Schitterende recensies, de cd op radio 2, en elke avond staande ovaties, het programma Nachtlied waarin o.a. Bill van Dijk, Astrid Nijgh en Jan Rot de nacht bezingen in ‘een sterrenhemel schitterend vertaalde wereldhits’ is een welkome verrassing in het theateraanbod. A.s. [datum] zijn ze in [plaats en schouwburg]. 

 

Geeft het iets extra’s om in deze regio op te treden?

Bill van Dijk: “Het maakt mij niet uit waar ik speel. Met Nachtlied staan we meestal in middenzalen, en dat is voor mij wel een ontdekking. Veel persoonlijker dan die grote musicalbakken.”

Astrid Nijgh: “Ik heb met elke stad en streek wel wat. Elke plaats heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen mensen, zijn eigen sfeer. Als een optreden stroef gaat, ligt het nooit aan het publiek, maar aan de artiest. Die voelt dan niet aan wat er die avond onder die mensen leeft. Daar hebben we met Jan als voorman gelukkig geen last van.”

Bill: “Hij presenteert elke avond anders, dat maakt het voor ons ook leuk. Alle plezier op het podium is oprecht.”

Hoe is Nachtlied ontstaan?

Astrid: “Jan heeft ook een programma vertaalde hits met Marjolein Meijers, van de Berini’s: An & Jan. Bill en ik waren als gast gevraagd. Ik zong Zonder jou, zijn vertaling van Apres Toi van Vicky Leandros. Een lied onlosmakelijk verbonden met mijn eerste scheiding. Lekker janken. In de pauze vroeg ik of hij niet meer vertalingen voor me had, of beter hertalingen, zoals hij dat noemt...”

Bill: “Ik had hem al een plannetje voorgelegd iets met zijn teksten te doen. ‘Bill van Dijk zingt zich Rot’. De volgende dag belde hij over Nachtlied en een week later dat de eerste voorstelling was verkocht.’

Astrid: “Er was eerst nog een toneelstukachtig idee met mij als kroegbazin en Bill als vaste klant, maar dat ging alleen maar ten koste van de muziek.”

Bill: “Met zes man op het podium krijg je toch al weinig te zingen. Gelukkig zijn er nog allerlei koortjes en instrumenten nodig.”

Astrid: “En voor de show is het uitstekend. Die afwisseling maakt het zo bijzonder. We zijn ook compleet verschillende mensen natuurlijk, net als de stukken, die komen ook overal vandaan.”

Wat zingen jullie zelf?

Astrid: Edith Piaf. Jacques Brel, ik speel Lola van the Kinks, dat is dikke pret. En ja, al gauw belde Jan op: ‘Ik heb There is a rose in Spanish Harlem voor je. Ik vroeg wat het was geworden. ‘Er drijft een roos in ’t Spaarne, Haarlem.’ Een eerbetoon aan Lennaert Nijgh. Elke avond als ik het zing sta ik even aan zijn graf.”

Bill: “Frank Sinatra had een hekel aan Strangers in the Night, maar ik begin mijn Vlinders in de nacht steeds leuker te vinden. Het lekkerst om te doen vind ik de echte popnummers. Dancing in the Dark van Bruce Springsteen als Nevel in de nacht. En eindelijk hoor je waar A Whiter shade of pale van Procol Harum over gaat.”

Wie zijn de andere drie van Nachtlied?

Astrid: Jakob Klaasse is een meesterpianist. Heeft ook lang bij Boudewijn de Groot gewerkt. Sandra Mirabal speelt klarinet, doet percussie en zingt. Ze komt uit Cuba. En natuurlijk ons eigen verlegen talent Hans Zilver...”

Bill: “Wat is dat voor vreemd jongetje? dacht ik bij de eerste repetitie. Tot hij begon te zingen. Bridge over troubled water als Plank over zeven sloten. Hij is de stille ster van Nachtlied.”  

In de recensies gaat de meeste aandacht uit naar de vertalingen...

Astrid: “Terecht. In deze productie zijn we allemaal lakeien van de liedjes, zoals Jan dat noemt. Met het publiek als de winnaar.”

Bill: “Een familietje. We gaan elkaar nog missen als de toer eind november afloopt.”

Astrid: “En dan krijg je nog maanden te horen: ‘O, is het al voorbij? We wilden nog komen.’"

Bill: “Dus wie dit leest: kom naar Nachtlied. Het is prachtig.”

 

Meer informatie: www.nachtlied.nl

 

Rechtenvrij interview door Sjeng Voeten in opdracht van Stichting Okapi/Stichting Jan Rot.

Voor rechtenvrije foto zie nachtlied.nl