de Bach Vereniging en mij, de post-Picander uit Ossendrecht. Als gespreksleider was Bachkenner Rob van der Hilst gevraagd, met in zijn kielzog de heer J. Bach, nazaat (er is een forse Nederlandse tak van de familie B.)
Op weg naar Amsterdam Zuid prepareerde ik wat munitie mocht de discussie op scherp gaan ("Hoezo authentiek? Voeren ze over honderd jaar de Beatles bij voorkeur uit op wrakke Vox-versterkertjes overstemd door een zaal krijsende tieners?"), maar op de wc van mijn grote zus in Wageningen waar ik bleef logeren na Doe Maar in de Junushoff, hing een handgeschreven briefje met Indiase beter leven-tips, en één ervan was: "Probeer anderen niet te overtuigen van je gelijk, maar luister eerst wat zij te zeggen hebben." Daarbij, in de stille week voor Pasen word je vanzelf deemoedig.
Bij binnenkomst in de Thomaskerk bleek bij het voorstellen meteen: dit is een prettige man. En dat mijn partituur uit zijn tas stak, vervulde me met blijdschap. Gelukkig niet zo'n houding van: "Ik hoef er niet eerst naar te kijken om te weten dat ik het niks vind."
Van Veldhoven gaf onmiddellijk toe dat in de tijd van Bach mensen veel meer betrokken waren bij de tekst dan nu en het verhaal ook werkelijk zagen toegespitst op het menselijk tekort, gesymboliseerd in Petrus. Terwijl huidige luisteraars afdwalen in eigen gedachten, hun eigen doden betreuren, of vooral genieten van de hemelse muziek. En dat het wel degelijk interessant is om niet door de tekst naar de muziek te luisteren, maar door de muziek naar de tekst. Maar we moesten wel begrijpen dat elke lettergreep die afweek van de eenheid van tekst en muziek zoals hij die zo goed kende, een kleine schok bij hem teweeg bracht.
Dat begrepen we. Zoals ik ook met de hand op het hart kon zweren: "Voor de perfecte klankbeleving van de Matthäus kies ik onmiddellijk voor de Duitse versie. Maar voor de beleving prefereer ik de Nederlandse, en voor de beleving, de loutering, heeft Bach hem gemaakt."
Van Veldhoven gaf een voorbeeld waarin hem de hertaling tegen de borst stuitte. "'Der Heiland fällt vor seinem Vater nieder' – Bach maakt daar in de noten een dalende beweging, maar jij hebt het juist over een berg."
Exact het voorbeeld waarover ik met Maarten Koningsberger al eens een uur aan de telefoon heb gehangen. "Ik gebruik Bachs tekening van nootjes, maar met een andere betekenis. De droedel van een Arabisch knielende man, is dezelfde als voor een berg. En 'den kelch' is wat anders dan 'het mes', maar ze steken allebei in de hoogte.
De tijd ging veel te snel. Tot slot stelde ik toch de hamvraag: "Zou jij dit per definitie nooit willen uitvoeren?"
Jos aarzelde even: "Niet zo, daarvoor zijn er te veel haken en ogen."
Ik heb wel eens deuren harder horen dichtslaan, of was het beleefdheid dat hij zelfs op een kier leek te staan?
Terwijl de kerk onder het slotkoraal leegliep, liet Van Veldhoven een volgens hem verkeerd accent zien. "Maar die wordt ook vaak verkeerd uitgevoerd, hoor, met het accent op de eerste tel." We spraken af na Pasen nog eens een kop koffie te gaan drinken, boeken bij de hand. Tenslotte is er een petitie ingediend van koorleden uit Utrecht om aan een hertaling van het Weihnachtsoratorium te beginnen. Altijd nuttig om dan eerst nog eens verder te worden onderwezen in de Bachologie. Om er geen gras over te laten groeien meteen maar even naar de winkel om de partituur op te halen, samen met de recente uitvoering in hebbeboekje o.l.v. Jan Willem de Vriendt.
Bij Broekmans & van Poppel vroeg een man toevallig net om twee zangboeken van mijn Mattheuspassie.
"Dan moet ik even naar achter," zei de verkoopster.
"Ik verwachtte dat die deze week in een dikke stapel op de toonbank zouden staan," grapte ik.
"Nee, die staan in een dikke stapel in het magazijn," zei ze ijzig en keek als de detailhandelaar in klassieke muziek uit Haarlem die over de cd zuchtte: "Ik heb hier een plank vol perfecte uitvoeringen. Maar als de mensen porno willen, kunnen ze porno krijgen."
Laat maar lekker simmen. Vanavond is in Zoetermeer de eerste Nederlandse meezing-Mattheus gehouden. Ik stond met Doe Maar in Roermond, maar las net in het gastenboek van www.polderpassie.nl de eerste reactie: "Wat een gave avond, wat hou je hier een warm gevoel aan over." Daar gaat het om.

WOENSDAG 28 maart "Mag dat eigenlijk wel?"

Drie dagen vrij van Doe Maar de musical heet bij ons grote vakantie, dus meteen maar tussenuit gesneakt en met het gezin naar Disneyland, Parijs. Sommigen mogen de MP aan de lange kant vinden, voor zo'n wat langere autorit is hij ideaal. En door het Nederlands blijft dochter Elvis van vijf er ook aardig bij. Rover van twee is vooral dol op "bliksem en donder"., "Nog keer! Nog keer!" kraait het dan van de achterbank. Met leren openstaan voor kunst en muziek kun je niet vroeg genoeg beginnen. Ondertussen ben ik bij de MP nog steeds emotioneel incontinent, en zit om de drie stukken met verwrongen gezicht. En dan dwars door de ijle fluiten van "Uit Liefde" de zalvende stem van Bernard van de Tomtom: "Neem de volgende afslag, daarna links aanhouden..." Bach had het zich met de beste wil van de wereld niet kunnen voorstellen.
Ook in het pretpark glipten af en toe koralen en aria's naar boven en trokken een cordon rond mijn hoofd tegen de overdaad aan ingeblikte disneydeuntjes, gillend kroost en blaffende ouders. 'Hoeveel van jullie die nu als makke schapen drie kwartier in de rij staan voor twee rondjes op de flying dombo's, hebben wel eens drie uur uitgetrokken voor dit grootste kunstwerk van de westerse beschaving?' keek ik halverwege bitter om me heen en besefte dat het tijd werd even iets te gaan eten, want voor je het weet sta je te matten met een kinderwagen die over je voet rijdt. En intolerantie hoort niet bij de evangeliegedachte.
Bij thuiskomst behalve een flink pakket bestellingen voor cd, liedboek en Dagboek, en vele warme groeten van Mattheusbezoekers afgelopen zondag na de uitvoering in Utrecht, ook een google-melding voor een lezing in Oosterhout over mijn hertaling. "Daar is niet iedereen blij mee," meldt het persbericht. "Zo vertaalde hij 'Zehet ihr, den Bräutigam' uit het openingskoor van de Mattheus Passie in 'Zie de mens, sla hem lens.'
Ik citeer verder: "Soms is het schokkend om te zien hoe hij met de oorspronkelijke taal van Bach is omgegaan, aldus de organisatie van de lezing. Kan dat wel en mag het eigenlijk wel? Dat zijn vragen die docent klassieke talen drs. Jan van den Boom maandag 2 april stelt." Misschien aardig om achterin de kerk te gaan zitten en eens te luisteren wat er zoal wordt besproken. Maar als het gegeven citaat afkomstig is van de organisator, wordt het een rare lezing. Want in mijn hertaling is het "Jezus!" "Wie?" "Je medemens." "Jezus!" "Waar?" "Ze slaan hem lens!" En luister maar eens hoe dat op muziek klinkt, met die vraag en antwoord-koren!
ps vrijdagmiddag aanstaande 12.00 heb ik in de Thomaskerk(!) in Amsterdam een gespreksontmoeting met Jos van Veldhoven, dirigent van de Bachvereniging onder leiding van Bachkenner Rob van der Hilst. Wordt vervolgd!

Jansboek loopt even samen met een weblog op verzoek voor de Bachagenda.nl

 

 

ZONDAG 25 maart 07 WERELDWIJD?

Gisteren in de auto, heen en weer naar de schouwburg in Deventer, sinds maanden weer eens 'mijn' Mattheuspassie gedraaid. Door alle tussenliggende projecten zat de tekst niet meer in mijn voorhoofd, en werd ik heel wat keren verrast en geraakt. En voelde de pijn en de schoonheid die ik tijdens het schrijven had. En dacht aan die bezoeker vorig jaar na afloop: "Ik heb genoten, ik heb me boos gemaakt, ik heb gelachen en een heleboel gehuild. Precies waar een kunstwerk aan moet voldoen."
Voor koren en sommge aria's zal je altijd een tekstboekje bij de hand moeten hebben, zeker op cd, maar dat geldt voor elke klassieke uitvoering. Maar wat je verstaat kun je volgen en het houd je bij de les.
In gedachten was ik bij Collegium Vocale Zeist, dat die avond als eerste de Nederlandse Mattheus naar de kerk heeft gebracht. Dirigent Laetitia Schouten lag net nog welverdiend te rusten toen ik zojuist veel te vroeg (zomertijd) even belde om te horen hoe het geweest was, maar van mijn schoonouders heb ik inmiddels begrepen dat de uitvoering zeer geslaagd was, met een meeslepende verteller.
Er werd in de Jacobikerk al enthousiast gespeculeerd op een nieuwe traditie, 'volgend jaar weer!' En nu maar hopen dat koorleden en bezoekers het vuur doorgeven, van mond tot mond, en dat er volgend jaar niet op drie maar op zes plaatsen uitvoeringen zijn, en het jaar daarop twaalf en het jaar daarop vijfentwintig en daarna vijftig en daarna honderd tot een inventeve geest oppert: "Mannenbroeders, zullen we nu weer eens de Duitse doen?!
Hoe ver Rots evangelie zich al verspreidt, bewijst deze foto van bas Pieter 'Petrus' Hendriks in een muziekzaak in Tokyo. Zouden Japanse oren veel onderscheid maken tussen Nederlands en Duits? Daarom. Wereldwijd!

DONDERDAG 22-3 KUSJES VOOR VADER

Via hotspot uit Eurohotel in Leeuwarden even contact gelegd met het thuisfront, middels een foto'tje als bewijs van leven en welzijn. Gisteren en vandaag in de Harmonie, morgen naar de Muzeval in Emmen - het is te ver weg om terug te rijden. Leuk met zo'n beltegoed dat je net als vroeger met de telefoontikken steeds offline moet. En bij het online gaan 'hoopt dat er mail is.' Bovenstaand foto'tje kwam zojuist retour met 'kusjes voor vader.' Die al de hele middag doet over zijn mattheusstukje voor de Vara-gids, omdat hij eigenlijk wil slapen, maar als hij op bed ligt weer vindt dat hij dat stukje af moet maken.
Enfin, mooi optreden vanavond is het belangrijkst, dus toch maar kalm aan. Misschien eerst nog een kopje koffie halen. Ja, zo'n weblog biedt plaats aan de meest belangwekkende mededelingen.

WOENSDAG 14 Rover van twee

"ik ben even 20 minuten bezig," onderbrak Daan de dvd "Marty", een mooie kleine film uit de jaren 50, toch goed voor zowel de gouden Palm als de Oscar voor beste film, iets wat verder nooit is voorgekomen. Terwijl ik een avondtukje deed met links en rechts een warm wolfje in de arm, versierde zij snel even de kamer, want onze Rover wordt morgen twee.
Daarna keken we de film af en bespraken we even hoe het we het morgen gaan doen, want ik moet 's avonds spelen en moet per se overdag een en ander afmaken en inleveren.
Ik mag in mijn handen knijpen dat zij het gezin draagt. Met een baan erbuiten lagen we nu op ons gat. En niet klagen ook, hè. Lees maar eens een mailtje aan haar vriendin dat ik net uit de post heb gepikt. (Foto is van vorige maand, Rover bij de audities voor Hair...)

Hai liefje,
Alles goed, ook zo druk? Pfff het is wel wennen hoor die hele
doemaartour, 6 keer per week spelen en dan ook nog het vertaalwerk.
Maar morgen feest, Jan speelt in Turnhout dus lekker dichtbij. De
slingers en ballonnen liggen klaar, het verjaardagsmanteltje en het
kroontje zijn genaaid. Rover krijgt voor zijn verjaardag een heel
mooi speeltoestel met schommel, klimtrappetje, slingertouw, glijbaan
en huis, vannacht nog even versieren met slingers en ballonnen want
uitpakken is er niet bij.
Als je vraagt wat wil je voor je verjaardag antwoordt hij steevast:
"kadootjes"
Ook de fotoverjaardagstaart is besteld:
Het arme beestje heeft ook de waterpokken maar ze zijn al ingedroogd
en hij doet het dapper, nu de beestje uit bad vissen, morgen een
drukke dag.
dikke kussen voor jullie, Daan

ZONDAG 11 maart IS DIT ALLES.

..

We hebben er al wel vaker zorgen over gemaakt, zes dagen in de week spelen. Vandaag de tweede dag in Doetinchem ging het mis. Onze Kim zag tijdens de soundcheck al zeer pips, en zat er ongewoon stilletjes bij. De voorstelling ging zoals het hoort tot Daniël de 'slapende' Janis naar achter draagt, en dan weer terugkomt. Ik stond al klaar met mijn boodschappentas om in het slot van Is dit alles op te komen, toen Bartje in paniek langsrende: Kim ligt bewusteloos backstage. De stagemanagers Arjan en Mitcha droegen haar weg, en meteen werd er hulp van buitenaf geroepen. Op het podium ging tot verbazing van muzikanten na Is dit alles het licht uit, Daniël die zich in die scene slapende houdt, zal ook wel hebben gedacht wat er aan de hand was, in de zaal stonden mensen op, bevreemd dat het nu al pauze was, dus liep ik op verzoek van de productie als Arent het podium op om even geduld te vragen, en toen het er na een paar minuten nog niet goed uitzag nog eens, samen met de directeur Henk Raben dat er een pauze werd ingelast. Na twintig minuten werd iedereen weer in de zaal genodigd en brachten Lenette en ik het slechte nieuws: er kan niet verder gespeeld, het goede nieuws: er zijn geen dooien gevallen. Binnen een week krijgt u bericht wanneer de voorstelling wordt ingehaald. "Hopelijk tot gauw!" Het publiek gaf ons een begripvol staand applaus. We waren er al af toen ik bedacht wat een grap ik had laten liggen door niet te refereren aan het onverwachte slotnummer "Is dit alles", maar die zullen ze zelf nog wel gemaakt hebben
"Flauwvallende meisjes horen bij Doe Maar, had ook gekund", maar dat zou flauw zijn, Kim is juist degene die altijd met volle energie doorgaat. Kwestie van griep en oververmoeidheid, kan iedereen overkomen en haar rol is lichamelijk (met die van drummer Robert) het zwaarst. Eenmaal in de auto natuurlijk toch flink het land erin, in de eerste plaats voor het publiek, maar ook voor ons, want dit moet ingehaald en wanneer dan. Zodra we het weten zet ik het op de site. En Doetinchemers die dit lezen, dank voor jullie warme begrip!

ZATERDAG 10 maart MATTHEUSPASSIES

Terwijl de Doe Maar trein deze maand doordavert met 6x in de week, zijn de voorbereidingen voor de Mattheuspassies in volle gang. De uitvoeringen zal ik grotendeels gaan missen, maar terwijl ik een tijdje geleden al bij het uitdelen van de zangboeken voor de Polderpassie in Zoetermeer ben wezen kijken, ga ik vanmiddag langs bij een repetitie voor de meezing-Mattheus in Utrecht, en hoop morgen een kerkdienst bij te wonen met MP-bijdragen van Collegioum Zeist (foto: dirigent Laetitia Schouten. Zie voor data uitvoeringen etcetera de Mattheuspagina.

Vanavond en morgen spelen in Doetinchem, en het grote verdriet van deze dagen is dan ook dat ik Jezus-boodschap: "Laat de kinderen tot mij komen" wat minder in praktijk kan brengen. Ja, terwijl opa , oom en neef nu in de tuin een speeltuin bouwen voor de verjaardag van Rover, dit zit te typen, in plaats van met de lieslaarzen vooraan in de blubber te baggeren... "Tijd genoeg" zingen we vanavond weer. ik zal proberen er serieus bij te kijken! :-)

 

MAANDAG 5 maart MUSICALVIRUS

Vanavond met het gezin in bed voor de grote beeldbuis (Doe Maar-vrije dag) weer zo'n ouwe in amerika gekochte musicalfilm gekeken. Dat had ik tien jaar geleden ook niet gedacht, dat je een dansje terugspoelt, maar toch, de scene op het houthakkersbal is inderdaad een klassieker. En dat ik door de making of-docu ook ineens de naam van de choreograaf onthoud, Michael Kidd, die er maar op bleef hameren dat het geen gewone dansjes moesten zijn, maar geloofwaardige acties. Enfin, nooit te oud om te leren. En Rover vindt dat gezing en gedans prachtig. Nu moet ik weer verder met Hair, waar ik vanmiddag gebleven was, bij "Ain't got no". De ingang is al gevonden, alleen maar Nederlandse woorden waar je "Ik heb geen" voor kunt zetten, zodat het een uitdrukking wordt. (slaap, tijd, geld, idee) En dan nog allitererend en/of rijmend. Met eindeloos schuiven en schaven, zodat de luisteraar bij het eindresultaat denkt: ja, logisch, dat was niet zo'n moeilijke zeker?

WOENSDAG 1 maart (0:56) BEWOGEN DAGEN

Zojuist terug van de Wiz. Om op je enige vrije dag deze week bij een andere musical te gaan kijken was niet mijn eigen plan, maar we kregen vier gratis kaartjes van de postcodeloterij en achteraf is het de juiste besteding. 'dat heet nou met de paplepel ingieten,' keek een mevrouw vertederd naar Elvis en Rover die om half elf 's avonds op de banken stonden voor de toegift, en ja, het is weer een bewijs wat er niet allemaal kan zonder oppas. Gisteren is de cd van Doe Maar uitgekomen. Van mijn bijdragen ben ik vooral trots op Okee. Als de zaal gaat meeklappen spat het succes uit de speakers. Zo'n plaatje hadden we nog niet. Bijgaand echter het hoesje van Rocker in Holland, met een prachtfoto van de deze week overleden Lex van Rossen. Gemaakt in 1990 bij een concert in Paradiso. Lex stond voor mij links, de ellebogen op het podium, de camera aan z'n oog. Minutenlang. Ik hield m'n gitaar eens zo, ik trok m'n hoofd wat van de microfoon weg, ik trok mijn wenkbrauwen op, maar Lex knipte niet af. Ik kreeg er plezier in, die liedjes kende ik toch wel uit mijn hoofd dus daar hoefde ik niet op te letten, zou er een moment zijn waarop wij allebei dachten: ja...
Het moment kwam aan het eind. Mijn accordeon hing voor mijn buik, ik had de armen in de lucht geslagen en zong "alles past al in elkaar zonder mij", de essentie van mijn bestaan toentertijd in een zin gevat. "Jammer broer, dat was 'm," dacht ik, toen ik zag dat Lex niet bewogen had. Ik legde mijn handen terug op de accordeon, trok mijn schouders op en 'klik'. Hij had gelijk. Of zoals hij even later in de kleedkamer zei: “Ik probeer naar mensen te kijken alsof ze nog niet af zijn.”

ZATERDAG 24 (1:07) GROETEN UIT STADSKANAAL

Zojuist heerlijk opgetreden in Hengelo, de ovatie in dat prachtige Rabotheater was werkelijk oorverdovend. daarna met 180 over de Duitse Autobahn naar het noorden gereisd en weer afgeslagen voor een spiegelgladde landweg naar Stadskanaal. daar ingecheckt in het Best Western Hotel en via KPN Hotspots internetverbindinkje gelegd, onnozele foto gemaakt met de webcam en naar huis gestuurd. Geen water maar gin-tonic. De Rest van de Doe Maars zullen zo wel komen met de bus, maar ik ga geloof ik niet meer uit mijn kamer, blijf lekker nog wat werken aan Hair. Iedereen de groeten en leve de moderne tijd (wat klinkt dat ouderwets!)

 

 

DINSDAG 20 feb HOLLANDS DAGBOEK

Vandaag tijdens het photoshoppen van Hair-bladmuziek ook eindelijk de krantenpagina – die al enkele weken op mijn bureau ligt– gescand en in elkaar geplakt. Het was toch een hele eer om voor het NRC Zaterdags Bijvoegsel Het Hollands Dagboek te mogen schrijven, ik heb de afgelopen jaren regelmatig gedacht, onder andere bij de Mattheuspremière: "Ja! Nu! Waarom vragen ze me niet!" (Dat het werkelijk alleen de eer is, en je voor een stuk van 1500 woorden wordt beloond met een boekenbon van 50 euro is wel heel erg vijftiger jaren vorige eeuw, maar kom, 'eeuwige roem is ook wat waard') .

Hollands dagboek op pdf

VRIJDAG 16 feb ELVIS IN HAWAII

Ik schrijf dit vanuit Theaterhotel in Almelo waar we met Doe Maar gisteren en vandaag staan. Was zoiets vroeger een feest - hotels, eindelijk echt op tour, rock & roll! - nu is het vooral vroeg naar bed in een stille hotelkamer en dromen van mijn dopjes thuis. Hoogstens fijn om zo ver weg te zijn van Brabant deze dagen.
"Waar vieren jullie carnavál, in Roosendaal of Bergen?" vroeg iemand gisteren aan Daan.
"Geen van beiden. Wij zijn Amsterdammer en begrijpen daar helemaal niets van."
Al zijn verkleedpartijen onweerstaanbaar nu ik net via KPN Hotspot verbinding mijn post ophaalde en het fotootje kreeg van mijn dochter op school vanmorgen, verkleed als Elvis op Hawaii. (Dag liefjes, als jullie dit lezen, tot vannacht!

WOENSDAG 14 feb (2:15) GEEST VAN AQUARIUS

"Dit begint er op te lijken," stuurde ik net een mailtje naar Marcus Azzini, Fons Merkies, Ronald Giphart en Jeroen van Baaren, met wie ik ga werken aan een nieuwe Hair. Ik mag de liedteksten doen. De afgelopen drie Doe Maar-vrije dagen van vroeg tot laat zitten kutten en kloten aan teksten die voor een luisteraar van nu nogal wat uitleg behoeven. Ik bedoel, je kunt niet ongevraagd in het nederlands uitbarsten over harmony and understanding want dan gaan al je nekharen overeind. Maar nu las ik de eerste vier toch zonder schaamte terug, al weet ik niet hoe dat morgenochtend is. Enfin, we hebben nog even. Tour begint pas in oktober. (en nee S & L, zonder mij, ik schrijf alleen voor hair.) Het schoentje hieronder blijft overigens nog even in de doos.

VRIJDAG 9 feb ( 1:21) Wie de schoen past...

Zojuist terug uit Laren, met een ernstig verkouden Arent, maar elk mankement past binnen de rol, dus ach. Het lukt inmiddels aardig om er overdag en 's nachts nog wat naast te doen, en dat zal wel moeten want van alleen optreden zonder iets te maken, word ik gek. En nu denkt u: wat doet bijgaand plaatje van Cinderella hier? Jan gaat toch niet straks de koning spelen in de Efteling? Nee, maar er ligt een schoentje op tafel en wie weet of ie past. Binnenkort meer.

ZONDAG 4 FEBRUARI Bijboekingen

'Jullie gaan het nu toch niet volplempen, hè?' vroeg ik even ten overstaan van de hele cast aan Jeroen Dona van V&V, toen die ons donderdag in Theater de Lievekamp in Oss kwam vertellen dat de telefoons roodgloeiend staan, opties worden verzilverd en optredens bijgeboekt, en ja, hoe wij er tegenover stonden om na de zomer nog een paar maanden door te gaan met onze ' hitmusical'.
Nee, dat ging wel loslopen. Het moest voor ons ook leuk blijven.
Zaterdag kwamen de eerste extra voorstellingen door, en hallo, drie van de vijf theaters waar we hebben gespeeld hebben ons nog voor de zomer teruggeboekt.
'Lajenienaja' zong ik hard en heftig in de auto terug, met plannen voor een brulbrief. Toch eerst eens even mijn contract herlezen en sterker, naar de algemene bepalingen had ik nog helemaal niet gekeken. Juist. Inmiddels heel wat wijzer over hun rechten en onze plichten, kan de strijdbijl bedremmeld achter de rug. Weer wat geleerd. Overigens fijn te merken hoe de voorstelling steeds meer gaat zitten. En iedereen er blijvend voor gaat.
Inmiddels heb ik de opdracht binnen tot het vertalen van de liedteksten voor Hair volgend jaar, en daar ga ik nu meteen mee beginnen. Voor wie meer wil lezen over Doe Maar: in NRC Handelsblad staat voor de rubriek Hollands Dagboek mijn verslag over de premièreweek.
Klik HIER voor het NRC verhaal

ZONDAG 28 januari VOLGENS MIJ GING IE GOED


De dag begon gezellig met k(l)aptafels vol tois, en een applausrepetitie voor bloemen, opkomst makers, opkomst Doe Maar-leden. na de sound-check hadden we nog een uur. Zenuwachtig? Niemand ge,loof ik. Er hing een prettig geladen sfeer om te laten zien waar we sinds 4 december dag en nacht mee bezig zijn geweest. Na de try-outs met Doe maar-publiek, dat bij elk intro van een bekende hit opveerde, ging het premièrepubliek vooral ook voor het verhaal. Met lachen en open doekjes op nieuwe plaatsen. Na het slot, de champagne, de fotografen, de interviews, de galatrap af, de VIPS, het feest en terug naar de kleedkamer om de spullen in te pakken, de kleding in het rek te hangen voor dinsdag en daarna met mijn liefste in de auto naar huis, kindjes ophalen, en een flinke borrel inschenken. Via google kwam zojuist de eerste recensie binnen, van het AD: "Musical Doe Maar kent geen zwakke schakels". Wat ik zeg: volgens mij ging ie goed!

Bijgaand de foto die ik als toi van het gezin kreeg, en die de komende 110 optredens in de kleedkamer zal hangen!

 

ZATERDAG 27 januari PREMIERE

Vanavond de voorpremiere, morgenmiddag de echte. veel stukken in de krant al, veel tv - mijn kop in RTL boulevard en Goedemorgen Nederland geeft mede door mijn grijsgespoten kuif een hernieuwde golf van wildvreemde groeters op straat, en elke avond in de loop naar de parkeergarage is er wel iemand die me aanschiet vol Doe Maar sentiment. Loop ondertussen al mooie zinnen te sprokkelen voor het Hollands Dagboek in het NRC volgende week en hou het hier dus maar lekker kort.
PS laatste nieuws: Jan Rot in Carré op 10 december 2007 gaat door, dus zet 'm vast in de agenda, al was het maar voor de illustere rij gasten die mijn liedjes en vertalingen gaan zingen.

 

ZATERDAG 20 januari: NOG EEN WEEK...

Vandaag laatste avond in Luxor gehad. "Je sloeg wel hard," wreef Daniël in de coulissen pijnlijk zijn achterhoofd. "Albert Verlinde zat in de zaal," verontschuldige ik me, "dan gooi je toch een streepje op." Ik zie me een maand geleden nog de repetitie onderbreken: "Mag dat slaan er niet tot nader order uit? Ik kan daar niks mee." Kost me nu geen enkele moeite meer. Wel meer bijgeleerd de afgelopen weken.
"Meneer Verlinde, mag ik stellen dat u bij andere producties een week voor de première wel eens met meer zenuwen hebt gezeten?" begroet ik mijn tijdelijke baas na afloop, en ja, niemand heeft er een hard hoofd in: het is een bijzondere musical met een eigen sfeer. Met dank aan het Rotterdamse publiek, dat ons bepaald niet heeft laten zitten. Heel benieuwd hoe dat dinsdag en woensdag in Veenendaal gaat. Nu eerst twee dagen vrij. Of beter: hard werken aan andere dingen!

ZONDAG 14 januari: ELVIS 5 JAAR

Elvis eerste speech! Vanmiddag om half vier, na het nuttigen van taart en limonade bij opa en oma, klom Elvis op tafel en sprak: "Lieve mensen, dit was de mooiste dag van de hele wereld en ik wil jullie bedanken voor alle cadeautjes."
Grootste lof naar moeder Daan, tot middernacht achter de naaimachine voor een feestelijk 5 jaar-manteltje en kroon, en ook maar vast stoel en kamer had versierd omdat vader weer dood moest vallen ter lering ende vermaak van opnieuw een uitverkocht Luxor.

ZATERDAG 13 januari GEWELDIGE AVOND

Als je ziet hoe klein de puntjes waren waar we na de tweede try-out vanavond nog over stonden te priegelen, mag je zeggen dat het gaat werken. Fijn ook dat het stramien zo goed klopt want dan kun je het de twee weken tot de première echt goed maken. Zoals Henny en Ernst van de week tijdens een doorloop benadrukten: bij Doe Maar werd elke regel, elk koortje gezongen of hun leven er van af hing, en al stond de hele Ahoy op z'n kop maakten ze na afloop toch ruzie over een te laat ingezet gitaartje of een overgang die scherper kon. Die intensiteit moeten wij ook opbrengen, en nooit tevreden zijn met een zeven. Vanavond vond ik het voor dit stadium een 8.
Dus liep ik zojuist met een goed gevoel en een zak vol energie van 900 man de Luxor uit. "Geweldige avond, hoor meneer!" riepen drie mensen voor de lift van de parkeergarage "En het doet me goed u weer levend en wel te zien!"
Ja, dat dagelijks sterven als beroep wil wat. Terwijl ik dit typ is het 14 januari 2:43. Exact vijf jaar geleden en 6 minuten kwam onze Elvis uit de moederbuik tevoorschijn. Wat je niet allemaal in een leven overkomt!

VRIJDAG 12 januari OVATIE

vanavond 1e Doe Maar musical try-out voor publiek in uitverkocht oude Luxor dik succes
Daantje zag gisteren de generale repetitie en zei al: na tweeneneenhalve minuut weet je dat het een hit is.
heerlijk om na vier dagen ploeteren eens al die stoelen gevuld te zien. En dat er gelachen, geklapt en meegezongen wordt. En dan zo'n daverende staande ovatie tot slot... Dat geeft energie om meteen te kijken wat beter kan, zonder getob en gekreun, want juist omdat de basis klopt kunnen we lekker op deze weg doorgaan en verfijnen. Morgen om kwart over twee alweer present zijn voor de notes van regie en choreografie, dus en nu naar bed. (ook een leuke musical)

VRIJDAG 5 januari NAAR ROTTERDAM...

Vanmiddag zonder spijt afscheid genomen van de repetitieruimte bij Focus in Amsterdam. Dan is wonen in Ossendrecht geen pretje. Zesdaagse werkweek, kantooruren van 10.00 tot 17.00 plus vijf uur in ochtend en avondspits, ik zal er nooit aan kunnen wennen. En achteraf te grappig dat ik als popmuzikant niet kon vermoeden dat je bij zo'n musical die zes dagen van 10-17.00 wel degelijk voor het grootste deel aanwezig moest zijn, al zat je soms uren te wachten tijdens scenes waar je niet inzat (en anderen op jou). Woensdag hadden we een doorloop voor crew, producenten en Henny Vrienten. Ik bakte er naar mijn gevoel dramatisch weinig van - kreeg de scheidsrechter niet uit mijn hoofd die bij elke zin commentaar gaf: "Niet goed" "te weinig aktief", "aansluiten", "ik geloof je niet". "Kom op, Jan, red het met je afloop... Jammer vriend, ook kut." Ja, qua onzekerheid ben ik al een echte acteur geworden.
Ik sneakte na afloop maar zonder groeten weg, zonder iemand op het idee te hoeven brengen dat ze nog een week hadden om een andere Arent te zoeken, maar de volgende morgen bleek er niets aan de hand, met de complimenten van hogerhand en het fijne van plat op je bek gaan is dat je weer zo'n lekker end kunt stijgen.
Vandaag op vleugels in de auto, voor het eerst sinds november twee vrije dagen in het vooruitzicht, voelde ik me ineens trots en gelukkig dat ik in dit stuk zit, en dat ik die mooie rol mag spelen. Helemaal het baasje. Bij de laatste pomp voor huis kocht ik een flinke bos rode rozen voor mijn meisje die ook deze vrijwel manloze maand had doorstaan. 'Als een man met rozen thuiskomt is hij of vreemdgegaan of hij heeft ondeugende gedachten.' Voor de vorm tegensputterend haalde Daan de pannen van het vuur, terwijl ik voor de kleintjes Pipo de clown aanzette. Eenmaal boven bleek ze vanmiddag zomaar kanten bh'tjes te hebben gekocht... Even geen Doe Maar, maar doen.
Komende week nog vier montagedagen en dan: publiek!

 

MAANDAG 1 JANUARI 2007

PROOST!

PS het nieuwe Rotjaar begint vanavond meteen in het concertgebouw! Op de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Amsterdam in het Concertgebouw brengt sopraan Miranda van Kralingen mijn Schumann-vertaling Twee ringen in een doosje - (du ring an meinem finger) en zingt met Pierre Bokma een in opdracht gemaakte nieuwe tekst op 'Omdat ik van je hou' . Ik weet niet of ik er bij ga zijn, het is mijn eerste vrije dag dit jaar :-)

ZONDAG 31 DECEMBER 23:17 LAATSTE UUR

Laatste uur van een waar Rotjaar. Privé meer dan gelukkig met Daan en de kiendopjes en qua gezondheid dankzij een geslaagde ooroperatie af van een dreigend Beethoven-complex. Gouden plaat en no 1 in de albumcharts voor de Mattheuspassie, de Zomerreis, een geslaagde tour voor An & jan Nieuw op 1 en tot slot een mooie serie kerstconcerten in het LAK-theater in Leiden.
De eerste van de vijf, op tweede kerstdag was nog wat stroef en wankel. Goed te merken dat we al een paar weken niet op het podium hadden gestaan en ik was zo uitgewoond en afgedraaid na drie weken Doe maar-repetities dat ik stilletjes bang was ter plekke dood om te vallen. Ook het uitgevoerd horen van alles waar ik toch vanaf de zomer al mee bezig ben geweest - mooi vertaald kerstrepertoire dat niet alleen grappig is, maar ook met voldoende diepgang - hakte er flink in. 'Stille nacht' , bij ons in essentie teruggebracht tot het wonder van de geboorte, kwam wel heel dichtbij als kerstkind, en toen ik mijn verstikte stem verduidelijkte "Vandaag zou mijn vader 82 zou zijn geworden" werd er flink wat gesnotterd. De dagen erop heb ik tijdens het zingen sterk aan kerstkinderen als Martin Gaus en Joop Hiele gedacht en ging het beter de emoties binnen te houden. Hoogtepunten voor mij: Met de kleine trom (little drummer boy) in Johnny Cash-June Carter arrangement, Uit het gekkenhuis met onze Jakob als Jona lewie in Stop the Cavalry, en Kom dit jaar met kerstmis bij mij - Marjolein als Mariah Carey in een kerstmanpakje voor kinderen van 3-6 jaar.
Voor wie het gemist heeft: we gaan eens kijken of we kerst 2007 en 2008 een aantal voorstellingen kunnen geven, en dan mag meteen de cd uit! Goed, het is kwart voor twaalf, ik ga mijn dopjes wakker maken met een fles champagne. Wat 2007 mag brengen, we gaan het meemaken!

 

 

ZONDAG 24 DECEMBER KERSTKINDEREN

Ik hoop nog altijd ergens een brief te vinden met het precieze uur van mijn geboorte, maar toen de kraamverzorgster eerste kerstdag om zes uur 's morgens kwam kijken (er was avondklok in Indonesïe, niemand mocht voor zonsopgang de straat op, lag ik al in mijn kribje. Enfin, over een uur of twaalf kijk ik in de spiegel en weet dat ik 49 ben. Dat zeg ik per vergissing al het hele jaar als mensen vragen hoe oud ik ben, dus een schok is het niet.
Gisteren de eerste volledige Doe Maar-doorloop gehad voor "publiek' (crew en medewerkers). Het was ook de bedoeling om de muzikanten te laten zien wat we deze drie weken hadden uitgevroten, maar muzikanten zijn niet van die toeschouwers, dus hadden ze een klein plekje bij de piano gemaakt en speelden spontaan mee. Dat gaf ons acteurs vleugels en hoewel er nog enorm veel moet gebeuren vóór de wirwar van verhalen, liedjes, attributen een soepele eenheid vormen, sprong ik meteen na het 'slotapplaus' vol adrenaline in de auto voor de live uitzending van Tros Muziekcafé waar ik als surprisegast voor Rob de Nijs was gevraagd. Hier meteen dus het laatste nieuwtje van dit jaar: Rob komt deze lente met een plaat vol vertaalde Franse hits, en daarvan heb ik er een aantal vertaald. O.a. Cinq heures, paris s'eveille, Pour un flirt en Voici les clés. Ik ben trots en blij dat Rob ook mijn hertaling van Hier encore (yesterday when I was young) zal opnemen, nu als 'Eeuwig Jong" een beetje verstopt op mijn Alle 13 Schubert-cd. Hopen dat ik de nestor ook nog mijn Vous permettez, monsieur in de mik kan douwen, want die staat nog nergens op.
Ik blijf Rob mijn levenlang dankbaar dat hij mij, ontroerd bij het zien van dochter Elvis op de achterbank bij een benzinepomp, spontaan uitnodigde om op zijn jubiloeumoptreden in Carré het lied 'Vaders' te duetteren. Het kwam net in een windstille periode van mijn carrière, en in die zaal te voelen dat ik voor het podium geboren ben, was de opsteker voor het veranderen van een aantal zaken, die hebben gezorgd dat we er vier jaar later heel wat beter voor staan.
Met een trotse grijns dat na Boudewijn de Groot en Herman van Veen een nieuwe topstem een tekst van mij zal zingen.
Rob is overigens ook een kerstkind, 2e kerstdag, net als mijn vader. En net als bij ons, is ook Robs nieuwe grote liefde 'van dezelfde leeftijd, maar dan iets jonger.' (Reve). We houden u op de hoogte.
Zalig en/of Vrolijk kerstfeest iedereen en voor degenen met een kaartje: tot ziens in het LAK deze week!

 

 

MAANDAG 11 December; DROOMPAAR NEEMT AFSCHEID

Afscheid van Droompaar, Help, Leve de Liefde & de Lol, Dankzij mijn man. Geen 'Oh Amalia', geen "O Jensen", geen Namen Zonder Band en vooral geen Volle Maan aan de Vrijerslaan. Elke dernière is een beetje sterven, maar dat gold dit keer alleen voor het repertoire, want An & Jan beleven over twee weken alweer een 'nieuwe geboorte' in de kerst-special in Leiden.
"Dit is voorlopig het laatste optreden zonder jou," zei ik vooraf dan ook tegen Walter Kuipers, de nieuwe man van Marjolein (maar al veel langer violist in de Berini's) die niet alleen met kerst meedoet maar ook aantreedt in de An & Jan-show voor volgend seizoen waar we nog even niks over zeggen. Het optreden ging prima. Bijna 400 man in de zaal en die vermaakten zich hoorbaar. Na afloop een berg cd's en boekjes verkocht. Dankbaar stemmend, dat mensen zo blij worden van die plaatjes. Trek in champagne maar nee, doorzakken was er niet bij. Om half een ging ik - na een telefoontje met Daan - onderuit in mijn kale bed in hotel Ibis, om de hoek van de repetitieruimte bij Focus. Daar begonnen we om 10 uur met de patat-scene (gelukkig nog zonder echte patat, er zijn grenzen wat je op maandagmorgen aan kan), waarbij ik het fijne Doe Maar pareltje Okee mag zingen (Okée, geef mij er dan maar twee, want met die ene red ik het niet mee) Taalkundig niet correct, maar het zingt lekker weg!

 

ZATERDAG 9 dec 's nachts NOG 1 OP EEN

Vanavond in Nieuwegein alle An & Jan nummer eens voor de een na laatste keer gespeeld. Steeds als er een voorbij was, dacht ik: gossie, morgen in de kleine komedie voor het laatst. Nou ja, over een paar jaar houden we een 'U vraagt, wij draaien'-show en komt er een deel terug. Een mooie gelegenheid om ook liedjes als Frans Lied, Wit wit bier, Help, U wou mij zien, meneer? en natuurlijk Volle Maan aan de Vrijerslaan op te nemen, want dat kan natuurlijk niet zo.
Een feest zal het vanavond worden, maar zonder afterparty, want om 10.00 's ochtends meld ik me weer in de Focus repetitieruimte voor Doe Maar. Ik was eerst van plan op deze plek de repetities bij te houden, maar ik geloof dat ik de keuken nog even dicht laat. Tot nu toe, als mensen vroegen: "Wordt het wat, moeten we kaartjes kopen?" hield ik mijn handen in standje wie zal het zeggen. Inmiddels knik ik bedachtzaam dat het wel eens zeer de moeite waard kon worden. Of zoals dat heet: "We gaan het meemaken!"

MAANDAG 4 december 23:54 WE ETEN ER AL GOED VAN

'En de Musical Award voor beste mannelijke bijrol gaat naar Jan Rot als Arent in Doe Maar,' grijns ik, als ik een plaatsje zoek op het parkeerterrein voor de Focus-studio, waar persmeeting en eerste tekstdoorloop van Doe Maar plaats zal vinden. Als je een half jaar van je leven aan iets opoffert kun je niet hoog genoeg inzetten.
Bij binnenkomst zie ik producenten, medespelers en medewerkers. Ik knik, zwaai van afstand, of steek mijn hand uit ter begroeting. Ik ben niet zo van de showbizkus, zeker niet op maandagmorgen half elf.
'Dit vind iemand als jij vast vreselijk,' duwt iemand alvast een microfoon onder mijn neus, als ik mijn weg zoek naar een kopje koffie en een Doe maar petit fourtje. Maar nee, dat heeft hij niet goed begrepen. Ik vind het niet alleen vermakelijk, maar zeker ook opwindend, zo'n grote productie. Tussen zeven acteurs als je nieuwe familie en een haag camera's voor je neus, treed je een nieuwe wereld binnen, en daar was het me om te doen. In mijn eerste persinterviewtje vat ik het zo samen: 'Ik verwacht veel van wat ik in de loop der jaren heb geleerd te kunnen gebruiken, maar hoop vooral ook om er een boel bij te leren.'
Ik vertel een aantal in hoog tempo opvolgende mediaklanten mijn herinneringen aan Doe Maar, spreek hier nog eens mijn bewondering uit voor de hits en zing daar een stukje Nachtzuster. Om me heen doen de anderen hun ding. Als de pers is voldaan, begint de lezing. Erg leuk om ineens alle stemmen te horen en de karakters te zien. De botsing met Daniël Boissevain als mijn zoon leek me op voorhand al geloofwaardig, maar nu hoor ik ook Tommy, het jongere broertje met wie ik het juist moet kunnen vinden.
Helemaal goed. Zijn ook beiden echte acteurs natuurlijk. Even flitst het door me heen of ik dit eigenlijk zelf wel kan, en een volgende regel komt er schools en onbeholpen uit, maar dat doet er nu nog niets toe, uiteraard.
"De toon is goed, hoor " loopt regisseur Jos Thie na afloop even langs. Fijne vent. Een van ons. Ik ga 'm alles geven wat ik heb. In de file bij Den Haag bel ik vast uitgebreid met het thuisfront, want niks vervelenders dan manlief die na een lange dag in de bank ploft en te moe is om te vertellen. Om ze ook daar in de sfeer te laten komen heb ik een A0 affiche meegepikt, voor in de eetkamer. We eten voor de tv. Op RTL Boulevard vertelt Pa dat z'n dochter het mooi vindt dat hij in de musical zit. Elvis glimt, maar vindt wel dat ik ook broertje had moeten noemen.
"Maar dat is toch niet waar? Die is toch te klein om het te snappen?" lijkt mij.
"Dat weten de mensen toch niet..." schudt ze haar hoofd over zoveel integriteit. Als toetje eten we de meegenomen petit-fourtjes. Die moeten meteen maar even vastgelegd. Nog maar een dag gewerkt maar de familie Rot eet er al goed van!

 

MAANDAG 4 december 0:56 KERST of DOE MAAR?

Een na laatste "nieuw op 1" week afgesloten met 2x Gouda. Volgende week nog vier, plus woensdag voor mij twee nummers op de Franse nacht in Vredenburg. Moet eigenlijk Vous permettez monsieur in het Frans doen, maar voel er veel voor mijn eigen "U wou mij zien, meneer?" te chansoneren. Het is pas 1 uur en toch kijk ik al zenuwachtig naar de klok, want morgen moet ik er met de kinderen uit, want vader heeft zijn eerste ontmoetingsdag, perspromotie en tekstdoorloop voor Doe Maar. Op zulke dagen is het een nadeel zo ver van Amsterdam te wonen, de rest komt even op de fiets. Wou op de openingspagina van janrot.nl boven mijn logboekhoekje een foto van Doe Maar zetten, maar bedacht toen dat ik beter alvast wat reclame voor An & Jan Vrolijk Kerstfeest kan maken in het LAK. Eigen waar eerst! Kan ik soms gloeiend trots van worden dat het op de voorkant al het hele jaar dringen is. Wel zorgen dat ik niet op een avond naast mijn bureaustoel lig. Vandaag best met een raar gevoel 'Venus' gespeeld...

VRIJDAG 1 december 03:1

Net terug van een prachtweek, woensdag IJmuiden uitverkocht, Deventer 300 man en Stadskanaal ook zo'n beetje. Alledrie dik feest, en morgen en overmorgen wachten uitverkocht Gouda. Maar het bericht over dat jongetje in Hoogerheide (onze gemeente) laat me nu bij thuiskomst alleen maar glazig voor me uit staren. En als ik dan de foto van ons Rovertje hier onder zie, en indenk... afgrijselijk. Ik kruip maar gauw bij ze.

ZONDAG 26 nov VEEL VAN HUIS

Acht optredens in elf dagen, waaronder reizen naar Enschede, Emmen, Hoogeveen, Drachten - beetje afgeragd en uitgewoond tik ik nu - zojuist teruggekomen van Alkmaar - deze regeltjes, al is het vooral om het mooie foto'tje van Rover kwijt te kunnen, dat Daan maakte tijdens mijn afterdinnertelefoontje eerder deze week. Voor het slapen gaan nog even liedboekjes inpakken voor kopers in Alkmaar (ik had de doos weer thuis laten staan), andere bestellingen regelen en daarna nog twee schoentjes vullen. Hulppiet heeft ze al klaargelegd: voor Rover 2 brandweermannetjes en voor Elvis een ballerina en nog een chocolaatje en pepernoten. En dan mijn specialiteit: i.p.v. de wortel gewoon weg te halen, bijt ik er een paar stukken uit en spuug die in de kamer, en van het bakje water mors ik de helft over de rand voor ik 'm leeggooi. Dat maakt het paard wat echter, want volgens het verhaal bklijft die op het dak, maar bij ons komt ie gewoon de kamer in.
"Pegasus eet niet zo netjes, Sinterklaas!" vindt ook Elvis. De Sint komt morgen in ons dorp, maar die gaan we missen, want we mogen straks (vanmiddag) met het hele gezin naar de premiere van Annie in de Efteling. raar idee dat wij over anderhalve maand met Doe Maar in première gaan... (over veel van huis zijn gesproken)

VRIJDAG 24 november HOU HET KLEIN

Zou het met de Sint te maken hebben of worden we steeds beter? De verkoop na afloop van An & Jan-optredens is verbazingwekkend hoog. Cd's en tekstboekjes vliegen de tafel af, en door de vooraf optimistisch flinke voorraad voor dit seizoen schemert de bodem. Nog even uitkienen, want we moeten er nog elf, en dan is alles oppelepop. Even verkooppauze tot ik voor de volgende tour lente 2008 alles bij laat maken? En misschien in de tussentijd eens probeer de oude voorraad Jan Rot-cd's te slijten. Of herbestel ik nu, en weet dat ik tot die tijd met volle schappen zit? Kleine ondernemersproblemen, we zullen eerst dit weekend eens aanzien. De grote sinterklaasmail die ik in gedachten had aan allen die dit jaar iets in de Rotshop hadden aangeschaft, heb ik in ieder geval afgelast. Stel je voor dat daar en masse op wordt gereageerd, dan heb iktijd noch spullen daar adequaat op te reageren. Ons devies: hou het klein! Voor het boven je kop groeit.

MAANDAG 20 november STEMADVIES

Het is toch door Mulisch geweest dat ik eens ben gaan kijken wat die Partij voor de Dieren nou eigenlijk wilde. En toen ik daarna bij Groenlinks.nl even hun standpunten over bio-industrie opzocht en net als bij de andere items voor dierenwelzijn een blokje kreeg "dat er snel een actueel programmapunt zal worden ingevoegd" besloot ik dat het voor GL een volgende keer zal zijn. Ik ga op de PvdD stemmen. Laat er maar eens een luis in de kamer toe, laat partijen zich maar eens uitspreken over hun wetvoorstellen. Mijn lezers hier hebben geen stemadvies nodig. Maar kijk voor de grap eens op www.partijvoordedieren.nl Misschien vergaat het u als mij. En wat heerlijk om al is hij maar lijstduwer een voorkeursstem te kunnen geven aan die mooie Jan Wolkers!

 

ZATERDAG 18 november: PAARD VAN TROJE

Ken je die mop van die mensen die naar new york gingen? ze gingen niet!
Op Daans verjaardag in september had ik haar verrast met tickets voor een week New York. We waren dagen bezig voor het zoeken van de leukste betaalbare hotels, draaiden vooral films die zich in die stad afspeelden, hadden adresjes verzameld voor outlets van kleren, dvd's en een mooi country-pak, enfin we hadden er zin in. We vlogen vanuit Brussel (voor ons dichterbij) en meldden ons dinsdag 7 november in opgewonden reisstemming met z'n viertjes aan de balie, Elvis in haar nieuwe speciale vliegtuigjurk, Rover met een T-shirt van world on tour (www.masterandcreator.com.) met een afbeelding van de Eiffeltoren in New York. "Momentje, u reist met kiunderen zie ik," plukte een vrouw ons uit de rij voor de Delta balie, "mag ik even uw paspoort zien?" "Dat is in orde, ze staan bij ons beiden ingeschreven, met digitale foto," wees ik, maar nee. Nieuwe regels: kindjes mogen voor VS niet meer bij de ouders in paspoort, maar moeten een eigen paspoort. Weg tickets. 1200 euro door de plee plus eerste hotelreserveringen.
"Het is aan de reiziger te zorgen voor de juiste visa, en dat geen hond dit weet, is onze verantwoordelijkheid niet." Of er niks geregeld kon? De voorspelling van noodpaspoorten a 200 euro per stuk, verzetten naar twee dagen later a 500 euro (hielden we sowieso nog maar vier dagen new york over) klonk allemaal zo vreselijk, mijn meisjes in tranen, nee, ik maakte op weg terug naar de auto rechtsomkeert om bij de last minute stand te kijken waar we wèl heen konden, en zaten een half uur later in het vliegtuig naar Istanbul. Güle Güle!
Op het vliegveld daar een auto gehuurd en naar de Aegeische kust gereden, waar (wist ik niet eens) de resten van Troje bleken te liggen. Zelfs van het weinig authentieke paard werd je even onderdeel van de geschiedenis.

Inmiddels al weer een halve week terug, en niet alleen drie denderende AN & Jan optredens achter de kiezen in Almere, Enschede en Den Haag, maar ook de 'wereldpremière' van de Zomerreis, door Marcel Beekman en Ernst Munneke live op Crossing Border.
Als Schubert in zijn tijd nieuwe liedjes had geschreven organiseerden zijn vrienden een zogeheten Schubertiade in het achterafzaaltje van kroeg of bierkelder, waar de undergorund van Wenen kwam luisteren naar de Brian Wilson van twee eeuwen terug, en het gebrachte -meestal door topzanger Johann Vogl en de maestro aan de vleugel - werd genoten en besproken. Ze waren vast jaloers geweest op zo'n mooi kermistentje als de Cuatro, bekend van de Parade, waar wij onze Zomerreis mochten brengen, midden op het Spuiplein. Na een korte introductie klonk het intro van Wie wandelt. Het was al snel duidelijk dat deze Zomerreis de ontberingen van de Winterreis zou overstijgen. Want natuurlijk waren er bijgeluiden ingecalculeerd als klappend zeildoek, een ambulance, een piepende tram. Maar dat in omringende tenten diverse popbandjes hun soundcheck vervroegden was niet afgesproken. Met terugwerkende schaamte zag ik onszelf ook wel eens vast wat trommels uitchecken terwijl een organisator in paniek kwam aanlopen dat hiernaast een klassiek concert werd gegeven. "Ja jammer dan voor die mensen." Maar Marcel en Ernst sloten de wereld buiten, en het publiek was met hen. Af en toe kreeg de herrie iets extra's door de tekst, wij verheugden ons al pagina's van te voren op 'en klinkt al gauw weer kermispop.' Met een sobere maar doeltreffende presentatie, deels zittend, deels staand, en grootendeels uit het hoofd, bleek Beekman de gedroomde reisleider. Op bepaalde punten, meestal aangegeven door afsluitende akkoorden klonk een prettig tussenapplaus, en wat werkt het toch mooi in zo'n cyclus, af en toe eens een flinke lach door het publiek. Zo is het bedoeld, ik weet het zeker. Of zoals iemand na afloop zei: "Je amuseert je, je raakt ontroerd en je geniet van virtuositeit, en dat allemaal in een stuk. heerlijk!'
Zoals in het slotlied zanger Beekman een poging doet de ongelukkige molenaarsknecht te ontvoeren uit zijn kristalhelder Molendrecht naar de beloofde rustplaats in open zee, was ook de ontvoering van Schubert uit de kleine zaal van het Concertgebouw naar dit popfestival gedurfd of zelfs een tikje brutaal. Maar hij staat, als Paard van Troje. Eens zien of en wie hem zo de concertzalen weer durft in te trekken!

 

MAANDAG 6 November ONDERSCHEIDEN!

Eerst het nieuwsbericht:

Zondagavond 5 november is de hertaalde Mattheuspassie bekroond met de eerste Master and creator moraline prijs, ingesteld door de drijvende kracht achter master and creator, voorheen W.M.E.V.V.J (Wees Meester En Vormgever van Jezelf) de Amsterdamse kunstenaar Simon de Boer. In een vol Frascati waar wij onder andere directeur van het Groninger Museum Kees van Twist en ontwerper Bas Koster zagen lopen, werd de presentatie van de halifax #1 collectie, voorafgegaan door een 17 minuten durend juryrapport/essay op audio, beluisterd in het aardeduister, met een enkele lichtstraal op de op een sokkel geplaatste onderscheiding.
(Klik hier voor het volledige juryrapport )

Na het in ontvangst nemen van de erespeld, las de laureaat een stukje uit Dagboek Mattheus voor, passend in het 'wees meester en vormgever van jezelf' principe. En eindigde met verlegen trots dat een prijs krijgen al mooi is, maar zeker wanneer de uitreiking op zich al een kunstwerk is. Daarna volgde de hartverwarmende kledingpresentatie, ga daarvoor naar masterandcreator.com

Ja, de speld zit nu op mijn lievelingscolbert (het oude jasje van mijn vader), en ik ben er blij mee. Geprezen worden door iemand die je hoog acht, is de grootste eer nietwaar? En voor wie de naam bekend voorkomt van onze flyers: Simon maakte o.a. decors van Nachtlied, Hard zingend in het donker en Rot is liefde. Eerder die dag beleefden wij al een vrolijke vertoning in Bussum, waar Maarten Koningsberger en muzikanten het gezongen zigeunersprookje 'De koning van al wat je ziet" brachten, met slim verwerkt enige liederen uit 'onze' Winterreis. "Had Schubert ook niet kunnen denken, dat hij 200 jaar later nog eens in een kindervoorstelling zou zitten," glimlachte iemand na afloop. Maar het was wederom een bevestiging hoe mooi dit soort muziek in hedendaags Nederlands werkt.
Nu is het maandag. Zojuist belde schrijver van de Doe Maar musical Pieter van de Waterbeemd dat Nachtzuster weer terug is in het script, goed nieuws om het komende weekje vakantie in te gaan.
Denk om Marcel Beekman op Crossing Border en de laatste maand voor An & Jan, nieuw op 1. Volgende bericht hier woensdag 15 november. Tot dan, jan.

 

VRIJDAG 4 november MAN EN PAARD

Gisteren bijna 400 man in Zuidplein, vanavond zo'n tweehonderd in de Stadshal in Amersfoort. het gaat goed. Op de terugweg moest ik nog een actueel lied bedenken dat ik morgen iets voor enen bij Spijkers met Koppen moet brengen, op radio 2. Kreeg wel een mooie invalshoek, denk ik. Titel is in ieder geval Man en Paard, en combineert de komende verkiezingen met de ondergelopen paarden in Marrum. Ik zal Daan vragen of ze de website upload als het liedje is uitgezonden, dan komt hieronder de tekst te staan. Zelf zit ik dan als jurylid bij de Psalmprijsvraag in de Jacobikerk, ook in Utrecht. En daarna naar de Poorterij in Zaltbommel, voor de laatste An & Jan voor een korte vakantie. Als het niet lukt, zet ik de tekst er vanavond zelf op. Maar anders staat ie hier vanaf 13.00....

Klik voor de uitzending opspijkers met koppen-archief het lied begint op 50:00

MAN EN PAARD

Ik zag een foto van eenzame paarden

Eenzame paarden op een eiland in zee

Die zee bleek een weiland

Met twee uiterwaarden

Gewoon volgelopen, maar je kreeg een idee:

Tien, twintig jaar later

Staat hier noordpool water

En gaan we met man en paard onder AP

Tenzij een Hans Brinkers

Ons land redt van zinken

En wie dat mag zijn, vast niet deze premier

Want ik zag die paarden

En dacht: ruil die paarden

In voor die ezel, die ons land regeert

Met normen en waarden en mopjes met baarden

Dat zelfs een bejaarde

Denkt: liever islam dan zo gereformeerd

Die koppige ezel, die kippige ezel

Parmantigjes balkt ie: “Ik ga voor goud!”

Maar goud dat is zwijgen, man

Niet dat geratel

Dat wauze gezwatel waar hij zo van houdt

Ja, haal hier die paarden

En zet daar die ezel

Die balkende ezel

Dat niemand hem hoort

Ik haat dat gekwezel

Tot in elke vezel

Ontneem hem, o kiezer, met uw stem het woord

En sinds het debat op RTL

Hebben wij thuis een nieuw familiespel

– een variant op Ezeltje Prik, met de staart dwars door de lippen –

Zodra dat mondje opengaat

Roepen wij om het luidst: “I-A!”

 

"Hoe graag zien wij niet presentatrice Lucille Werner" I-A!!

“Ik denk dat de heer Bos het voor zijn eigen  rekening” I-A!!

“Het is in de politiek maar ook in het gewone leven niet altijd wenselijk om in eerste instantie meteen man en paard te noemen, maar” I-AAA!!

Och lieve Jan Rot, dat klinkt niet zo aardig

Denk om je Mattheus, wees emoties de baas

Zo krijg je JP met geen tienduizend paarden

Bij jou, weg uit Naarden, de komende Paas

Want dan is hij welkom, ik kus hem de kont

Want bij de Mattheus houdt die man minstens drie uur zijn mond

IA!

 

VRIJDAG 27 oktober GEZINSFOTO

Vanwege een ongeluk op de A27, vier uur gedaan over Ossendrecht-Gorinchem, normaal een uurtje zonder voet op het gaspedaal. Had ook het eten voor de band in de kofferbak, door Daan met liefde vandaag nog bereid, dus moest om kwart voor 7 ter hoogte van Raamsdonksveer (het half uur daarvoo ook al, een verkeersbord eerder) via technicus Peter de anderen adviseren een patatkraam op te zoeken. 1 km verder was de file opgelost, en nog om half acht voor de Nieuwe Doelen, waar ik nog maar even snel heb staan eten uit mijn eigen kofferbak en de rest eten we morgen in Papendrecht.
Op het podium niks aan de hand, en prettig te merken dat door mond op mond reclame en de recensies de bezoekcijfers in het algemeen flink zijn gegroeid. Ook hier weer een verdubbeling ten opzichte van An + Jan II. Tekstboekjes na afloop lopen als een trein, wat blij stemt. Wel jammer dat ik door al dat touren zo weinig thuis ben, al is het nog altijd heilig bij overdag werkende vaders. Zo heb ik vanmiddag met Rover nog rustig Elvis van school kunnen halen en daarna nog van alles gedaan, waaronder het maken van een gezinsfoto, want die was op de hele site nergens te vinden. Bij deze!

 

WOENSDAG 25 oktober OUWE KOEIEN

Ach wat waren we verguld met een uitnodiging voor Schiffers.FM. De prachtnummer 1 hits van An & Jan zijn immers geknipt voor Radio 2? Bij binnenkomst had ik al nattigheid kunnen voelen. "Je had zelf iets meegenomen? Jan & Jan of wat was het ook weer?" Raar, ik had "Nieuw op 1" toch vorige week al op verzoek opgestuurd?
Het intropraatje over Doe Maar, de musical is wel aardig, want ik kan mooi mijn lobby starten voor Nachtzuster dat in de tweede scriptversie is geschrapt. Daarna volgt een geluidsreportage waarin mijn foto op straat is vertoond aan voorbijgangers. "Ken ik niet." "Daar heb ik wel een cd van." "Ja, die heeft laatst een belangrijk klassieke werk vertaald." En ja hoor: 'die man was eerst homofiel en is nu heel gelukkig met vrouw en kindertjes.'
'Ja, Jan, je hoort het, hoe zit dat nou?' breekt Schiffers in, of het vanmorgen gebeurd is. Vraag Lou Reed of David Bowie naar hun biseksuele verleden en het is einde interview. Ik ben dan nog zo braaf om na zes jaar gelukkig huwelijk weer eens uit te leggen dat dat blijkbaar toch kan, niet vermoedend dat de sloot met ouwe koeien meteen het eindpunt is van dit gesprek, want Dave Berry wordt ingestart, het origineel. Dat was het weer, we gaan verder op internet. Lieve mensen, ik kom hier om An & Jan te promoten, te vertellen over vertalen, whatever, degradeer me niet tot radioitempje van niks. Waarom trap ik er toch altijd weer in? Het zal wel van die gare plaatjes komen die ze de hele dag draaien. De volgende keer zal ik Schiffers doorzagen hoe dat nou zat met die toupet van 'm en of hij werkelijk krampachtig fotografen beval oude opnames met wijkende haargrens te vernietigen. (Fijne valse heterostreek om dat hier nog eens te melden)

 

ZONDAG 22 oktober GREASE LIGHTNING

Vanmiddag met Daan naar de premiere van Grease geweest. Mijn musicalervaring is niet groot. Ik kan me herinneren dat ik naar Willeke de musical ben geweest en me toen prima had vermaakt. Bij Cats ben ik na een half uur weggeslopen, van Ik Jan Cremer heb ik alleen het eerste kwartier meegemaakt. Voortijdig wegvluchten was ditmaal geen optie. Producenten Albert Verlinde & Roel Vente doen straks ook Doe Maar, de musical, en dan pas je je aan. Van de eerste tien minuten werd ik niet blij, – waarom kan het toch nooit eens ergens over gaan – maar Jim Bakkum trekt je er doorheen. Mensen die niks kunnen halen geen finale in Idols, maar zoiets betekent nog niet dat het ook werkelijk wat met je wordt. Maar Jim heeft het en omdat ie ook pas negentien is geloof je het schoolverhaaltje. En langzaamaan werd ik ook meegezogen door de energie van zo'n cast, zo'n band, premierepubliek, en rekende uit dat wij binnen drie maanden ook zo staan, hopelijk met evenveel succes. (Had ik al verteld dat Jakob Klaasse orkestleider bij Doe Maar is geworden?) Beetje last van beroepsdeformatie door concentratie op de vertalingen van Allard Blom. Genoeg leuke vondsten, al mag ie meer op structuur letten. "En voor jou wil ik gaan" is wel een heel magere oplossing voor kernlied You're the one that I want, en mist bovendien die onmisbare alliteratie op one and want. Dat het geheim van Hopelessly Devoted schuilt in de gespiegelde klanken 0-e-i (hopelessly) en i-o-e (devoted) leg ik elke avond op het podium uit. Hopeloos verlangen naar jou komt dus nooit van de grond, maar kom. Rock & roll teksten zijn de moeilijkste die er zijn, en zo schudt Drs P. weer zijn hoofd bij mij, omdat ik 'jou' op 'gauw' als rijm beschouw.
Na afloop met aanstaande podiumgcollega Lenette van Dongen vast afgesproken met z'n allen iets goeds van Doe Maar te maken. Maar ik wacht nog even met uit mijn hoofd leren van teksten. En geniet nog even van ons An & Jan-toertje. Komende week weer 4 x, vett!

DINSDAG 17 OKTOBER PROEFBOEKJE

Drie mailtjes tegelijk waren de druppel. De eerste was om de vertaling van Crawfish die iemand mij eens als 'Paling' had zien uitvoeren, een ander vroeg naar White Room gezongen door Marcel de Groot in de vorige An & Jan tour, en een derde kon op de website de nieuwe vertaling van de Poppys niet vinden en ik zei toch dat alle teksten op de site stonden?
Ik opende een bestand Popvertalingen en begon alles bij elkaar te zoeken.
An & Jan eerst natuurlijk, en Nachtlied, en Rot voor jou, maar Rocker in Holland was trouwens ook een vertaling en al die nummers tijdens de tournees die niet op plaat stonden? Een heleboel bleek ik alleen op bladmuziek te hebben uitgewerkt, en wat er was aan bestanden was later in de studio toch weer bijgeschaafd en nooit aangepast. Enfin. Drie dagen onder zeil geweest, alles gevonden en daarna alles nog eens afgedraaid ter controle. (An & Jan Grootste Hits deel II is helemaal te gek, zeg, dankzij Jakobs arrangementen. Was ik alweer vergeten, al die violen en blazers.)
Voorlopig zitten er 150 in een pdf bestand. Ik heb er grote plannen mee, maar dat wordt volgend jaar herfst. Dus heb ik nu besloten een klein eigen beheer oplagetje te maken voor tijdens de tour en om wat mensen cadeau te geven, en om de interesse te peilen staat hij nu ook even te koop op de website. Krijg meteen zin om hetzelfde te doen met mijn eigen nummers, maar kom, er ligt hier nog een stapel inzendingen voor een psalmwedstrijd waarin ik als jurylid een duik moet nemen. Benieuwd wat ik daar naar boven haal...!

DONDERDAG 12 OKTOBER. DE TREIN RIJDT DOOR

Voor iemand die elke vrije dag gebruikt om te werken, is een tournee een beetje vakantie. Na het optreden kom je laat thuis, klungelt nog een beetje, slaapt tot 11 uur, en stapt een uur of twee weer in de auto. Geen tijd voor hemelstormende projecten. Helaas zijn die vrije middaguren er niet bij momenteel. De trein rijdt door en je moet zorgen dat er rails ligt: De boekingen voor volgend seizoen zijn al weer in volle gang. En ook al gaat het nieuwe programma van An & Jan pas in februari 2008 van start, het moet nu vastgelegd.
Op de foto mijn bezoekje aan Leo Kievit, directeur van Schouwburg De Kring in Roosendaal, die ons na de uitverkochte "nieuw op 1" laat doorsluizen naar de grote zaal. Snelste boeking dit jaar was overigens van Jacob Bron, directeur van theater Velsen, die meteen na ontvangst van de nieuwe flyer een mogelijke datum op de mail gooide.
Gelukkig is dit mijn derde seizoen als boeker, bij een aantal zalen is al een band.
Het spelen gaat goed en op de mooie recensies en mond op mond reclame komt flink wat extra publiek. An & Jan gaat volgens plan!

 

ZATERDAG 7 OKTOBER: GAST WORDT VAST!

foto: Govert de Roos

Gitarist Jan van der Meij heeft er geen maand voor nodig gehad om zich om te werken van gast voor deze tour tot nieuw vast lid van An + Jan. * "Maakt zich onmisbaar" schreef de Stentor al deze week, en dat gevoel hadden wij ook. De aanbiedingsfolder voor het volgende seizoen ligt al bij de theaters, maar zoals moeder zei: "Waar er vijf kunnen eten, kunnen dat er ook zes."
Ook in een uitverkochte Kring in Roosendaal sloot het publiek vanavond de nieuwe Jan weer onmiddellijk in de armen, zeker na een fijne Zomersyndroom (Summertime Blues).
Mijn kleine mevrouw zat in de zaal, kindjes bij opa en oma, en hoewel zij als theaterwetenschapper toch vaak opbouwende kritiek heeft, klonk het nu na afloop simpel: "Helemaal goed."
Ook de dochter van Jakob Klaasse was gekomen en vond het de beste An & Jan tot nu toe.
Bij thuiskomst lag de Zomerreis-cd van Marcel Beekman op tafel. Heel benieuwd wat dat gaat losmaken.
Van de week begon iemand over mijn oude singletje 'God straft wie Rocker in Holland wil zijn.' Even heel weinig binding mee...

* (Jan blijft natuurlijk ook gewoon bij Fré Spigt spelen.)

WOENSDAG 4 OKTOBER

"Taaljuweeltjes! Glitteren, glanzen!" drukt Daan het AD voor mijn slaperige neus. Droef dat ik eerst een brilletje moet zoeken, de recensies worden elk jaar mooier, mijn ogen slechter. "Wordt gezien als de Goeroe van het vertalen," benadrukt Daan, "niet wat één iemand vindt, maar algemeen erkend, 'wordt gezien' als."
Ik ben per ongeluk tot vier uur vanmorgen bezig geweest om het Dichterliefde-zangboek aan te passen voor een herprintje, al was het maar omdat 1 meneer al diverse malen heeft gekeken in de webwinkel wanneer dat 'herdruk in voorbereiding' eens wordt ingelost, en heb met terugwerkende kracht een katertje over al die verloren uren aan ouwe koek. Maar dit doet goed. Mooi zinnetje over Jan en Jakob ook, want zonder goed spel is er weinig aan. "En nog niks in de Volkskrant?" vraag ik, de beslissing uitstellend of het ene puntje van kritiek - soms iets te olijk - terecht is. (ik schudde tijdens de première in een spontane inval op Meatloaf-achtige wijze bezweet haar uit mijn ogen, en daar hadden we op het podium nog het meest plezier om.)
Het komt er nogal verwend uit, en als Rover het bord hagelslag omkiepert lijkt de recensie al weer vergeten. Maar dat is schijn. Ik ben dolblij met die positieve stukjes. Een goed rapport blijft altijd fijn om mee thuis te komen. Zo, het overhemd hangt gewassen aan de deur, ik trek mijn schoenen aan, en ga op weg naar Kampen. De tour is begonnen!

ZATERDAG 30 SEP Vervolg prachtpremière

'Eerst eens kijken wat de kranten er van vinden,' sloot ik gisteravond stoer af, zonder het vermoeden dat er vandaag al wat in het NRC zou staan. Bij mijn avondbelletje naar huis was Daan er net achter dankzij een mailtje. 'Top 40 hits in lenig Nederlands' begon zij. 'Lenig' is een goedgekozen woord. Mooi.
'Laatste regel?" wou ik al vragen, maar luisterde toch geduldig het hele stukje af, en dat was geen opgave want er stond geen lelijk woord tussen. "Zo goed kan een tekst in het Nederlands dus klinken." was de slotregel, en die zal het prima doen op flyers en stukjes. Even raar om al met een goeie recensie de premiere in te gaan, maar we zijn geen groentjes. Nooit het succes van gisteren meenemen, want dan ga je op je bek.
Eerste liedje even de schrik, kunnen we het een tweede keer, maar nee, geen probleem. En nu de eerste schroom eraf was, toch nog iets losser en meer ruimte voor lol dan gisteren. Het gemis van eregast Daniël Lohues werd gecompenseerd door als extra'tje de bijna complete Nachtlied-ploeg die nietsvermoedend bij elkaar op de tribune zat, aan het eind van de eerste helft naar voren te halen. Sandra Mirabal kon er vandaag niet bij zijn, maar Hans Zilver, Bill van Dijk en Astrid Nijgh schoten probleemloos in een heropvoering van Lola. De tweede helft in een mooie cadans van genieten voorbij. Jan van der Meij is al volledig vertrouwd als An & Jan-lid, en van Marjolein zonder Berini-pruik met elektrische bas word ik ook heel blij. Jakob streek over zijn hart en onthield nu ook Mon Amour van BZN zijn klasse niet meer. Fijn, want het scheutje cabaret tussen alle pop hoort er bij. Twee keer een uur, is best lang maar verveelt geen moment. Het blijkt niet alleen een lekkere energieke show om naar te kijken, maar ook om te spelen. Na afloop gingen de cd'tjes zo hard dat we voor de laatste rij maar adressen hebben verzameld, dan stuur ik ze morgen op.
Nu, twee uur vannacht, weer thuis achter de computer met een glaasje perzikkenpoepel bij wijze van champagne, kijk ik een tikkie glazig maar tevreden naar het scherm. Zal ik vannacht nog de recensie scannen en rondsturen, adressen overtikken en cd's inpakken, post lezen en de aanbiedingsfolder voorbereiden voor 2007-2008? Hm. Eerst nog maar eens een glaasje en een beetje staren. Proost!

VRIJDAG 29 SEPTEMBER - PRACHTPREMIERE

Het was mijn 10e theaterpremiere vanavond, besefte ik toen ik naar het LAK reed, met meer stress dan ik verwacht had. De nacht ervoor, toen ik alleen de gloednieuwe tekst op "Help!" nog op twee woorden had verbeterd, was ik vrolijk begonnen met scannen van de Schwanengesang, de laatste liedcyclus van Schubert die ik nog moet doen. Maar bij het wakker worden, en nog een lijstje halen voor de Liedprijs-oorkonde, en een mooi doosje voor de speld begon het toch allemaal te kriebelen. Je wordt pas rustig als je in het theater bent, en weet: hier gaat het zo gebeuren. Nog een paar dingetjes regelen, en dan lekker soundchecken. Het openingslied (Dancing in the Street) dat in de try-out fase nog op de plek van die avond was gericht, met voor elke avond andere zinnen is op het laatste moment universeel geworden:
An & Jan door Nederland, gooi die benen los en prijs je rijk
Warm onthaal in je moedertaal, we gaan dansen op de dijk

(Toch eens aan De Dijk sturen)
Staat ie goed in G? Of toch naar A? C kan ook? Uiteindelijk blijft het in G. Tijdens het eten proberen de anderen te raden wie nou de winnaar van de Okapi Liedprijs is. Jan van der Meij komt uiteindelijk op Daniël Lohues, en zij het iets verlaat door het verkeer staat de trots van Erica toch ruim op tijd in onze kleedkamer, als altijd bescheiden.
Wat een prachtpremière. We spelen goed, hebben echt plezier, zaal reageert adrem, en juist dat je nog kunt merken dat het allemaal nog niet heel geroutineerd zit, maakt het bijzonder. Ik ga er verder niet op in, morgen komt er nog een, en morgen telt die van vandaag niet meer. Maar deze vrijdag was dik genieten, met een prachtige Annelie, vorige Okapi-winnaars Joop Visser en Jessica van Noord in de zaal, met speldje, en een lekkere set op hoog tempo, met tot slot een vlammende Paradsie by the dashboard light. Onvoorstelbaar dat dit binnen drie maanden al weer afgelopen is, voel ik, als ik naar huis rijd. "Mis het niet!" staat op onze affiches. Nou, daar is geen woord te veel mee gezegd, dacht hij stoer. Maar kom, eerst eens kijken wat de kranten er van vinden...

Maandag 25 LAATSTE TRY-OUTS

Komende week gaat het gebeuren. Nog één try-out, woensdag in Diemen. We hebben 's middags een extra repetitie, wat we 's avonds meteen uitproberen. Dan een dag vrij en vrijdag en zaterdag de dubbelpremière in het LAK in Leiden. (PS: Er zijn voor beide dagen nog kaartjes). "Hoe ver zijn jullie?" vroeg de presenatrice van Uitgelicht vanavond aan Marjolein. "De laatste puntjes," zij die optimistisch. Ik ben nog niet zo ver. Heb voor woensdag een vertaling van Help beloofd, omdat de wedstrijd Beatles of Stones er nog in moet. Ik ga er straks mee verder. Mislukte Beatle-vertalingen zijn er al genoeg.
De afgelopen week was de fase zonder het hilarische van de eerste try-outs, maar ook zonder de souplesse van de latere. Toch alledrie leuke avonden geworden, en wat wil je ook met dit repertoire. Woensdag besluiten we wat er als laatste uit de set moet, want we zijn iets te lang. Alle oude An + Jan nummer 1 hits zijn al gesneuveld om ruimte te maken.
Ondertussen ligt hier ook al een printje op mijn bureau voor de aanbiedingsfolder voor volgend seizoen, maar daar zal ik hier nog niet over beginnen.
Nu is nu, en zoals Marjolein zei: iedereen die een bezoek uitstelt tot de volgende tour krijgt met terugwerkende kracht spijt!

 

 

ZA 16 sep 2006 VOOR DE EERSTE THUISWEDSTRIJD

foto Sandra Mirabal

Daar zitten ze relaxt aan de pizza's, Jakob, Jan, Daan, Elvis, Rover, Marjolein en Jan V, (zoals Jan van der Meij als tweede Jan voorlopig heet.) Het idyllische plekje ligt voor de Kloosterhof in Hoogerheide waar toch wel degelijk hard gewerkt is aan de eerste officiële try-out voor An + Jan "Nieuw op 1." (In Texel kon Jan V er niet bij zijn, vanwege uitgelopen plaatopnames van Fré Spigt. Voor een dag heette hij Jan Fré.)
Van de burgemeester van Woensdrecht en de halve Burgemeester Voetenstraat tot fans van hoog boven de rivieren die niet konden wachten op de nieuwe An + Jan, werd afgetrapt met 'Dansen in Hoogerhei' (dancing in the street) , waarna in vlot tempo de nummers van de cd, een enkele A&J klassieker en vooral veel nieuwe aanvullingen, waarvan een aantal pas 's middags waren ingestudeerd.
Hoog binnen in de lijst is Het Franse Lied (The French song) ook bekend als Quand le soleil dit bonjour aux montagnes, een lied dat in de versie van Lucille Starr alleen in Nederland een grote hit is geweest. Voor de eerste keer in de juiste toonsoort bleek Paradise by the dashboard light is nu al een A&J klassieker. (met 'sport'commentaar van Jan V), al had na afloop vooral menigeen het hilarische afscheidslied voor BZN in de kop. 'Neerland Zonder Band', op de wijs van Mon Amour. "Ben jij dat Annie?" "Ja!" "Annie Schilder?" "Nee, Annie Berini." "Ben jij dat, Jan?" "Ja!!!" "Jan Keizer?" "Nee, Rot" "Ben jij dat Jantje?" "Ja!!!" "Jantje Smit?" "Nee, van der Meij" Melig maar leuk!

 

 

12 sep GOUD!!!!!!!!

Hoe het bestaat. Voor het An & Jan affiche van Nieuw op 1 spoot fotograaf Govert de Roos een ouwe elpee goud, waarmee we poseren, maandag 11 stond ik ineens met een echte in de hand. 'Gouden award uitgereikt aan Jan Rot voor zijn bijdrage aan het succes van Johann Sebastian Bach - Mattheuspassie BWV 244' zoals de tekst luidt. Maandagmiddag 11-9 op de najaarspresentatie van Universal kreeg ik hem uitgereikt door Paul de Leeuw en hij staat nou al een dag naast mijn bureau en ik word er nog steeds blij van. In dagboek Mattheus had ik 'm brutaal voorspeld, nog voor er een noot was opgenomen, maar dat zoiets dan nog uitkomt...
Er was er ook een voor evangelist Marcel Beekman, die aansluitend begeleid door Ernst Munneke twee liederen van de Zomerreis bracht (met microfoon!). Wat voorspel je dit keer? vroeg Daan al, maar dat hou ik nog even voor me. Deze is binnen!

 

8 september DANSEN OP TEXEL

'Dancing in the street' heeft z'n plaats veroverd. Heette die vorige maand 'Dansen in Den Bosch', donderdag 7 september begonnen we er de eerste try-out van Nieuw op 1 mee als Dansen in Den Hoorn, met plaatsnamen als Eierlandsche Duinen en Fonteinsnol. Ik was met vrouw en kinders al een paar dagen eerder naar Texel gekomen en had 's nachts als het gezin lag te slapen van allerlei vrolijks in elkaar geknutseld, waar ik niet alleen het publiek maar ook de anderen op het podium mee verraste. Het was af en toe flink chaotisch - "An & Jan repeteren in uw tijd" - maar in Texel zijn ze wel aan try-outs gewend, en zelf vind ik dat in het diepe gooien van nieuwe dingen het best. Pas met publiek weet je of iets gaat werken. Ik wil nog niet te veel verklappen, maar terwijl een aantal nummers in het Nederlands echt popmuziek zijn gebleven, ver van kleinkunst, dienen er ook flink wat muziekjes de lach. Vooral de medley waarin een aantal Onterecht Bekende Nederlanders wordt bezongen belooft veel. Hoewel de set grotendeels uit nieuwe vertalingen bestaat, kwamen we aan het slot niet onder Ankie en Lola uit, ik weet niet of dat zo blijft. Hopelijk wel vasthouden: Klif 12 was stampend uitverkocht!

6 AUGUsTUS: DANSEN IN DEN BOSCH!

"An & Jan gaan Brabants", onder die titel stelde het Boulevardfestival in Den Bosch de grote zaal van het Theater a/d Parade ter beschikking. Met een feestelijke set met nummers die op een of andere manier met Brabant te maken hadden. In de plaatsnaam - Roos uit Hoogerheide, Roosendaal (Birmingham) - door odes aan originele Brabantse artiesten als Anja Manana (Ginny Come lately-albert west) en Ik verlaat hem nooit (I will follow him, José).
Of door de gasten. Musicalster Bastiaan Ragas bracht met een Elvisnummer een ode aan diens manager Dries van Cuyck uit Breda, de in Oosterhout geboren en wonende Brainbox-legende Kaz Lux zong Down man in An & Jan vertaling ("Een man in zak en as, niets of niemand meer over..."), wereldkampioen kunstfluiten Geert Chatrou uit Mierlo floot een stuk uit de Mattheuspassie en de speciaal voor de gelegenheid gemaakte Parijs Ontwaakt, Jacques Dutroncs Cinq heures, Paris s'eveille. Joost Belinfante, als afgevaardigde van het Brabantse Doe Maar bracht een op Brabant toegesneden versie van Nederwiet, en eregaste Anneke Grönloh, speciaal uit Frankrijk overgekomen, zong niet alleen een wel hele vrolijke Gigi, maar ook Paradiso, als een van de vier nummer 1 hits uit de tijd dat ze in Eindhoven in de Philipsfabriek werkte. na afloop hoorde je op het festivalterrein regelmatig "We gaan Dansen, dansen in Den Bosch" op de wijs van Dancing in the streets, als bezoekers anderen vertelden wat een unieke avond ze hadden meegemaakt, en wie ze allemaal als verrassingsgasten hadden gekregen. 21 september staan An & Jan weer met een try-out in het Koningstheater, benieuwd hoe vol het daar gaat worden!

 

 

17 juli HA DIE HEINE

Daan zag het het eerst in ons Parijsboekje, toen ik voorstelde naar de Sacre Coeur op Montmartre te gaan. Op het kerkhof daar ligt Heinrich Heine. Automatisch zong ik toch 'Am wunderschönen Monat Mai" als eerbetoon, en niet "Hoe onwaarschijnlijk mooi is Mei". Maar ik heb mijn visitekaartje met 'zanger & vertaler van meesterwerken' op zijn graf achtergelaten, dus als hij benieuwd is, kan ie nog 's bellen.

Eerder die week, 13 juli, waren we op het kerkhof in Montparnasse bij het graf van Baudelaire. Zijn l'Invitation au voyage, door Duparc op muziek gezet, kwam vertaald als "Ja, ik wil" op ons gelijknamige 'trouwalbum'. Een beetje vreemd om je vijfjarige trouwdag op een graf te vieren, maar beter dan er in.

 

2 JULI ZOMERVAKANTIE

Afgelopen weekend de Nederlandse Schöne Müllerin opgenomen met tenor Marcel Beekman en Ernst Munneke aan de piano. Erg gelukkig mee. Komt eind september uit bij Deutsche Grammophon, en we verwachten er veel van. Het is zo goed geworden, fris en tegelijk diepgaand... ik heb de flauwe hoop dat zelfs puristen dit keer zullen zeggen dat "deze dan nog wel aardig" is. Zien we dan.
De nacht van de 45 toeren in Paradiso was opwindend, met een geweldige eregast Barry Hay en een onvergetelijke How do you do van Ellen ten Damme en Michiel Romeijn als Mouth & McNeal. Voor mijzelf ging vooral Na na na van de Shoes erg goed.
Nu nog een verhaal voor het cd-boekje, mijn 1e halfjaaroverzicht belastingen bij elkaar rapen en een Randy Newmanlied vertalen in opdracht van de theaterdames van Femmage en dan neem ik ook vakantie. Bovendien hebben Elvis en Rover de computer nodig, geen mooier spel dan met de ingebouwde camera!

27 juni 2006 TEE SET ENGELS

Donderdag wordt mijn 6e Nacht van de 45 toeren in Paradiso. Dit jaar "Engelstalig", maar dan werkelijk tussen aanhalingstekens want het gaat om Nederbeat. Ik mag Na-na-navan The Shoes doen en de Tee Set. She likes weeds, inderdaad. Wijlen Petertje Tetteroo, die ik nog eens over geinterviewd heb: "hij bleef maar 1 staan op Toppop, elke week knipten ze'm een stukkie korter." peter vertelde dat hun beoogde opvolger voor ma belle Amie in Amerika niet serieus werd genomen. "She likes weeds," ze dachten dat het over marijuana ging, maar daar hadden wioj niet bij stlgestaan." Ik had nooit naar de coupletten geluisterd en de voorhanden teksten op Internet waren allemaal onbegrijpelijk "there's a long low studio in witch wich she pussy speaks" maar na eindeloos draaien en met hulp van Jakob Klaasse kwamen we er eindelijk uit.
"There's a long nosed dirty old witch Witchipoo,
She speaks her magic word calls Shack-a-ba-doo."

Vooral het laatste couplet is een fijn staaltje steekoolengels:"maar ze houdt ook een kat of zeven en een raaf die je van mijlenver kunt horen schreeuwen." zal de gedachte zijn geweest, dus klinkt het "But she also keeps a cat or seven and a miles far hearing screaming raven." En dat alles "in the house where she lives in." Nog een aardig karwei om die onzin in je kop te stampen, maar als ik de tekst niet kan dromen heb ik donderdag geen plezier van een vol paradiso dat weer uit zijn dak zal gaan.

.

 

 

21 juni : IN HET SPOOR VAN MüLLER en MüLLERIN

"Het past niet allemaal in mijn hoofd, soms," excuseerde fotograaf Lex van Rossen zich bij het driekwart jaar later indienen van zijn nota voor de Okapiliedprijsfoto. Terwijl mijn bureau vol ligt met de bijna affe partituur voor de hertaling van Die Schöne Müllerin, en het muziekprogramma Garageband openstaat – waarin ik het zelf alles nog even proef op de som zing op de Edition Peters karaokepianoversie van Karl Kammerlander, om niet voor verrassingen te komen staan als ik maandag ga repeteren met tenor Marcel Beekman en pianist Ernst Munneke voor de plaatopname begin juli – vragen mailtjes, facturen en contracten om aandacht, en zit de website onder het stof. Ik zou vandaag ook planken gaan kopen om een cdkast in mijn kantoor aan te brengen. En mijn belastingaangifte tweede kwartaal afmaken. En een afspraak maken met de orendokter, en de hond van Rob de Nijs heeft mijn verkoudheidsoortjes gevonden en stukgekauwd en daar moet ik het bonnetje van opzoeken voor de verzekering. En het gras moet gemaaid. Dus doe ik overdag de baat en 's avonds de kunst. Uit de originele dichtbundel van Müller begrijp je uit de proloog dat de teksten van die Schöne Müllerin parodisch zijn bedoeld. Geschreven als toneelstuk. Zeer verhelderend, maar dat leest u straks wel in het cd-boekje, Okapi's journalistieke medewerker Sjeng Voeten stuift regelmatig binnen, de pijp in de mond, of hij al wat mag horen. Maar nee. Lied 7 misschien, Ungeduld!

 

6 Juni: HOFFMAN's ERZAHLUNGEN

Vanaf de eerste dvd's was ik dol op dat medium, en zeker de laatste twee jaar bouwen we hier een topfilmcollectie op. Maar alles onder een tientje, anders is het niet leuk. De afgelopen week heb ik met mijn lijstje 31/2 en 4 sterrenfilms, wat zeg ik, 24 A4tjes met zo'n 2500 titels van bijzondere films, weer over Ebay gecrosst, vooral uit Amerika en Engeland. Hier 10, daar 6, bij een verkoper zelfs 28 titels. Ik zit dan met dezelfde concentratie als bij de Mattheus gescharrel en prijsvergelijk, uitzoeken of er Engelse ondertiteling bij zit, ja het is nog hard werken. Nu nog de tijd om het allemaal te bekijken. Vandaag kwam Capote uit Amerika voor 9 euro inclusief porto, met onze huisfavoriet sinds Happiness en Magnolia: Philip Seymour Hoffman. (ook mooi in Cold Mountain en Flawless. Capote zet hij geweldig neer, maar dat is geen nieuws, Oscar!

 

25 mei HIJ GEEFT LICHT!

Ik had 'm bewaard voor hemelvaart, maar met Pinksteren kan hij ook goed mee: de baas tijdens een mattheuslezing in Lochem, in tongen sprekend tegen de dirigent van het Lochem Ensemble Vocaal, Bas van der Heuvel. Geen Photoshop aan te pas gekomen!

 

 

17 mei FLUITENDE OREN

De Müllerin is maandag op de post gegaan. Beetje te hard doorgepeesd. tegen de tijd van de verdrinkingsdood begon ik te twijfelen of ik zelf de volgende morgen wel zou halen, wat meestal een goed teken is, dan komt het van diep. Toch een flinke voorhoofdsholteontsteking aan overgehouden van al dat water, groene snot, rochel, blafhoest, kiespijn, en een kop die met elke beweging heel erg au doet.

Zin om alle afspraken af te zeggen, maar ik word zelf altijd gek als het mij gebeurt, dus ja, paracetamol en doorzetten maar. Wel een bijzonder fijne cd gekregen van wereldkampioen fluiten Geert Chatrou, met bijzonder gezellige muziekjes met veel twang en roffeltroms van Ocobar, het trio met de bijzondere gitarist Cok van Vuuren. Ook zoon Rover vindt hem fantastisch. Met fluitende oren aan de lunch.

Kijk voor meer informatie op Geert Chatrou, kunstfluiter

 

6 mei SCHUBERT ROEPT

Zelfs de twee minuten stilte met Dodenherdenking ben ik vergeten. We zitten hier met de kop in Die schöne Müllerin en daar breekt geen wereld in. Ik ben er al maanden mee bezig, en leek steeds verder van huis te raken, maar nu is de fase waarin ik niet door mag voor er iets staat wat op de plaat zou mogen en dan moet je wel. Vanmiddag van 13.00 tot 17:00 gezeten op één zinnetje: 'dass die schöne Müllerin merkte meinen treuen Sinn,' wat op papier krom aandoet, maar in de muziek heerlijk loopt met die twee d's van dass die, en de drie emmen van mullerin merkte meinen. Daarbij schuift de zin, zo wordt meinen twee keer herhaald, en gaat de erin van Müllerin een keer op achtste noten over naar meinem wat de mogelijkheden aan uitgangen ernstig verkleint.
Allemensen, wat een technisch praatje. Daar jaag je de mensen mee weg, Janus. En dat ik om 17:10 eindelijk de oplossing vond, voegt niks toe, want die geef ik nog niet prijs.
Enfin, hij doet z'n best, moet u maar denken. Verder alles hier goed en iedereen gezond.

 

1 mei COLA IN DE MAC

Het is vaak genoeg niet gebeurd, dus grappig dat het net dit weekend gebeurde: Rover sloeg ineens een flesje cola in de Mac. Daar kunnen ze niet tegen. Ik liep eerst te jammeren en te klagen dat zoiets altijd in het weekend gebeurt, als je nergens heen kunt, en bovendien moest ik van alles afmaken in verband met de release van de nieuwe An & Jan, en cd's versturen naar mijn vaste klanten en wat niet al. Twee dagen zonder computer, mail, tekstverwerker - geen warm water en verwarming is erger, maar het scheelt weinig. Het vreemde was, dat ik vrijdag een nieuwe zou kopen, zodat we er hier twee in huis hadden, want het is een beetje raar als Daan er niet bij kan als ik zit werken; dat is bijna altijd. En omgekeerd voelt zij zich opgejaagd als ze bezig is, en ik bezweer dat ik wel even wat anders ga doen: 'Nee, haast je niet. Hoe lang nog ongeveer?" U kent dat wel.
Gelukkig was Macmaniac in Etten-Leur op maandag open, en daar namen ze niet eens de moeite de oude in het stopcontact te steken. "Cola? Nee, dan is het gebeurd." Goddank was de harde schijf niet aangetast.
Pas nu ik hier op mijn MacProbook ben begonnen –het overschrijven werkt weer niet zoals je hoopt, maar het kastje is fijn– besef ik dat die cola ook over de nieuwe had kunnen gaan. Nu zijn we gewaarschuwd. 'Pes-optimisme' heet dat. Als er iets kuts gebeurt zien wij Rotten altijd de zonzij. ("Wat goed dat we door die lekke band niet wegkonden, want het is gaan regenen...") Moet nu wel drie dagen werk inhalen, dus tot zover.

 

28 april. VRIJE VAL

Onze Mattheuspassie dondert morgen in de Album Top 100 naar 34. Misschien weer een nieuw record, de grootste val vanaf 1? Het geeft wel aan hoe het ding verbonden is met Pasen. Ik heb daar zelf niet zo'n last van, Jesus Christ Superstar blijft ook niet beperkt tot de 40 dagen, maar zal meesurfen en van de golf afstappen. Sta je op 1, gebeurt er niks meer! Ook op de site zijn de bezoekersaantallen teruggelopen. Maar goed. Het zit wel in het collectief geheugen.
Gisteren op de cd-presentatie 'Van Du tot Dadada', de 60 hoogte en dieptepunten uit de Duitse popcultuur, zong ik Du. (Als Vic roept, dan kom je.)
'Gefeliciteerd, he' begroette menigeen. Vooral in het popkamp is men enthousiast. Vanuit klassieke hoek geen bericht. Nog geen leuke opdrachten van Concertgebouw, opera of Bachvereniging.
'We zijn er allemaal stil van,' zullen we maar denken.
Zojuist dit logboek opgeschoond en chronologisch verwerkt in een bestandje Logboek Mattheus. Dan zijn we hier vast klaar voor de release van An & Jan, 1 mei. We doen denk ik maar even kalm aan. Beetje veel nummer 1 achter elkaar anders...


Logboek Mattheus. (Janshoek mrt/april 2006 chronologisch)


Janshoek mrt-juli 2005 (chronologisch)

Janshoek aug-sep 2005 (chronologisch)

Dagboek nachtlied aug-jan 2006 (chronologisch)

sluiproute naar google