DOE MAAR januari 2007

"Iedereen heeft in deze show zijn eigen schittermomenten (...)
Geen van hen steelt de show omdat ze allemáál de show stelen"

"Doe Maar! is kortom een voorstelling die van begin tot eind een brede grijns oplevert.
Uiterst origineel en onweerstaanbaar charmant. Zulke verrassingen zijn zeldzaam."

 

METRO 29-01

(...) een misschien wat onverwachte geweldige acteerprestatie van Jan Rot (...).

Een musical met een popconcertsfeer om smoorverliefd op te worden.

 

© Het Parool, 29-01-2007

Doe Maar is een feest
JOS BLOEMKOLK

Rond de onverwoestbare liedjes van Doe Maar schreef Pieter van de Waterbeemd een verhaal dat niets met Doe Maar te maken heeft, zoals ook Abba-musical Mama Mia! in het geheel niet over Abba ging. Toch was het passend dat vlak voor de première een spotlight op een zijingang werd gericht, waar onder luid applaus de Doe Maar-mannen Ernst Jansz, Henny Vrienten en Jan Hendriks binnentraden. Hun muziek zou de voorstelling dragen.

Van de Waterbeemd gebruikte de liedjes inventief in een verhaal over liefde, generatieconflict, vrouwen-emancipatie, politiek activisme en dood. En hij heeft het geluk dat de cast geen enkele zwakke plek vertoont. Daniël Boissevain is een overtuigende angry young man, die een moeizame relatie heeft met Kim-Lian van der Meij, die toch wel de ster van de voorstelling is. Lenette van Dongen als de activistische moeder, Jan Rot als de hippievader, Bart Rijnink als het springerige broertje van Boissevain en Dorien Haan als de jonge vriendin van Van der Meij - ook allemaal goed. Jan Elbertse en Annick Boer zijn een fraai vastgelopen echtpaar, dat uiteenklapt en gelouterd weer bij elkaar komt.

Vooral Boer is opvallend, omdat zij eigenlijk te jong is voor haar rol. Maar de omslag van tuttigheid naar verontwaardiging over haar rol in het huwelijk is zowel treffend als komisch. Zij zingt, nog steeds als tuttige Ria, Is dit alles, maar op de momenten dat Henny Vrienten op de hem eigen wijze rauw uithaalt, doet zij dat ook. En dat heeft een zeer grappig effect.

Er staat een geweldig goede band, die de liedjes van Doe Maar perfect speelt, maar er iets meer stevigheid aan toevoegt door de ruimere bezetting. En de muziek nodigt uit tot een ander, minder op vibrato hangende soort zang dan in musicals gebruikelijk is.

Alleen al door de liedjes en de manier waarop ze worden uitgevoerd, is de voorstelling een feest. Het script voegt daar mooie dramatische momenten aan toe. Soms is de sfeer anachronistisch, meer jaren zestig en zeventig dan tachtig (de tijd waarin het verhaal zich afspeelt) en soms stemmen de liedteksten niet helemaal overeen met de gebeurtenissen. Maar wat overheerst: Doe Maar, de popmusical is een feest.

-------------------

De Volkskrant 29-1-07

Avondje onbekommerd genieten
Patrick van den Hanenberg

TILBURG Na een halve minuut is het duidelijk dat het wel goed zit met de musical Doe Maar. De band heeft geopend met Doris Day (Er is geen bal op de tv): de bassist heeft de frivole loopjes van Henny Vrienten in zijn vingers, het knapperige pet-pets-ritme van de drums zit gebeiteld, en met de strakke slaggitaar erbij is een degelijk fundament gelegd voor het Doe Maar-geluid en dus voor de musical. Als meteen daarna Sinds een dag of twee (32 jaar) wordt ingezet, heeft iedereen zijn entreegeld er al bijna uitgenoten.
Het op en top vrolijke up tempo reggae/ska repertoire van de meest populaire Nederlandse band aller tijden is het begin en eind van de musical. Het script werkt naar de liedjes toe. Dus als het lekkere nummer Nachtzuster erin moet, dan zorg je er gewoon voor dat iemand in het ziekenhuis belandt. En met de hit De Bom erbij heb je dus een vredesactiviste nodig, en die wordt ook maar meteen aan de nederwiedewiedewiet gezet.

Het verhaal is zo simpel dat er zelfs in het programmaboek geen enkel woord aan vuil wordt gemaakt. Tiener wordt verliefd op stoere bink van 32 jaar, ze wordt zwanger en dat brengt haar dichter tot haar moeder, die nog wat losse liefdeslijntjes heeft uitstaan. Onbenullig, maar wat maakt het uit.

Want de muziek is een kwart eeuw na de Doe Maar-rage nog steeds springlevend, en met de verhaaltjes van de succesvolle voorbeeldmusicals Mamma Mia (Abba) en We will rock you (Queen) wordt de Nobelprijs voor literatuur ook niet binnengehaald.

Daarbij komt dat er geen zwakke plekken in de cast zitten. Kim-Lian van der Meij is een fijne agressieve spring-in-‘t-veld, Annick Boer haalt met haar onderkoelde spel het uiterste uit de komische rol van huisvrouw die aan het echte leven heeft geroken, en Daniël Boissevain kan als macho laten zien dat zijn noeste arbeid in de sportschool niet voor niets is geweest.

De energieke choreografie is prettig hoekig, terwijl de regie het vooral in de slapstickeffecten zoekt. Met de Rubik-kubuspuzzel en de Opland-tekening van de Hollandse vrouw die de kruisraket wegschopt, wordt de tijd eenvoudig teruggehaald.

Maar bovenal, de zangstemmen deugen, inclusief de kleine Vrienten-snik en de harde ah ah’s, de Doe Maar tegenhanger van de yeah yeah’s van The Beatles. Kortom, een perfect avondje onbekommerd en inhoudsloos genieten.

-------------------

AD 29-1-07:

'Doe maar' straalt van enthousiasme
Door NICO HEEMELAAR

TILBURG - Neuriënd kwamen ze naar buiten, de bezoekers van de popmusical Doe Maar, die gisteravond zijn première beleefde.

‘Ik lijk wel zot en ik voel me rot, liefde is een vreemde ziekte’, zo klonk het door de gangen van de Tilburgse schouwburg.

Het liedje Smoorverliefd vormde de finale en toegift van de musical die is geschreven rond de hits van de Brabantse formatie Doe Maar. Drie van de vier leden van de legendarische popgroep waren getuige van de vuurdoop van deze ‘feel good’-productie, geïnspireerd op de kassuccessen van musicals rond liedjes van Abba, Boney M., Queen en - eerder in eigen land - de Dolly Dots. Henny Vrienten en Ernst Jansz bemoeiden zich in de voorbereidende fase ook met het muzikale gedeelte van de voorstelling. En zo gebeurde het dat het toneel werd bevolkt door een sextet dat de muzikale erfenis van Doe Maar natuurgetrouw vertolkte.

Vooral op de momenten dat muzikant Steven Gossye zijn lippen op de trombone zette, vibreerde de zaal op de nostalgie van de Doe Maar-klassieker Is dit alles. De derde man van de band, Jan Hendriks, stond erbij, keek ernaar en genoot van het spektakel. Alleen drummer Jan Pijnenburg schitterde door afwezigheid. Hij drijft tegenwoordig een restaurant in Spanje.

Producenten Albert Verlinde en Roel Vente hebben een compacte musical rond hun jeugdhelden gecreëerd. Niet het succesverhaal van de band, maar een luchtig liefdesepos vol verrassende wendingen vormt de basis van de voorstelling. De sfeer is typisch jaren ’80. Bij het openingsnummer Doris Day zien we inderdaad een jonge Marco Bakker vanuit een eikenhouten tv-meubel een operette playbacken. Er wordt gedronken uit ouderwetse bierpijpjes, Kim-Lian van der Meij is het ultieme Doe Maar-meisje met vuurrood punkkapsel, Lenette van Dongen draait als bevlogen BOM-moeder antikruiswapen-pamfletten uit de stencilmachine en hippievader Jan Rot trakteert op lihanboutjes. Met een slim decor zappen de spelers door drie huiskamers en een bar. Daartussen staat de band, verspreid over het toneel, maar prominent in beeld.

Doe Maar is een musical die geen enkele zwakke schakel kent. De spelers en muzikanten stralen zoveel enthousiasme uit dat je na afloop als bezoeker je eigen toegift creëert. Inderdaad een ‘Is dit alles’.

-------------------------------------------------------

 

AN & JAN 2006

 

 

 

INTERVIEW/RECENSIES MATTHEUS

"Kom, krakend kruis" - het NRC 9-3-06lees interview

 

RECENSIES NACHTLIED

"Rot maakt vertaalde wereldhits tot parels" - de Volkskrant, 7-10-05 download PDF

"Jan Rots perfect vertaalde liedjes" - het NRC, 4-10-05 download PDF

"Jan Rot en zijn eigen pophistorie' - Eindhovens Dagblad 29-10-05 download pdf

"Iedereen zit op een lijn bij Jan Rots feestje Nachtlied" Leidse courant, 24-10-05 download PDF

 

Kleedkamergesprek met Astrid Nijgh, Eindhovens dagblad 29-10-05 download pdf